บทที่ 1 เจ้าฝันอะไร (2/2)

สุดท้ายเด็กน้อยทั้งสองจึงช่วยกันอุ้มหม้อโจ๊กปลาไปสำนักศึกษา เป็นหม้อที่เหลือจากการขายของมารดาเมื่อวาน ถึงอย่างไรเด็กสองคนกินคนละสามมื้อก็ยังกินไม่หมด จึงเอาไปฝากอาจารย์จง อาจารย์เห็นโจ๊กหม้อนี้ไม่ใหญ่ไม่เล็ก เดิมผู้ใหญ่สามสี่คนกินเต็มที่ก็หมดหม้อ แต่เด็กๆ ส่วนใหญ่ที่มาสำนักศึกษาไม่มีมื้อเช้าให้กิน ต้องรอบิดามารดาออกหากินวันต่อวัน กลับมาจึงค่อยมีอะไรตกถึงท้อง อาจารย์จงจึงหยิบถ้วยชาออกมา ตักโจ๊กอุ่นใส่ให้เด็กเวียนกินกันคนละจอกสองจอก ที่ใดมีอาหารที่นั่นย่อมมีความคึกคัก สำนักศึกษาวันนี้ครื้นเครงไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ

"เดิมทีถ้วยชาก็ควรใส่ชา หากแต่วันนี้ไม่มีชา เช่นนั้นเราจะดื่มโจ๊กต่างชา ขอให้พวกเจ้ายามมีชาดื่มไม่ลืมเลือนสหายผู้ร่วมดื่มโจ๊กในวันนี้" อาจารย์จงกำชับ ศิษย์ทั้งหลายปรบมือชอบใจ ร่วมกันคำนับรับคำอาจารย์

"หยูหมิง วันนี้สนุกยิ่งนัก" เจียงหยูหยางกล่าวกับพี่ชาย

"เรียกพี่ใหญ่ ข้าโตกว่าเจ้าตั้งครึ่งถ้วยชา[3]"

"แต่หยูหมิง…"

"บอกว่าให้เรียกพี่ใหญ่ เจ้าสมองทึ่ม"

"ไม่ใช่เรื่องนั้น"

"งั้นอะไร?"

"ข้าลืมตักแบ่งโจ๊กมื้อเย็นของเราออกก่อนยกหม้อมา"

"…"

"…"

ด้วยเหตุนี้สองพี่น้องฝาแฝดจึงอยู่ที่สำนักศึกษาต่อหลังเลิกเรียน

"ฮ่าๆๆ พวกเจ้านี่จริงๆ เลย ยกมาทั้งหม้อ แต่ลืมตักแบ่งส่วนของตัวเองไว้ ฮ่าๆๆๆ" จงหลินอี้ตีขาหัวเราะสองแฝดจอมทึ่ม เจียงหยูหมิงก้มปิดหน้าที่แดงเถือกอย่างอับอาย ส่วนเจียงหยูหยางได้แต่เกาคอหัวเราะแหะๆ "ทึ่มสมกับเป็นพี่น้องปลา[4] จริงๆ ฮ่าๆๆ" จงหลินอี้หัวเราะหนักจนน้ำตาเล็ด ท้องขัดท้องแข็งไปหมด

"เจ้าสิทึ่ม! เคยบอกแล้วว่าไม่ใช่ปลา แต่เป็นหยูที่มาจากหยูอี้[5]ต่างหาก!"

"อะไรนะ ปลาแสงสว่างกับปลาพระอาทิตย์[6]? ฮ่าๆๆๆ" จงหลินอี้ยิ่งหัวเราะยิ่งติดลม ลงไปกลิ้งอยู่กับพื้น

"เจ้า!"

"อาอี้ พอได้แล้ว สำรวมกิริยา" เสียงสงบนิ่งใจดีของอาจารย์จงดังออกมาจากในบ้าน ในมือยกซาลาเปาไส้ผักกับแป้งทอดมาวางไว้ที่โต๊ะในลานหน้าบ้านที่ปกติใช้สำหรับการเรียนการสอน

"ขอรับ พ่อบุญธรรม" จงหลินอี้รีบลุกยืนปาดน้ำตา ปัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

"อาจารย์ ข้าไม่กินผัก!" เจียงหยูหยางมองซาลาเปาเข่งนั้นอย่างเศร้าสร้อย ดวงตาสีดำกลมโตเหมือนลูกกวางลู่ตกลงอย่างน่าสงสาร

อาจารย์จงลูบหัวทุยอย่างเอ็นดู "หยูหยาง เจ้าจะเลือกกินไม่ได้ เวลานี้มีอะไรให้กินก็ควรกิน และต้องกินให้หมดอย่าให้เสียของ เข้าใจหรือไม่?"

"เข้าใจแล้ว อาจารย์" เจียงหยูหยางตอบรับเสียงอ่อย จึงเอื้อมมือไปหยิบแป้งทอดมากินแทน อาจารย์จงพรูลมหายใจอย่างนึกขำ เด็กวัยนี้เลือกกินเป็นธรรมดา ช่างเถิด เขาแค่กินซาลาเปาไส้ผักให้มากหน่อย แล้วยกแป้งทอดส่วนของตนให้แล้วกัน

มื้อเย็นอันน้อยนิดของศิษย์อาจารย์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อท้องอิ่มแล้ว ก็นึกถึงเรื่องเล่นขึ้นมา

"อาจารย์ท่านมีกระดาษหรือไม่?" เจียงหยูหยางยังไม่ลืมไพ่ทำนายที่พี่ชายพูดถึง

อาจารย์จงส่ายหน้า "แผ่นสุดท้ายข้าใช้เขียนจดหมายส่งที่บ้านไปเมื่อปีก่อน เหลือแต่เพียงตำราไม่กี่เล่มที่ใช้สอนพวกเจ้า"

"น่าเสียดาย หากกุยเหว่ยผลิตกระดาษได้เองก็คงดี" แก้มนุ่มนิ่มขาวใสพองลมอย่างน่าเอ็นดู ดูคล้ายซาลาเปาไส้ผักที่เจ้าตัวไม่แม้แต่จะแตะ

"หากเจ้านำมาใช้วาดเขียนคงยาก แต่หากทำมาเล่นๆ ก็ใช่จะทำไม่ได้" อาจารย์จงกล่าวอย่างอ่อนโยน ถึงตรงนี้จงหลินอี้กับเจียงหยูหมิงก็ขยับเข้ามาใกล้ด้วยความสนใจ

"จริงหรือ?!"

"เพียงแต่เกาะกุยเหว่ย ไม่มีไผ่ ทั้งเปลือกไม้หรือเศษผ้ายังมีค่าเกินกว่าจะเอามาเล่น หากเจ้าอยากเล่นคงต้องหาพืชที่นำมาใช้ประโยชน์ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะเป็นการสิ้นเปลืองวัสดุ" อาจารย์จงลูบคางใช้ความคิด สายตาพลันเหลือบไปเห็นใบเฟิง[7]ปลิวลงมาตกบนกลุ่มผมฟูฟ่องของเจียงหยูหมิง

จากนั้นศิษย์อาจารย์ พ่อลูกบุญธรรมทั้งสี่ ก็ช่วยกันเก็บใบเฟิงที่ตกลงมาเกลื่อนใต้ต้นเฟิงต้นใหญ่ในลานบ้านของอาจารย์จง

"หยูหยาง! ตื่นเร็ว! เหตุใดเวลาเช่นนี้ถึงตื่นสาย ปกติเจ้าต้องตื่นก่อนข้าไม่ใช่รึ" เจียงหยูหมิงเขย่าร่างน้องชายฝาแฝดที่ยังนอนน้ำลายยืดอยู่ข้างๆ

"เจ้าในฝันยังไม่เข้านอนหรือ ตื่นสิ!" ไม่ว่าปลุกอย่างไรน้องชายตัวดีก็ไม่ยอมลืมตา แถมปากยังพึมพำ จิ้วๆๆๆ สีหน้าเบิกบานใจยิ่งนัก

นอกหน้าต่างผืนฟ้ากลายเป็นสีแดงฉาน นกกาแผดเสียงร้องบินหนีแตกฝูงรุงรัง คล้ายเสียการรับรู้ทิศทาง คล้ายสับสนกาลเวลา คล้ายเด็กหลงทางตามหาฝูงของตนไม่พบ แผงขายร้านรวงที่ซบเซาอยู่เดิม บัดนี้ถูกทิ้งร้าง บ้างเสียหายข้าวของกระจายเกลื่อนถนน นอกจากเสียงนกกาก็ไร้ซึ่งเสียงของสิ่งอื่นใด

ไฟสงครามลามมาถึงในเขตชุมชนแล้ว ชาวบ้านอพยพลี้ภัยไปหลบที่ใต้ดินของวัดเสินเจี๋ยตามที่เจ้าเมืองลั่วให้คนมาประกาศ ชาวเมืองท่าตะวันออกมีไม่มาก ผ่านไปเพียงสองชั่วยาม[8]ก็อพยพจนหมด บิดามารดาสกุลเจียงเพิ่งนำเรือเทียบฝั่งยังไม่ทันได้กลับบ้านก็ถูกทหารต้อนให้เดินทางอพยพทันที ทั่วทั้งเมืองกลายเป็นเมืองร้างไร้ซึ่งเงาของสิ่งมีชีวิต

เพียงแต่คู่แฝดเจียงยิ่งโตยิ่งมีนิสัยประหลาด หากหลับแล้วก็จะฝัน ฝันว่าตนตื่น ตื่นแล้วก็ใช้ชีวิตอยู่ในโลกฝันนั้น หากตนเองในฝันยังไม่หลับ ก็ไม่สามารถตื่นในโลกแห่งความเป็นจริงได้ ต่างจากวัยเด็กที่แค่ปลุกก็จะหยุดฝันแล้วตื่นขึ้นมาทันที เช่นเดียวกับหากมีคนปลุกในฝัน ในชีวิตจริงก็จะหลับทันที

หากไม่นับกองทัพจากแคว้นเสวียนอู่ที่กำลังยกทัพมาโจมตี กองกำลังทหารของเจ้าเมืองลั่ว และผู้บำเพ็ญสำนักมารมนตราคู่ ทั้งเมืองท่าตะวันออกจึงเหลือเพียงพวกเขาสองแฝด…

ตึง! ตึง!

เสียงฝีเท้าและเสียงโห่ร้องของกองทัพแคว้นเสวียนอู่ใกล้เข้ามาทุกที ทหารหลายหมื่นนายยกทัพมาอย่างเกรียงไกร ผ่านที่ใดล้วนพินาศสิ้น สิ่งก่อสร้างพังทลาย พืชพรรณเหี่ยวเฉาจมดิน ทิ้งไว้เพียงกองเพลิงและขี้เถ้า

"ไม่ได้การ!" เจียงหยูหมิงวัยสิบสองปีหวาดกลัวจนแขนขาสั่น กองทัพแคว้นเสวียนอู่ใกล้เข้ามา เขาไม่มีทางเลือก กัดฟันดึงแขนแฝดผู้น้องพาดไหล่ตน กึ่งลากกึ่งดึงอย่างทุลักทุเล วัดเสินเจี๋ยตั้งอยู่ที่ตีนยอดเขาหนันซาน ยอดเขาสูงลับฟ้าที่ตั้งพาดผ่านเมืองหลวงเยื้องไปทางทิศเหนือของเกาะ ห่างจากบ้านของพวกเขาที่อยู่ปากอ่าวทางทิศตะวันออกถึงสี่อำเภอใหญ่ หากเดินเท้าใช้เวลาสิบกว่าวันจึงจะถึง

หากแต่ยามทหารป่าวประกาศเจียงหยูหมิงยังอยู่ในห้วงนิทรา ไม่รู้ว่าจุดหมายการลี้ภัยอยู่ที่วัดเสินเจี๋ย เสียงของกองทัพแคว้นเสวียนอู่ที่ไม่รู้ใช้วิธีใดเดินเรือฝ่าทะเลน้ำแข็งมาเทียบท่าปากอ่าว เด็กอายุสิบสองคนหนึ่งหลับคนหนึ่งตื่น อย่างไรก็ไม่มีทางหนีทัน!

หากหนีไม่ทันก็มีแต่ต้องหลบซ่อน!

[1] ยามโฉ่ว คือ 01.00 – 02.59 น. ยามเหม่า คือ 05.00 – 06.59 น.

[2] ยามเว่ย คือ 13.00 – 14.59 น.

[3] เวลาหนึ่งถ้วยชา มีประมาณ 10-15 นาที

[4] หยู ออกเสียงเหมือน อวี่, ยวี๋ ที่แปลว่าปลา

[5] หยูอี้ สัญลักษณ์แห่งสิริมงคลหรือคทาจีน แปลว่า เหมือนดั่งคิด, เป็นดั่งต้องการ

[6] หมิง แปลว่า เข้าใจ แจ่มแจ้ง สว่าง, หยาง แปลว่า พระอาทิตย์

[7] ใบเฟิง คือ ใบเมเปิ้ล

[8] 1 ชั่วยาม เทียบได้กับเวลาประมาณ 2 ชั่วโมง