บทที่ 10

ช่วงสายของวันใหม่น้ำขยับลืมตาตื่นขึ้นในอ้อมแขนแกร่งของชายหนุ่มที่ช่วยปลดปล่อยความต้องการภายในกายสาวให้เธอตลอดทั้งคืนอย่างดุเดือดจนทั้งสองคนหมดเรี่ยวแรงไปพร้อมกัน ทันทีที่ร่างบางขยับตัวก็ต้องนิ่วหน้าเจ็บตรงจุดสงวนอีกทั้งแขนแกร่งที่พาดเอวของเธอไว้อีกทำให้เธอแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายของตัวเอง เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งจนสำเร็จด้วยความปวดเมื่อยไปทั้งตัว กำลังจะขยับลงจากเตียงตาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่เธอเกลียดเข้าไส้ที่สุดนอนหลับอยู่ข้างๆตัว เธอก็ตกใจสุดขีด

"กริ๊ด! คุณมานอนบนเตียงฉันได้ยังไง" น้ำแหกปากเสียงดังลั่นห้อง

"เธอจะเสียงดังทำไมคนจะนอน" ภูมิลืมตาตื่น

"คุณมานอนบนเตียงฉันได้ยังไง แถมยังไม่ใส่เสื้อผ้าอีก ทุเรศ!"

"เฮ้อ...ฉันว่าแล้วมันต้องเป็นแบบนี้" ชายหนุ่มส่ายหน้า

"แบบนี้หมายความว่ายังไง"

"เมื่อคืนนี้เรามีอะไรกันแล้ว ที่สำคัญเธอก็เต็มใจด้วยเข้าใจหรือยัง"

"ไม่จริงคุณโกหก! ฉันไม่มีทางนอนกับคุณ!"

"ถ้าไม่เชื่อฉันว่าเธอลองสำรวจตัวเองก่อนดีไหม" สายคมกริบจ้องมองหน้าอกเต่งตึงทั้งสองข้างที่เปลือยเปล่าล่อตาล่อใจเขาอยู่

น้ำก้มลงมองดูสภาพของตัวเองทันทีตามคำบอกของชายหนุ่ม ก็เห็นร่างกายเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ใดๆ เหมือนเช่นชายหนุ่ม และที่สำคัญเธอรู้สึกเจ็บตรงจุดสงวนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือบางรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกายตนเองเร็วพลันด้วยความตกใจ แล้วจ้องมองหน้าชายหนุ่มเป็นคำถาม

"เข้าใจแล้วใช่ไหม" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

"มันเกิดอะไรขึ้น " เสียงหวานถามกลับ

"เธอเป็นคนขอให้ฉันทำเอง ฉันก็เลยสนองให้เธอก็แค่นั้น"

"ไม่จริง ฉันไม่เชื่อ" น้ำส่ายหน้า

"เธอไม่เชื่อก็ตามใจ " ทิ้งตัวลงนอนหน้าตาเฉย

"คุณจะนอนไม่ได้นะ ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลย! "

"เธอดูให้มันดีๆ ว่านี่มันห้องของใครกันแน่" พูดพลางลุกขึ้นนั่งตอบคำถามหญิงสาว

น้ำหันไปกวาดสายตาสำรวจไปทั่วห้องเร็วพลัน พอเห็นการตกแต่งและของต่างๆ ไม่คุ้นตาก็ตกใจ เพราะมันไม่ใช่ห้องนอนของเธอจริงๆ เธอจึงหันไปทางชายหนุ่มทันที

"ที่นี่ห้องใคร "

"ห้องฉันเองแหละ"

"แล้วคุณพาฉันมาทำไม"

"เอาล่ะฉันจะเล่าให้ฟัง ตั้งใจฟังดีๆนะ"

"อืม เล่ามาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

ภูมิตัดสินใจเล่าความจริงทุกอย่างให้น้ำฟังทั้งหมด น้ำจึงคิดตามในสิ่งที่ภูมิเล่าซึ่งมันก็เป็นความจริงทั้งหมด แต่สิ่งที่เธอยังยอมรับไม่ได้คือเรื่องที่เธอเต็มใจนอนกับเขา ถึงเธอจะโดนวางยาเขาก็ไม่ควรจะฉวยโอกาสในตอนที่เธอยังขาดสติอยู่

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะยอมนอนกับคุณทั้งที่เต็มใจ จริงๆแล้วคุณปล้ำฉันใช่ไหม"

"ฉันไม่เคยปล้ำใครถ้าผู้หญิงไม่เต็มใจ เธอเป็นคนบอกฉันเองว่าต้องการให้ฉันช่วย ฉันก็ช่วยไปตามที่ขอก็แค่นั้น"

"ช่างเถอะ ฉันจะกลับห้อง โอ๊ย!" ทันทีที่ก้าวขาลงจากเตียงร่างบางก็ต้องทรุดตัวนั่งลงที่เดิมเพราะเจ็บตรงช่องรัก

"เธอเจ็บมากไหม" ร่างหนารีบเข้าไปใกล้ๆ ด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ต้องเข้ามาใกล้ เสื้อผ้าของฉันอยู่ไหน"

"ฉันว่าเธอนอนพักจะดีกว่านะ อย่าพึ่งกลับห้องเลย"

"ไม่! ฉันจะกลับห้อง เพราะคุณคนเดียวที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้" น้ำมองค้อนภูมิ

"หึ เพราะฉันอย่างนั้นเหรอ ถ้าฉันไม่ช่วยเธอไว้ป่านนี้เธอโดนไอ้บ้านั้นข่มขืนไปแล้ว เธอควรจะขอบใจฉันมากกว่านะ"

"ช่วยแต่กลับฉวยโอกาสตอนที่ฉันขาดสติเอาเปรียบฉันเนี่ยนะ อย่าช่วยจะดีกว่า"

"ฉันอยากให้เธอนึกดูดีๆนะ เธอเป็นคนพูดเองว่าอยากให้ฉันช่วย และก็ต้องการฉัน ฉันก็เลยทำตามที่เธอขอ ฉันผิดตรงไหนไม่ทราบ"

"คุณก็รู้ว่ามันเพราะฤทธิ์ยาฉันก็เลยพูดอะไรออกไปเรื่อยเปื่อย ทำไมคุณถึงยังทำอยู่ แทนที่จะพาฉันไปหาหมอ ทุเรศที่สุด!"น้ำพูดใส่หน้าภูมิด้วยความโกรธเคือง

"พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ เธอจะแก้ไขอะไรได้ ในเมื่อตอนนี้เธอก็เป็นของฉันไปแล้ว และที่สำคัญเธอเป็นคนเรียกร้องจากฉันเอง ไม่ใช่แค่รอบเดียวนะ หลายรอบด้วย" กระชากร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น

"ปล่อย! ปล่อยฉันนะ! โอ๊ย ! " ร่างบางพยายามดิ้นให้หลุด

"นั้นไง ตัวเองเจ็บยังจะอวดดีอีก " พูดข้างๆใบหูบาง

"เอาตัวสกปรกของคุณออกไปให้ห่างๆ ตัวฉันเลยนะ!"

"หึ ก็คนสกปรกนี่แหละที่เป็นผัวเธอไปแล้วเมื่อคืน แถมยังหลายรอบด้วยสิ"

"หยุดพูดสักที ! ฉันไม่อยากจะได้ยิน! "

"ฉันว่าเรามาสนุกกันต่อดีกว่า" พูดพลางผลักร่างบางลงนอนราบลงกับเตียงทันที

"ไม่นะ! คุณอย่าทำแบบนี้เลย" พูดพลางน้ำตาคลอเบ้า

"เมื่อคืนเธอไม่เห็นห้ามฉันอย่างนี้เลยนี่ ฉันจะเอาท่าไหนเธอก็ยอมฉันหมดทุกท่าไม่มีเกี่ยงเลย"

"นั้นมันเมื่อคืน คุณปล่อยฉันไปเถอะ ฉันเจ็บ" น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่คิดเลยว่าเธอจะเสียความสาวให้กับชายหนุ่มตรงหน้าแล้วจริงๆ

"ก็ได้ ฉันจะปล่อยเธอไป" ยอมถอยออกห่างจากร่างบางแต่โดยดีทันทีที่เห็นน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตากลมโตคู่นั้น

"ฉันขออะไรคุณหน่อยได้ไหม" ร้องไห้สะอึกสะอื้น

"อะไร"

"คุณอย่าบอกให้ใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเด็ดขาดนะ ฉันขอร้อง " เธอไม่อยากให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายรับรู้เพราะมันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง

"ทำไมกลัวจะได้แต่งงานกับฉันอย่างนั้นล่ะสิ"

"ใช่ ฉันไม่อยากจะข้องเกี่ยวอะไรกับคุณอีก"

"ได้ ฉันจะไม่บอกใครเด็ดขาด แต่มีข้อแม้นะ "

"ข้อแม้อะไร" น้ำขมวดคิ้วเข้าหากัน

"เธอต้องไปทำงานเป็นเลขาของฉัน แล้วก็เป็นอย่างอื่นตามที่ฉันต้องการจะให้เป็น ตกลงไหม"

"ไม่!"

"ได้งั้นเรื่องที่เราเอากันอย่างดุเดือดเมื่อคืน ฉันจะเล่าให้ทุกคนฟังให้หมดเปลือกเลย ตกลงตามนี้นะ" ภูมิยกยิ้มมุมปาก

"ตกลงฉันจะทำตามที่คุณต้องการ ขออย่างเดียวคุณอย่าบอกใครก็พอ" น้ำจำใจยอมตกลงเพราะเธอไม่ทางเลือก

"ดี ว่าง่ายอย่างนี้ค่อยน่ารักหน่อย"

"ฉันว่าคุณหันไปทางอื่นก่อนดีกว่า ฉันจะใส่เสื้อผ้า"

"ไม่ เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน เพราะเธอต้องทำตามที่ฉันสั่งเท่านั้น คงรู้นะว่าถ้าไม่ทำตามจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง "

"ก็ได้" น้ำจำใจลุกขึ้นทั้งร่างเปลือยเปล่าก้มลงไปเก็บเสื้อผ้าที่ตกเกลื่อนพื้นขึ้นมาสวมใส่จนเสร็จเรียบร้อยด้วยความกระดากอาย โดยมีสายคมจ้องมองอยู่ไม่ยอมให้คาดสายตา

"แล้วก็อย่าลืมไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมากินด้วยล่ะ เมื่อคืนฉันไม่ได้ป้องกัน"

"อะไรนะ! แล้วทำไม"

"หุบปาก! ไปซื้อยามากินซะ ถ้าไม่อยากท้องไม่มีพ่อ" พูดจบร่างหนาก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำทันที โดยไม่สนใจหญิงสาวแม้แต่น้อย

น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับสะอึกท้องไม่มีพ่ออย่างนั้นเหรอ เธอไม่น่าโชคร้ายตกเป็นของเขาเลย ผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่นและที่ระบายความใคร่ไปวันๆ เท่านั้น ไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นสามีและพ่อของใครได้เลยสักนิด น้ำพาตัวเองกลับเข้าห้องทั้งที่ระบมไปทั้งตัว หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเธอก็รีบออกไปซื้อยามาทานตามที่ชายหนุ่มบอกทันที พอทานข้าวเสร็จเธอก็เผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

ด้านภูมิหลังจากอาบน้ำเสร็จก็มายืนดูรอยคราบเลือดสาวที่ปื้อนติดอยู่บนผ้าปูที่นอนอย่างอารมณ์ดี เขาโชคดีมากที่ได้เป็นคนแรกของเธอ ไม่คิดเลยว่าจะมีผู้หญิงที่ไม่เคยผ่านมือชายใดยังหลงเหลือให้เขาได้เชยชมอยู่บนโลกใบนี้ ยิ้มกริ่มอย่างภาคภูมิใจในตัวเอง

ช่วงค่ำของวันน้ำยังคงนอนหลับอยู่บนโซฟาที่เดิมเพราะพิษไข้กำลังเล่นงานเธออยู่ อยู่ๆเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น เธอจึงสะดุ้งตื่นค่อยๆฝืนร่างกายเดินไปเปิดประตูช้าๆ พอเปิดออกเธอก็เจอภูมิยืนอยู่ตรงหน้าประตู

"คุณมีอะไรหรือเปล่า"

"คืนนี้ฉันจะมานอนกับเธอ" พูดพลางเดินเข้าไปในห้องทันที

"ไม่ได้นะ"

"ทำไม เธอห้ามฉันไม่ได้หรอก"

"คือฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย"

"ฉันไม่เชื่ออย่ามาอ้างหน่อยเลย เธออย่าลืมนะ ว่าเราตกลงกันว่ายังไง"

"ฉันไม่ลืม แต่ว่าฉัน" พูดไม่ทันจบร่างบางก็โอนเอนทำท่าจะลงไปกองกับพื้น ภูมิเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปประคองเธอเอาไว้

"บ้าจริง! ตัวร้อนเหมือนไฟเลย" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยความหัวเสีย

"ฉันไม่เป็นอะไร" เอ่ยเสียงแผ่วเบา

"ไม่เป็นไรบ้าอะไรล่ะ ตัวร้อนขนาดนี้" พูดพลางช้อนอุ้มร่างบางตรงไปยังห้องนอนแล้ววางลงบนเตียง จากนั้นชายหนุ่มก็รีบเช็ดตัวให้เพื่อลดไข้

"เดี๋ยวฉันมานะ จะออกไปซื้อยาลดไข้มาให้" พูดพลางเดินออกไปทันที

น้ำได้ยินอย่างนั้นก็หลับตาลงเพราะเธอคงจะห้ามอะไรเขาได้อีกแล้วเวลานี้ร่างกายของเธออ่อนแอจนเกินไปที่จะสู้รบตบมือกับเขา เธอจึงต้องปล่อยเลยตามเลยไปก่อน ไม่นานภูมิก็กลับมาพร้อมกับถุงยาลดไข้และยาอื่นๆที่เขาคิดว่าจำเป็นจากนี้ต่อไป และเขาไม่ลืมที่จะซื้อโจ๊กร้อนๆมาฝากคนป่วยด้วย

"ลุกขึ้นมาทานโจ๊กสิ จะได้ทานยาต่อ" ภูมิถือชามโจ๊กร้อนๆ เดินเข้ามานั่งลงข้างๆเธอ

"ไม่ฉันไม่หิว คุณกลับไปเถอะ"

"เธอนี่มันดื้อจริงๆ เลยนะ จะทานดีๆ หรือว่าจะให้ฉันป้อนด้วยปากของฉัน " ภูมิพูดข่มขู่

"คุณจะมาสนใจฉันทำไม ออกไปได้แล้ว" พลิกตัวนอนตะแคงหันหน้าหนีชายหนุ่ม

"ได้ เธออยากจะให้ทุกคนรู้เรื่องของเราสองคนใช่ไหม"

"ไม่นะ คุณอย่าบอกใครนะ ฉันยอมแล้ว" ร่างบางรีบลุกขึ้นนั่ง

"เอาทานซะ จะได้หายไวๆ" ภูมิยื่นชามโจ๊กไปให้หญิงสาวถือทานเอง

น้ำรับชามโจ๊กมาทานแต่โดยดีไปเงียบๆ ทานไปได้ครึ่งชามเธอก็วางลง จากนั้นก็ทานยาลดไข้ต่อกำลังจะขยับตัวนอนลงบนเตียง อยู่ๆ ภูมิก็ยื่นแผงยาอะไรบางอย่างไปให้เธอ

"ทานยานี้ด้วย " เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

"ยาอะไร" น้ำมองแผงยาทำหน้างงงวย

"ยาคุมกำเนิดชนิดทานทุกวันน่ะ ฉันว่าเธอควรจะทานตั้งแต่วันนี้เลยจะได้คุมไว้เนินๆเลย"

"ฉันพึ่งจะทานยาคุมฉุกเฉินไปเมื่อตอนกลางวันเอง ฉันไม่ทานอีกหรอก และที่สำคัญเราจะไม่มีอะไรกันอีกเด็ดขาด"

"เอากันทุกวันมันก็ต้องทานทุกวันสิ ถ้าเธอไม่ทานก็เตรียมตัวท้องไม่มีพ่อได้เลย เธอคิดเหรอว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ "

"ทำไมคุณต้องทำแบบนี้ด้วย ทั้งๆที่คุณมีตัวเลือกมากมายให้คุณเลือกจะนอนกับผู้หญิงคนไหนก็ได้ ทำไมต้องเป็นฉันด้วย"

"ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันเบื่อเธอเมื่อไหร่ เดี๋ยวฉันจะปล่อยเธอไปเอง ตกลงตามนี้นะ"

"พูดออกมาได้ฉันไม่ใช่คู่นอนของคุณนะ เห็นแก่ตัวสกปรกที่สุด! "

"ไม่ใช่แต่เธอก็นอนกับฉันไปแล้ว ฉันว่าเธอนอนพักจะดีกว่านะ แล้วอย่าสำคัญตัวเองผิดไปล่ะที่ฉันมาดูแลเธอฉันไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวเธอเลย"

"เดี๋ยวก่อน"

"อะไร"

"ให้ฉันเป็นแค่เลขาคุณอย่างเดียวได้ไหม ฉันไม่อยากมีความสัมพันธ์กับคุณอีก"

"หึ เธอมีสิทธิ์เลือกได้ด้วยเหรอ ฝันไปเถอะ" พูดจบภูมิก็เดินออกจากห้องไปหน้าตาเฉย

น้ำทิ้งตัวลงนอนบนเตียงพร้อมหลับตาลงเพราะฤทธิ์ยาลดไข้เริ่มจะส่งผลให้เธอง่วงแล้ว เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับชายหนุ่มยังคงเป็นความลับต่อไป เพราะถ้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายรู้เรื่องมันต้องเป็นเรื่องราวใหญ่โตกว่านี้อย่างแน่นอนเพราะเข้าทางบรรพตพ่อของภูมิพอดี

สองวันต่อมา

หลังจากที่น้ำหายไข้ก็เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้อง โดยมีภูมิคอยแวะเวียนมาหาเธออยู่ทุกวันในวันสองวันที่ผ่านมา น้ำกำลังเอาเสื้อผ้าใส่เครื่องซักผ้าเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น เธอรู้ทันทีว่าเป็นใครจึงรีบไปเปิดประตูให้เพราะขืนช้าชักกว่านี้เธอโดนเขาดุใส่อย่างแน่นอน

"เธอหายดีแล้วใช่ไหม" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาในห้อง

"อืม ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ"

"แล้วเธอทานยาคุมแล้วหรือยัง"

"คุณจะถามทำไม คุณจะให้ฉันไปทำงานเมื่อไหร่ก็บอกมาเลยสิ"

"ฉันถามว่าเธอทานยาคุมแล้วใช่ไหม!" ถามเสียงดุ

"ฉันทานแล้วพอใจหรือยัง!" น้ำเริ่มขึ้นเสียงโมโหชายหนุ่ม

"ดี ฉันจะได้เริ่มเลย"เดินเข้าไปประชิดตัวร่างบางทันที

"คุณจะทำอะไร" น้ำรีบถอยห่างจากร่างหนา

"ก็เอาเธอยังไงล่ะ ถามมาได้" ดึงกระชากร่างบางเข้ามาโอบเอวกอดไว้

"ไม่ได้นะ ฉันพึ่งจะหายไข้เอง" น้ำพยายามหาข้ออ้างที่จะตกเป็นของชายหนุ่มอีกครั้ง

"ไม่ต้องมาอ้างหรอก ถ้าเธอไม่ยอมดีๆฉัน รับรองความลับถูกเปิดเผยแน่!"

"อย่านะ!" เธอไม่มีทางให้ใครรู้เรื่องระหว่างเธอกับเขาอย่างเด็ดขาดให้เธอตายก่อนเถอะถึงจะยอมแต่งงานกับเขา

"แล้วตกลงจะเอายังไง"

"ฉันพร้อมแล้ว" พูดพลางค่อยๆ ถอดเสื้อยืดตัวบางออกจากตัวจนเผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มขาวเนียนทั้งสองข้างที่มียกทรงสีขาวปิดบังไว้อยู่

"เธอนี่มันยั่วชะมัด" ช้อนอุ้มร่างบางตรงไปที่ห้องนอนทันที

ชายหนุ่มไม่รอช้าโน้มตัวลงไปทาบทับบนร่างบางพร้อมกับจูบบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างดูดดื่มหิวกระหาย เพราะเขาไม่ได้ปลดปล่อยมาหลายวันแล้ว ริมฝีปากหนาเลื่อนลงมาจูบไซ้ซอกคอขาวเนียนใช้ฟันขบเม้มลำคอจาเกิดรอยแดงอย่างตั้งใจ ส่วนมือก็จัดการเปลื้องผ้าเรือนร่างบางออกจนเปลือยเปล่าไปทั้งตัว จากนั้นก็จัดการสอดใส่ท่อนเอ็นร้อนเข้าไปในช่องรักโดยไม่รอให้หญิงสาวพร้อมจนสุดมิดลำในคราเดียว

"อ่า....โอย...คุณฉันเจ็บเบาๆ" ร่างบางเกร็งสะดุ้งตกใจเพราะถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัวเลย

"เดี๋ยวก็หายเจ็บเองเชื่อฉัน" กระเด้าเอวสอบตอกอัดเข้าไปในช่องรักแรงๆติดๆ กันหลายครั้ง

"อื้อ...อะ" ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเพื่อเก็บความเจ็บปวดไว้ทั้งน้ำตาคลอเบ้า

"เธอรู้ไหมฟิตอย่างนี้แหละ ฉันชอบมาก...ซี๊ด"เพิ่มจังหวะความถี่ของท่อนเอ็นร้อนมุดเข้ามุดออกช่องรักมากขึ้นเรื่อยๆ

"อ๊าส์....อะ...ซี๊ด" เสียงหวานเปล่งออกมาด้วยความเสียวซ่านไปทั้งกาย พร้อมกับใช้มือขยุ้มผ้าปูที่นอนไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวไว้

เสียงเนื้อกระทบกันกับเสียงครางของคนทั้งคู่ดังก้องไปทั่วห้อง ไม่นานก็สงบลงเมื่อร่างหนาเปล่งเสียงคำรามพร้อมกับปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาพุ่งแตกกระจายในช่องรักทันทีที่ถึงจุดสุดยอดไปพร้อมเพรียงกันทั้งคู่อย่างสมสุขอารมณ์หมาย ภูมิล้มตัวลงนอนจะเข้าไปกอดร่างบางที่พึ่งให้ความสุขกับเขาไปหยกๆ แต่เธอกลับขยับตัวหนีเขาไปเสียดื้อๆ

"คุณได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ก็รีบออกไปจากห้องฉันสิ"

"ทำไมเราพึ่งจะมีความสุขด้วยกันไปหยกๆ เธอจะรีบไล่ฉันไปไหนล่ะ" ดึงร่างบางเข้ามากอดจนสำเร็จ

"ความสุขของคุณคนเดียวต่างหากล่ะ"

"เธออย่าบอกนะว่าที่เธอครางเมื่อกี้เธอไม่มีความสุขร่วมกับฉันเลย"

"คุณจะคิดยังไงมันก็เรื่องของคุณ ปล่อยฉันได้แล้ว" พาร่างที่เปลือยเปล่าลุกขึ้นนั่งทันที

"เอาล่ะ ฉันไม่กวนเธอแล้วก็ได้ ไว้ตอนเย็นฉันจะกลับมาอีก " พูดพลางลุกขึ้นแต่งตัว

"แล้วคุณจะให้ฉันไปเริ่มงานเลขาเมื่อไหร่ "

"วันพรุ่งนี้ ตกลงตามนี้นะ แล้วอย่าไปถ่างขาให้ผู้ชายคนไหนล่ะ เธอต้องเป็นของฉันคนเดียว" ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มเนียนแล้วเดินออกไป

น้ำได้แต่นั่งนิ่งมองตามหลังร่างหนาด้วยความสมเพชตัวเอง ตอนนี้เธอมีสภาพอะไรไม่ต่างกับผู้หญิงขายตัวเลย เอาร่างกายเข้าแลกกับความลับที่ไม่อยากให้ใครรู้ เธอหวังว่าภูมิจะเก็บความลับระหว่างเธอกับเขานี้ไว้เป็นอย่างดี ถึงมันจะเป็นความลับที่ทำให้ภูมิได้เปรียบเธอไปเสียทุกอย่างก็เถอะ เธอจะทำจนกว่าภูมิจะพอใจแล้วปล่อยเธอเป็นอิสระในเร็ววัน น้ำมุ่งหวังอยู่ในใจ