28

เธอกุมขมับด้วยความเคร่งเครียด ทำไมเขาทำอะไรได้รวดเร็วปานสายฟ้าฟาดอย่างนี้หนอ

“ทำไมครับฮันนี่ คุณทำเหมือนคุณไม่อยากอยู่กับผมอย่างนั้นแหละ หรือจริง ๆ แล้วคุณไม่ได้รู้สึกดี ๆ กับผมเลย” เขาเริ่มไม่แน่ใจกับการกระทำของหญิงสาว เธอทำให้เขาหมดความมั่นใจในตัวเอง เขาพยามรุกแต่เธอพยายามหนี เหมือนเขาคิดไปเองฝ่ายเดียวว่าเธอมีใจ 

เสียงที่ถามออกมาด้วยความวิตกกังวล อีกทั้งสีหน้าที่เครียดขรึมนั่น ทำให้หญิงสาวที่โวยวายในตอนแรกนิ่งอึ้งไปเลย แล้วรีบเปลี่ยนเป็นกอดเขาไว้แน่น

“ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดหรอกค่ะ น้ำผึ้งอยากอยู่กับคุณไปตลอดชีวิตเลยค่ะ แต่ที่น้ำผึ้งโวยวายใส่คุณ ก็เพราะน้ำผึ้งกลัวผู้ใหญ่จะตำหนิว่าน้ำผึ้งใจง่ายต่างหากล่ะ” 

เสียงสั่นเครือที่สารภาพความในใจทำให้เขาอึ้งไป ที่แท้เธอกังวลเกินไปนั่นเอง เขาดันร่างเล็กออกห่าง มองใบหน้าสวยละมุน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

“ไม่มีใครเขาว่าคุณหรอกนะครับ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะผมเองที่ห้ามใจไม่อยู่ เพราะรักคุณ อยากเป็นเจ้าของคุณอย่างถาวร ผมตั้งใจล่อลวงคุณเอง ผมจึงบอกให้คุณพ่อคุณแม่รู้เพราะอยากรับผิดชอบคุณ ดังนั้นเลิกโทษตัวเองนะครับ” แล้วโน้มไปจูบกลีบปากบางได้รูปเบา ๆ เป็นการปลอบประโลม

แต่พอได้จูบแล้วอารมณ์ของเขาก็เริ่มเตลิด แค่ได้สัมผัสเธอนิดหน่อยก็ทำให้เขาแทบคลั่ง เขาตัดใจจากปากนุ่มของเธอ

“ผมจะอาบน้ำ คุณจะอาบกับผมอีกรอบมั้ย” เขาแกล้งชวนเพราะรู้ว่าเธอต้องปฏิเสธ แต่ก็อยากให้เธอสบายใจหายกังวลจึงอยากแหย่เธอให้อาย จึงถูกเธอตีแขนเบา ๆ แล้วค้อนใส่ เขามองเธอด้วยสายตาปรารถนาแรงกล้า ผิวปากอย่างอารมณ์ดีขณะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวของเธอเดินเข้าห้องน้ำ พลางคิดในใจอย่างมีความสุขว่าคืนนี้จะเล่นผีผ้าห่มกับเธอทั้งคืน

เมื่อหญิงสาวเห็นชายหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำแล้ว จึงเดินลงไปข้างล่างเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย เสร็จแล้วจึงกลับขึ้นไปพร้อมกระเป๋าเดินทางของเขา

“จะเอาอะไรคะ” เห็นชายหนุ่มที่อยู่ในชุดนอนที่หน้าห้องนอนพอดีจึงถามด้วยความสงสัย

“ผมจะไปหาคุณนั่นแหละ นึกว่าหายไปไหน” แล้วเดินเข้าไปเอากระเป๋าเดินทางในมือเธอมาถือไว้เอง

“อยู่ ๆ ก็รู้สึกง่วงมากเลยค่ะ” เมื่อเข้ามาในห้องและนั่งลงที่ปลายเตียง เธอก็เริ่มบ่นพึมพำและอ้าปากหาวหวอด เจตนาให้เขาเห็นใจ ยอมปล่อยให้เธอนอนหลับแต่โดยดี

โถแม่คุณทูนหัว แกล้งหาวซะเนียนเชียวนะ เขาหัวเราะกับมารยาหญิงของเธอ    

“งั้นผมจะทำให้คุณหายง่วงเอง” แล้วอุ้มเธอขึ้นไปนอนบนเตียง พรมจูบทั่วใบหน้านวลและริมฝีปากอวบอิ่ม

“คุณเควินคะ น้ำผึ้งง่วงจริง ๆ นะคะ” เธอดันใบหน้าหล่อของเขาแล้วออดอ้อนขอความเห็นใจ แต่ร่างกายนั้นร้อนวูบวาบตามที่ถูกฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปแล้ว    

“ง่วงก็นอนสิครับฮันนี่ ที่เหลือผมจัดการเอง”

“คุณเควินน่ะ” เธอกระเง้ากระงอดเมื่อเขาไม่หลงกล

“คุณเควินทำไมครับ” แล้วเริ่มลงมือเล้าโลมอย่างใจเย็น ไม่นานก็ได้ยินเสียงครางแผ่วเบาผ่านลำคอระหง ไม่ถึงสองนาทีต่อมาชุดนอนของเธอและเขาถูกถอดออกจนหมด “ทำไมต้องใส่บราด้วยนะ” เขาบ่นอย่างขัดใจ

เธอปรือตาที่กำลังเคลิ้มขึ้นมองเขา ปกติเธอก็ไม่ใส่อยู่แล้วเพราะมันอึดอัดและไม่สบายตัว   

“ก็รู้ว่าคุณจะมาหานี่คะ น้ำผึ้งเลยต้องใส่” 

“ต่อไปนี้ไม่ต้องใส่แล้วนะ ผมชอบน้ำผึ้งโนบรามากกว่า เห็นแล้วเร้าใจดีเป็นบ้าเลยครับ”

“ค่ะ”

“ดีมากที่รัก” แล้วเขาก็เริ่มจุดไฟราคะ โหมอารมณ์สวาทของเธอจนลุกโชน เมื่อเธอพร้อมเขาจึงเริ่มเผด็จศึก

หญิงสาวรู้สึกเจ็บแปลบไปชั่วขณะ แต่ถ้าเทียบกับครั้งแรกก็น้อยกว่ามาก แต่เมื่อเขาเริ่มขยับสะโพกและจูบปลอบ เธอก็กลับมาสุขสมและคล้อยตามไปกับเขาอย่างเสียวซ่านในอารมณ์

ณัฐวรายกศีรษะขึ้นไปหนุนบนอกแกร่งของคนรักหลังจากเสร็จกิจ แล้วนิ้วมือจอมซนของเธอก็เขี่ยหัวนมเขาเล่นเบา ๆ ด้วยความไม่ตั้งใจ ไม่รู้ตัวเลยว่าได้ไปกระตุ้นต่อมพิศวาสของเขาให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้งแล้ว

เควินตะครุบมือซุกซนของคนรัก จ้องเข้าไปที่ดวงตาคู่สวยที่เหลือบขึ้นมามองเป็นคำถาม

“ทำแบบนี้เพราะอยากให้ผมรักคุณอีกรอบเหรอฮันนี่” แล้วจับร่างบางให้นอนหงายลงบนที่นอน พลิกตัวขึ้นไปคร่อมเธออีกครั้งแล้วฉกริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอขึ้นในทันที

“พอก่อนเถอะค่ะ น้ำผึ้งเหนื่อย” เธอพูดเสียงหอบกระเส่าขณะที่โดนเขาฉกชิมความหวานที่ยอดอก

“พอก็ได้ครับ” เขายอมแต่ยังไม่หยุด “แต่ขอครั้งนี้ก่อนนะ” แล้วจับเธอคว่ำหน้าลงบนที่นอน  

“คุณเควินจะทำอะไรคะ” เธอเบี่ยงหน้าจากหมอนหันไปถามเขา

ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่ลงมือทำให้เธอได้รับรู้แทน เขายกสะโพกผายขึ้นมาในท่าโก้งโค้ง ใช้นิ้วมือกระตุ้นไฟปรารถนาของเธอให้ลุกโชน แล้วจึงนำพาเธอท่องสวรรค์ชั้นฟ้า ล่องลอยไปในดินแดนอันสวยงาม ไปสู่จุดหมายปลายทางไปพร้อมกันอีกครั้งอย่างสุขสม