บทที่ 5

บทที่ 5

“พี่กริช!” ธาวินอุทานชื่อพี่ชายด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกอาการตกใจไม่น้อย

ภัคธีมาเองก็ตะลึงไปเหมือนกัน เมื่อสายตาปะทะกับเจ้าของร่างสูงเกือบสองเมตร แม้จะไม่ค่อยได้เจอกันแต่เธอจำได้แม่นว่าเขาคือ ‘ศาสตรา ภูวเดชาธร’ ผู้ชายซึ่งเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง เชื่อมั่นในตัวเองสูง ดิบเถื่อนและแข็งกระด้างเป็นที่สุด!

คำว่าดิบเถื่อนและแข็งกระด้าง มันคือสิ่งที่เธอนิยามขึ้นสำหรับผู้ชายคนนี้โดยเฉพาะ ยิ่งตอนนี้เขาก็ยิ่งดูเหมาะกับคำนี้มากที่สุด ร่างสูงแต่งตัวแบบสบายๆ ด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนและรองเท้าหนัง ดูบึกบึนกำยำกว่าตอนที่เธอเจอเขาครั้งล่าสุดเมื่อหลายเดือนก่อนเสียอีก แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนไปเลยก็คือหน้าตาคมเข้มและน่าเกรงขาม สมกับที่ใครๆ เรียกเขาว่า ‘พ่อเลี้ยงศาสตรา’ 

เขามาได้ยังไง? หรือว่ามากีดกันเธอกับพี่วิน?

คำถามเกิดขึ้นในใจรัวๆ แต่สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือยกมือขึ้นไหว้เขา แม้รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีความเอ็นดูใดๆ ให้กับเธอ และเธอก็ค่อนข้างจะเกลียดความหยิ่งทะนงของเขา แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นลูกชายของเจ้านายเก่าพ่อ และที่สำคัญเขาคือพี่ชายของธาวินคนรักของเธอ

“สวัสดีค่ะ”

ภัคธีมายกมือขึ้นไหว้เขาตามมารยาทแม้จะไม่อยากไหว้สักนิด การไหว้ครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความเคารพนับถือ แต่เป็นมารยาทอันพึงกระทำมากกว่า

ศาสตราไม่ได้รับไหว้ แต่หันไปหาน้องชาย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

“สนุกไหม?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยคำถามธรรมดา หากแต่มีผลทำให้ธาวินหน้าเจื่อนไปถนัดตา จนคนยืนมองรู้สึกฮึดฮัดขัดใจยิ่งนักที่แฟนหนุ่มทำท่าหงอพี่ชายแบบนั้น

“สนุกครับ พี่กริชมาเที่ยวด้วยเหรอ”

“ฉันมีสิทธิ์มาไม่ใช่หรือไง แต่ฉันว่านายควรกลับบ้านได้แล้ว เพราะพรุ่งนี้มีงานแต่เช้า” เขาพูดเหมือนออกคำสั่ง

“ผมต้องไปส่งขิมกลับบ้านก่อน”

“ไม่เป็นไร...เดี๋ยวฉันจะไปส่งให้”

ธาวินหันมาทางแฟนสาวพลางทำสีหน้ายุ่งยากใจ

“ไม่เอานะคะพี่วิน ขิมจะให้พี่วินไปส่ง” ภัคธีมารีบแย้งขึ้นและส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ

“วินมีธุระต้องรีบกลับบ้านพักผ่อน เพราะพรุ่งนี้มีงานแต่เช้า” 

“งานอะไรกันคะถึงต้องรีบนอนและต้องตื่นแต่เช้าขนาดนั้น”

ภัคธีมาถามคนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงห้วนจัด ตอนนี้เธอกำลังโกรธจัดที่ศาสตราทำท่ามาวางอำนาจใส่แบบนี้ ตาสองคู่สบประสานกันอย่างไม่ลดละท่ามกลางไฟสลัว

“แน่ใจเหรอว่าคุณอยากรู้” ใบหน้าคมคายยิ้มแย้มหากแต่เสียงนั้นติดหยันๆ

“ผมจะกลับเดี๋ยวนี้ละครับพี่กริช” ธาวินรีบตัดบทอย่างลนลาน “ผมฝากพี่กริชดูแลขิมด้วย ผมขอร้องนะพี่กริช อย่าพูดอะไรให้ขิมไม่สบายใจ”

“พี่วิน!” ภัคธีมามองหน้าคนรักอย่างตัดพ้อและน้อยใจที่เขายอมพี่ชายง่ายๆ และยังคิดจะทิ้งเธอไว้กับผู้ชายอื่นอีก

“พี่ขอโทษนะขิม แต่พี่ต้องกลับแล้ว”

ธาวินหันมาบอกอย่างอ่อนโยนและขอลุแก่โทษ ก่อนจะรีบหันหลังแล้วเดินออกไปจากผับแห่งนั้นทันที ภัคธีมาได้แต่มองตามอย่างน้อยใจและผิดหวัง ที่เขาทิ้งเธอให้อยู่เผชิญหน้ากับซาตานร้ายอย่างศาสตราเพียงลำพัง

“คุณแกล้งขิมใช่ไหม” ภัคธีมาหันมาต่อว่าคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทันที เธอคิดเหตุผลอื่นต่อการกระทำของศาสตราไม่ออกจริงๆ นอกจากต้องการกลั่นแกล้ง เพื่อกีดกันเธอให้ออกห่างจากธาวิน เขาไม่อยากได้เธอเป็นน้องสะใภ้ เพราะเห็นว่าครอบครัวของเธอมีฐานะที่ด้อยกว่ามากเหลือเกิน หากเทียบกับความยิ่งใหญ่ของตระกูลภูวเดชาธร

“แกล้งอะไร” 

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หน่อยเลย คุณคิดว่าตัวเองมีอำนาจบาตรใหญ่นักหรือไง ถึงได้บังคับให้คนอื่นทำโน่นทำนี่ตามคำสั่งของตัวเอง!”

“ผมไม่ได้บังคับ นายวินมันกลับเอง”

“แต่พี่วินพาขิมมา ก็ต้องเป็นคนพาขิมกลับสิ”

“ที่โวยวายเนี่ยเพราะยังอยากเต้นรำกับไอ้วินต่องั้นสิ เมื่อกี้เห็นกอดกันซะกลมดิกแบบไม่อายสายตาใครเลยนี่”

เขาชะโงกหน้ามาถามปลายจมูกโด่งอยู่ห่างจากพวงแก้มอิ่มไม่ถึงนิ้ว ภัคธีมาโกรธกรุ่นกับกิริยาและวาจาอันหยาบคายที่เขาจงใจเชือดเฉือนให้เธอเจ็บใจเล่น เธอจึงพูดจาประชดประชันแบบยั้งอารมณ์ตัวเองไม่อยู่

“ใช่! ขิมอยากเต้นรำกับพี่วินต่อ อยากกอดกับแฟนอวดชาวบ้าน ชาวบ้านจะได้อิจฉาความหวานของเราสองคนไงคะ ได้ยินแบบนี้แล้วคุณพอใจหรือยัง”

“งั้นไปลองเต้นรำอวดชาวบ้านกับว่าที่พี่ผัวหน่อยเป็นไง เผื่อชาวบ้านจะเข้าใจว่าเราสองคนเป็นแฟนกันและอิจฉาความหวานของเราบ้าง”

“หยาบคาย!”

“ผมหยาบได้มากกว่านี้อีกภัคธีมา”

ว่าแล้วร่างสูงกำยำก็ก้าวเข้ามาประชิด ก่อนจะกระชากแขนเล็กๆ ดึงให้เดินตามไปยังฟลอร์เต้นรำที่รายล้อมไปด้วยคู่ของหนุ่มสาวซึ่งกำลังอิงแอบแนบซบกันไปตามท่วงทำนองของบทเพลง ลำแขนแข็งแรงทั้งสองข้างสอดเข้าที่เอวเล็กของเธอ ร่างอรชรดิ้นขลุกขลักพยายามขืนตัวออกห่าง แต่คนร้ายกาจยิ่งโอบกระชับวงแขนแน่นขึ้นกว่าเดิม แรงกอดของเขาทำให้ทรวงอกนุ่มหยุ่นปะทะอกกว้างของเขาจนแนบชิด จนรู้สึกได้ถึงความแน่นตึงของกล้ามเนื้อบริเวณนั้น ทำให้ภัคธีมาตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ