29

เขาทิ้งตัวแนบหน้าลงกับแผ่นหลังเปล่าเปลือยของเธอ พลิกตัวลงไปนอนตะแคงข้างแล้วโอบกอดเธอไว้ หอมที่ต้นคอระหงแล้วพรมจูบที่ลาดไหล่นวลเนียน

“น้ำผึ้งจะนอนจริง ๆ แล้วนะคะคุณเควิน”

“นอนได้แล้วครับฮันนี่ รับรองด้วยเกียรติว่าจะไม่กวนอีกทั้งคืน” เขาผงกหัวขึ้นไปจุมพิตที่แก้มนวลแล้วทิ้งตัวลงนอนตามเดิม 

“ฝันดีค่ะ” เธอบอกเขาแล้วหลับไปแทบจะทันทีด้วยความอ่อนเพลีย

ณัฐวราหลับยาวจนถึงเช้า สะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ เธอขยับศีรษะออกจากอกอุ่นที่ซุกซบตลอดคืน รีบเอื้อมไปกดปิดเสียงนาฬิกาเพราะกลัวจะทำให้เขาตื่น แล้วแอบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังหลับสนิท ก่อนจะขยับไปจุมพิตที่ริมฝีปากหนาเบา ๆ เป็นการทักทาย แล้วค่อย ๆ ลุกจากที่นอน

“จะรีบลุกไปไหนครับ” เขาคว้าร่างบางเอาไว้ “จุ๊บเมื่อกี้เบาไปนิด ผมยังไม่รู้สึกเลย” แล้วทำปากยื่นรอให้เธอสัมผัส 

หญิงสาวค้อนใส่ก่อนจะทำตามที่เขาเรียกร้อง ก้มลงไปจูบปากเขาหนัก ๆ และรีบลงจากเตียง

“นอนต่ออีกหน่อยก็ได้ค่ะ อาบน้ำเสร็จแล้วน้ำผึ้งจะเรียกเอง”

“ผมขออาบพร้อมคุณได้มั้ย”

“ไม่ได้ค่ะ!” เธอปฏิเสธเสียงแข็งแล้วรีบสะบัดหน้าเดินเข้าห้องน้ำไปทันที

หญิงสาวออกมาจากห้องน้ำแล้วบอกให้เขาเข้าไปอาบต่อ เธอเปิดตู้หยิบเสื้อผ้าและชั้นในออกมาเตรียมให้เขา แล้วก็รู้สึกเขินขึ้นมาดื้อ ๆ กับการกระทำของตัวเอง แต่ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือเธอมีความสุขที่ได้ทำแบบนี้ เตรียมของเขาเสร็จแล้วจึงจัดการกับตัวเองบ้าง

“ทำไมไม่แต่งตัวล่ะคะ” เธอถามชายหนุ่มที่ออกมาจากห้องน้ำ และเอาแต่ยืนมองเธอ      

“ก็คุณอยากน่ารักจนทำให้ผมลืมตัวทำไมล่ะ” เขาปลดผ้าขนหนูแล้วหยิบชั้นในที่เธอเตรียมไว้ให้ขึ้นมาสวม

“คุณเควิน” เธอหันหน้าหนีทันที “ทำไมไม่ไปใส่ในห้องน้ำล่ะ” คนผีทะเลไม่รู้จักอายบ้างหรือไงนะ เธอยังรู้สึกอายแทนเลย

เควินหัวเราะเสียงดัง “ผมอยากอวดนี่ครับ”

เธอคาดว่าเขาต้องใส่กางเกงแล้วจึงหันไปมอง เห็นเขานุ่งกางเกงเรียบร้อยและกำลังสวมเสื้ออยู่จึงเดินเข้าไปหา ช่วยติดกระดุมเสื้อให้อย่างเต็มใจ แล้วโอบรอบลำคอเขาแล้วเขย่งเท้าขึ้นไปรับจุ๊บเบา ๆ ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้

“หล่อจังเลยค่ะ” ยังไม่ทันได้ปล่อยแขนก็ถูกเขารวบไปกอด แล้วจูบดูดดื่มเรียกร้อง เนิ่นนานกว่าจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระ

“หวานจัง” 

“อือ ลิปหมดปากแล้วมั้งคะ” เธอทักท้วงหน้าแดง เมื่อเห็นสีลิปสติกของตัวเองเปื้อนปากเขา เดินไปหยิบกระดาษทิชชูเช็ดปากเขาจนสะอาด แล้วจึงเติมสีปากของตัวเองใหม่ “เช้านี้จะกินอะไรดี ที่ตู้เย็นมีแต่ไข่กับขนมปัง คุณโอเคมั้ยคะ”

          “ไม่ต้องทำหรอกฮันนี่ เพราะเราต้องแวะไปที่หนึ่งก่อนเข้าบริษัท ไปหากินข้างนอกก็ได้” 

เธอเพียงพยักหน้ารับเพราะคิดว่าชายหนุ่มมีนัดกับลูกค้า และไม่ได้ถามอะไรจนเขาเลี้ยวรถเข้าไปในสำนักงานเขตที่เป็นทางผ่านเวลาไปบริษัท 

“มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ” 

“มาทำธุระครับ” เขาลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปหาเธอ จูงมือเธอเดินเข้าไปสอบถามรายละเอียดกับประชาสัมพันธ์ 

ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง และตอนนี้เธอกับเขาก็มานั่งอยู่ในรถด้วยกันอีกครั้ง ภายในมือของหญิงสาวมีกระดาษขนาดเอสี่ที่เขียนไว้ว่าใบสำคัญการสมรสสองแผ่น และบัตรประชาชนใบใหม่ที่ระบุชื่อ ณัฐวรา แม็คแคนเลย์ ทั้งสองสิ่งที่ได้มาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ทุกอย่างมันผ่านไปไวมาก ๆ

“ฮันนี่” เควินแตะมือลงบนหลังมือของหญิงสาวที่ดูกำลังสับสน

“คะ” เธอหันไปมองเขา

“เย็นนี้ไปทานข้าวที่บ้านใหญ่นะ คุณคงคิดถึงเด็ก ๆ” จริง ๆ แล้วเขาตั้งใจจะให้มารดาช่วยพูดกับเธอเรื่องงานแต่งงาน ส่วนเรื่องหมั้นเขาได้คุยกับบิดาแล้ว ตกลงกันว่าจะทำเซอร์ไพรส์ในวันเปิดตัวประธานบริษัทคนใหม่ จะประกาศหมั้นในวันนั้นเลย

และเขาก็ได้สั่งให้สินีโทรบอกเพื่อนสนิทของเธอทุกคนให้ไปร่วมงานในวันนั้นด้วย ตัวเขาเองก็โทรเชิญเพื่อน ๆ ของเขาเหมือนกัน แต่ไม่ได้บอกเรื่องการหมั้น แค่บอกว่ารับตำแหน่งใหม่เท่านั้น

งานนี้นักข่าวมางานเดียวได้ข่าวใหญ่สองข่าวไปพร้อม ๆ กัน สมใจมารดาเขาที่สุด

          ...........................

“แม่น้ำผึ้ง พ่อเควี่”

วาคิมและวลาลีวิ่งเข้าหาผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความคิดถึง พวกเขารับเด็ก ๆ ขึ้นมาอุ้มไว้คนละคนและผลัดกันกอดอย่างเท่าเทียม

“ไม่เจอกันแค่วันเดียว ทำไมลูกสองคนดูตัวโตขึ้นเยอะเลย” ณัฐวราหอมแก้มเด็กทั้งสอง “แม่คิดถึงพวกหนูจังเลย”

“น้องวากับพี่คิมก็คิดถึงแม่น้ำผึ้งกับพ่อเควี่ค่ะ” เด็กหญิงจีบปากจีบคอพูดจ้อย ๆ  

“แม่น้ำผึ้งครับ ย่าดาบอกว่าพวกเราต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป ไม่ได้กลับไปอยู่บ้านเก่าแล้ว แล้วเมื่อไหร่แม่น้ำผึ้งจะย้ายมาอยู่กับเราเหรอครับ” เขาถามย่าดาไปแล้วแต่ย่าดาตอบไม่ได้ ย่าดาบอกว่าเขาต้องถามแม่น้ำผึ้งเอาเอง

“น้องวาดีใจมากเลยค่ะแม่น้ำผึ้งขา น้องวาจะได้อยู่กับพ่อแม่เหมือนเพื่อน ๆ แล้ว น้องวายังมีปู่สมิธกับย่าดาด้วยค่ะ ต่อไปนี้เพื่อนของน้องวาก็จะล้อน้องวาว่าไม่มีพ่อไม่ได้แล้ว เวลาที่โรงเรียนมีกิจกรรมพบพ่อ แม่น้ำผึ้งก็ไม่ต้องไปแทนพ่อเควี่แล้ว เพราะพ่อเควี่มีเวลาว่างที่จะไปเองแล้วใช่มั้ยคะพ่อเควี่”