บทที่ 2 ทหารชั่ว เซียนจวิน ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่ม

บทที่ 2

ทหารชั่ว เซียนจวิน ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่ม

เจียงหยูหมิงนึกถึงคำที่เขาเคยได้ยินจากในฝัน 'ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด' กองทัพแคว้นเสวียนอู่ดั้นด้นมาถึงปากอ่าวจะมีเป้าหมายเป็นอันใดได้เล่า นอกเสียจากสำนักงานใหญ่พรรคมารมนตราคู่ที่ตั้งอยู่กลางทะเล ห่างจากปากอ่าวกว่าร้อยลี้[1] จุดมุ่งหมายของกองทัพแคว้นเสวียนอู่คงไม่แคล้วมาตัดกำลังสำนักมนตราคู่ เพื่อให้ไม่อาจหยิบยื่นความช่วยเหลือแก่กองทัพกุยเหว่ยได้

เจียงหยูหมิงทั้งหิ้วทั้งลากน้องชาย หลบซ่อนตามซากร้านรวงรกร้าง มุ่งหน้าไปยังถนนโคมแดง สุดปลายถนนติดขอบทะเลเป็นที่ตั้งของหอหรูซิงที่ฉากหน้าเป็นแหล่งซ่องสุมอบายมุขสิ่งเย้ายวนใจชายหญิงทุกรูปแบบ แต่ไม่ว่าใครก็รู้ดีว่าฉากหลังคือสำนักงานย่อยของสำนักมนตราคู่ มีไว้ติดต่อสื่อสารกับคนนอกสำนัก และยังมีไว้ให้คนในสำนักมาเก็บเกี่ยวหาความสำราญอีกด้วย

ยิ่งเข้าใกล้ถนนโคมแดง เสียงการต่อสู้ยิ่งดังชัดเจน เสียงโลหะกระทบกัน เสียงเลือดเนื้อฉีกขาด และเสียงกรีดร้องโหยหวนดังผสมปนเป บนฟ้ายังเห็นผู้บำเพ็ญเพียรขี่กระบี่เหินหาวโฉบไปมา เจียงหยูหมิงวางน้องชายที่ยังละเมอพึมพำ ตายซะๆๆ จิ้วๆๆๆๆ ลง

"หรือเจ้าไม่ตื่นยังไม่แย่พอ! เอะอะโวยวายเช่นนี้จะหลบซ่อนได้อย่างไร"

เจียงหยูหมิงไร้ทางเลือก ก้มลงถอดถุงเท้ามาขยำเป็นก้อนยัดเข้าปากน้องชาย ก่อนออกจากบ้านเขาเพิ่งตื่นก็รีบร้อนหนีออกมา ไม่มีของติดตัวสักอย่าง ได้แต่จำใจสละถุงเท้าของตนข้างหนึ่งยอมทนหนาวเพื่อไม่ให้เจ้าตัวยุ่งละเมอจนพวกเขาถูกจับได้

"ค่อยดีขึ้นมาหน่อย!" เจียงหยูหมิงเท้าเอว ชื่นชมความฉลาดหลักแหลมของตนเอง เป็นพี่ใหญ่ไหนเลยแค่ถุงเท้าข้างเดียวจะเสียสละไม่ได้! พี่ใหญ่ผู้เสียสละจัดการอุดปากน้องเล็กเสร็จก็ยังไม่รีบร้อนแบกขึ้นหลังต่อ เขาขุดคุ้ยเศษซากปรักหักพังรอบๆ ได้เสื่อผืนใหญ่เอามาคลุมตัวน้องชายไว้ก่อนแบกขึ้นหลัง มีผู้บำเพ็ญเพียรขี่กระบี่มากมาย ต้องมีสักคนที่ก้มมาสังเกตเห็นพวกเขาแน่ แม้สำนักมนตราคู่จะร่วมมือกับเจ้าเมืองลั่ว รับปากจะช่วยปกป้องชาวบ้าน แต่อาจารย์จงบอกว่าพรรคมารก็ยังคงเป็นพรรคมาร ส่วนใหญ่บำเพ็ญตนก่อกรรมทำชั่ว หากพบเจอให้หลีกเลี่ยงไว้จะปลอดภัยกว่า

เจียงหยูหมิงเดินมาถึงโค้งเข้าถนนโคมแดงก็อ้าปากค้างมองภาพตรงหน้า การต่อสู้มีอยู่ทุกตรอกซอกซอย ซากศพผู้บำเพ็ญเพียรและทหารแคว้นเสวียนอู่ล้มเกลื่อนถนน ชิ้นส่วนแขนขา เครื่องในกระจัดกระจาย ยังมีศพของชาวบ้านที่หนีไม่ทัน ทั้งผู้ชรา ทั้งหญิงสาวกอดทารกน้อยนอนจมกองเลือด…

เจียงหยูหมิงรีบหลบออกไป โก่งคออาเจียน เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะผ่านถนนโคมแดงไปได้โดยไม่กลายเป็นหนึ่งในเศษชิ้นส่วนมนุษย์เหล่านั้น!

"หยูหยาง ตื่นสิ เราจะทำอย่างไรดี" เจียงหยูหมิงกล่าว อย่างท้อใจ มือน้อยกระชับแขนของน้องชายที่พาดคอของตนอยู่ น้องชายตัวดีของเขาเวลานี้กลับหลับไม่ยอมตื่น พวกเขาสองคนตัวเท่าๆ กัน สูงเท่าๆ กัน น้ำหนักพอๆ กัน กว่าเจียงหยูหมิงจะยกตัวเจียงหยูหยางขึ้นได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แฝดพี่ทั้งลากทั้งแบกแฝดน้องมาหลายชั่วยาม ทั้งต้องคอยหลบซ่อนจากกองทัพแคว้นเสวียนอู่กระหายเลือด คอยหลบสายตาสอดส่องของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรสำนักมนตราคู่ เด็กน้อยอายุสิบสองคิดได้เพียงจะไปหลบใต้ชายคาสำนักพรรคมาร รอจนคลื่นลมสงบค่อยหนีออกมา

บัดนี้ สถานการณ์ตรงหน้าชวนให้สิ้นหวังเหลือเกิน เขาคิดถึงบิดา มารดา คิดถึงท่านลุงท่านป้าสกุลหวังที่โรงเตี๊ยม คิดถึงอาจารย์จง พี่อี้ พลันน้ำตาอุ่นร้อนเอ่อเรื่อดวงตากลมใส เจียงหยูหมิงรีบใช้แขนเสื้อปาดออกก่อนมันจะไหลลงมา คนอย่างเขาเคยร้องไห้ที่ไหนกัน เขาไม่ใช่คนอ่อนแอ! ไม่ใช่เด็กขี้แยร้องไห้ขี้มูกโป่ง!

เจียงหยูหมิงให้กำลังใจตัวเองเสร็จก็ย่องเข้าไปในตรอกแคบแล้วมุดตัวเขาไปในกองซากศพทหารแคว้นเสวียนอู่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะทะโพรงจมูกน่าสะอิดสะเอียนชวนคลื่นเหียน เจียงหยูหมิงกลั้นหายใจมุดให้ลึกกว่าเดิม จนซากศพเหล่านั้นบดบังพวกเขาจนมิด มือหนึ่งกำด้ามดาบหักๆ ที่ค้นเจอระหว่างแหวกซากศพลงมา มือหนึ่งกอดน้องชายไว้แน่น

"โอย…"

"!"

เสียงครวญครางน่ากลัวดังขึ้นใกล้ๆ เจียงหยูหมิงตกใจสะดุ้งโหยง ที่แท้ยังมีทหารที่ยังตายไม่สนิทอยู่! มือเล็กกำด้ามดาบหักบิ่นแน่น กระชับอ้อมกอดปกป้องน้องชายไว้ในอ้อมแขนน้อยๆ ฝืนกลั้นบังคับร่างตนเองให้หยุดสั่น เพื่อไม่ให้ใครก็ตามรู้ว่าพวกเขายังมีลมหายใจอยู่ตรงนี้

"ช่วย…ช่วยข้า…"

ฉึก!!

เสียงครวญครางเงียบลง ของเหลวอุ่นสีแดงสดไหลลงมาตามกองซากศพ หยดลงที่มือเล็กที่กำด้ามดาบ เจียงหยูหมิง มองมือของตนที่สั่นอย่างห้ามไม่อยู่ เลือดนั้นอุ่นยิ่งนัก แต่เขากลับหนาวสะท้านไปทั้งตัว

"ไม่ใช่"

เสียงเย็นดังขึ้นเหนือกองซากศพ

"นี่ก็ไม่ใช่"

น้ำหนักที่ทับถมบนร่างน้อยของเจียงหยูหมิงลดลง ตามมาด้วยเสียงเหมือนกระสอบข้าวกระแทกพื้น

"ไม่ใช่ ไม่ใช่"

ทุกครั้งที่คำว่า 'ไม่ใช่' ดังขึ้น น้ำหนักบนตัวเจียงหยูหมิงจะลดลง ตามด้วยเสียงกระแทกพื้น เป็นเช่นนี้เรื่อยๆ

มีคนกำลังรื้อกองซากศพ!

มารดามันเถอะ ข้าอุตส่าห์มุดลงมาลึกขนาดนี้เพื่อให้เจ้ารื้อออกรึ! กองซากศพมีตั้งเยอะแยะ เหตุใดต้องมาค้นกองที่ข้าซ่อนตัวอยู่เล่า!

เจียงหยูหมิงสบถในใจ ร่างน้อยสั่นเป็นเจ้าเข้า มือกำด้ามดาบแน่นจนชา เขากอดน้องชายแน่น ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองอย่างเตรียมพร้อม

น้ำหนักบนตัวลดลงเรื่อยๆ จนในที่สุด

"ไม่ใช่"

"ย้ากกกกกก!"

ศพสุดท้ายถูกกระชากออก เจียงหยูหมิงกระโจนพุ่งเข้าใส่ศัตรู เสือกดาบหักบิ่นไปข้างหน้าด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี หวังแทงมิดด้ามในดาบเดียว!

ชั่วขณะที่ปลายดาบบิ่นแทงถึงคน คนผู้นั้นกลับไม่หลบ ปล่อยให้ดาบที่เสียหายจนเรียกได้ว่า 'ขยะ' แทงโดนเกราะเหล็กชั้นดีของตน แรงอันน้อยนิดที่เจียงหยูหมิงทุ่มเทจึงสะท้อนกลับออกมาทั้งหมด มือเล็กที่กำด้ามดาบแน่นหากแต่ชุ่มไปด้วยโลหิตอุ่นเหลวของทหารที่ถูกแทงก่อนหน้า ด้ามดาบจึงลื่นหลุดมือ กระเด็นย้อนกลับกระทบหน้าผากกลมมนเข้าอย่างแรง

โป๊ก!

"โอ๊ยยยยย!"

"…"

"อ๊ากกกกกก เจ็บๆๆๆๆ ทหารชั่วจะฆ่าข้าแล้ว! อ๊ากก"

เจียงหยูหมิงล้มลงนอนแด้ดิ้น ก่ายหน้าผากที่ปูดเป็นลูกของตัวเอง น้ำตาเล็ดด้วยความเจ็บปวด

"หุบปาก" ทหารชั่วคุกเข่า ยื่นมือออกมา

"อ๊ากกกก ฆ่าคนแล้ว ฆ่าแล้ว...อุบ!"

มือที่ยื่นออกมาหาได้บีบคอเจียงหยูหมิงตามจินตนาการของเจ้าตัวไม่ แต่มือใหญ่หยาบหนากลับอุดปากของเด็กน้อยเอาไว้ ด้วยขนาดมือที่ใหญ่เทียบกับใบหน้าเล็กของเด็กน้อย จึงปิดทั้งปากทั้งจมูก ส่งผลให้เจียงหยูหมิงหายใจไม่ออกจนหน้าดำหน้าแดง

"อ้าอนแล้ว อ้าอนแอ๊วววว[2]"

"หากเจ้าไม่หุบปากก็ขาดอากาศตายไป" เสียงเย็นยะเยียบเอ่ยขึ้น

เจียงหยูหมิงหุบปากทันที

ทหารชั่วชักมือกลับ "หากคิดจะทำอะไรโง่ๆ ข้าจะฆ่าเจ้าทันที"

เจียงหยูหมิงที่กำลังจะพุ่งไปหาดาบบิ่นชะงักค้าง ค่อยๆ เงยหน้ามองทหารชั่วด้วยความหวาดกลัว ทหารชั่วที่เขาคิดเป็นเพียงชายหนุ่มอายุช่วงวัยสวมกวาน[3] หน้าตาหล่อเหลาคมคาย หากแต่คราบเลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าและสายตาเย็นชาที่มองกลับมาทำให้เขาดูเหมือนมารปีศาจยิ่งนัก เห็นทีจะไม่ใช่ทหารแคว้นเสวียนอู่แต่เป็นผู้บำเพ็ญเพียรสำนักมนตราคู่ที่บำเพ็ญมรรคามารเสียมากกว่า

"เซียนจวินโปรดไว้ชีวิต ข้าน้อยกับน้องชายเป็นชาวบ้านเกาะกุยเหว่ย ต้องโทษเราสองพี่น้องเป็นคนหลับลึกนัก ตื่นมาอีกทีเมืองก็ร้างแล้ว ไม่รู้จะหนีไปที่ใด จึงพาน้องชายมาหวังอาศัยสำนักมนตราคู่คุ้มหัว" เจียงหยูหมิงกำมือคำนับผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่ม อย่างน้อยสำนักมนตราคู่ก็อยู่ฝ่ายเดียวกับกุยเหว่ย เผยตัวกับคนในสำนักย่อมดีกว่าถูกทหารแคว้นเสวียนอู่พบเจอเป็นไหนๆ จึงลองเสี่ยงขอความช่วยเหลือ

ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มปรายตามองเด็กน้อยที่ก้มคำนับตน คนพรรคมารยังเรียกว่าเซียนจวิน? ช่างประไร ถึงอย่างไรพวกพรรคมารก็ชอบให้คนอื่นเรียกเช่นนี้อยู่แล้ว "เจ้าเป็นคนกุยเหว่ย? "

"ใช่แล้ว"

"เจ้ามากับน้องชาย? "

"ใช่แล้ว นี่คือน้องชายข้า" เจียงหยูหมิงว่าพลางดึงตัวเจียงหยูหยางขึ้นมา ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มมองด้วยสีหน้าระแคะระคาย

"น้องชายเจ้า? เหตุใดจึงเหมือนสหายมากกว่า"

"เป็นน้องชายจริงๆ เพียงแต่พวกเราเป็นฝาแฝด"

"ฝาแฝด? เหตุใดหน้าตาไม่เหมือนกัน?"

เจียงหยูหมิงอยู่ในอารามร้อนใจ อีกฝ่ายกลับสอบปากคำเขาเสียละเอียดยิบ "เซียนจวิน ท่านคงไม่รู้ ฝาแฝดไม่จำเป็นต้องหน้าตาเหมือนกันไปเสียหมด ท่านไม่เคยเห็นฝาแฝดหรืออย่างไร?"

"ข้าถาม เจ้าตอบ อย่าไร้สาระ" ผู้บำเพ็ญเพียรเส้นเลือดที่ขมับกระตุก ใจไม่อยากเสียเวลาทิ้งเปล่าอยู่แล้ว ยังต้องมาเจอเด็กไม่รู้ที่ต่ำที่สูง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นชาวเมืองกุยเหว่ย อีกทั้งยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง เขาจึงฝืนระงับโทสะ "ไม่อย่างนั้นก็ตาย"

เจียงหยูหมิงหุบปากอีกครั้ง ในใจกลับสุมไฟกองโต

คำก็ขู่ตาย สองคำก็ขู่ตาย เหตุใดเจ้าไม่รีบช่วยคนเล่า เอาแต่ซักไซ้น่ารำคาญ!

"เหตุใดเขาหมดสติ แล้วอุดปากไว้ทำไม" ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มพยักพเยิดไปยังเจียงหยูหยาง เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจสม่ำเสมอชัดเจน เป็นคนเป็นโดยไม่ต้องสงสัย

"อ้อ เขาหลับน่ะ ที่อุดปากไว้เพราะเขาละเมอเสียงดัง เดี๋ยวโดนจับได้พอดี"

"…"

คำตอบเช่นนี้เอาให้บิดาเจ้าฟังเถอะใครจะเชื่อ!

ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มจ้องสองฝาแฝดเขม็ง สักพักจึงยกมือนวดขมับ ถึงอย่างไรหากแคว้นเสวียนอู่จะส่งสายลับมาก็คงไม่ส่งเด็กสองคนที่ไร้ซึ่งวรยุทธและลมปราณ คนหนึ่งโง่งม คนหนึ่งหลับไม่ตื่นหรอกกระมัง

"ตามข้ามา"

[1] 1 ลี้ มีความยามเท่ากับ 500 เมตร

[2] เจียงหยูหมิงจะพูดว่า "ฆ่าคนแล้ว ฆ่าคนแล้ววว"

[3] กวาน คือ รัดเกล้าที่จะสวมครอบรัดมวยผม เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ของชายชาวจีนในสมัยก่อน (ในเรื่องนี้กำหนดให้มีพิธีสวมกวานเมื่ออายุครบ 18 ปี)