บทที่ 11

น้ำได้แต่นั่งนิ่งมองตามหลังร่างหนาด้วยความสมเพชตัวเอง ตอนนี้เธอมีสภาพอะไรไม่ต่างกับผู้หญิงขายตัวเลย เอาร่างกายเข้าแลกกับความลับที่ไม่อยากให้ใครรู้ เธอหวังว่าภูมิจะเก็บความลับระหว่างเธอกับเขานี้ไว้เป็นอย่างดี ถึงมันจะเป็นความลับที่ทำให้ภูมิได้เปรียบเธอไปเสียทุกอย่างก็เถอะ เธอจะทำจนกว่าภูมิจะพอใจแล้วปล่อยเธอเป็นอิสระในเร็ววัน น้ำมุ่งหวังอยู่ในใจ

คล้อยหลังร่างหนาออกจากห้องไปน้ำก็ตรงเข้าในห้องน้ำเพื่อชำระล้างคราบคาวจนหมดพร้อมกับแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย เธอกำลังจะเอาเสื้อผ้าลงเครื่องซักผ้าอยู่ๆโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอจึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพอเห็นว่าใครโทรมาก็รีบรับสายทันที

"ฮัลโหลค่ะ พี่ภพ"

"น้ำเป็นยังไงบ้าง หายดีแล้วใช่ไหม"

"ค่ะ น้ำหายดีแล้ว พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ"

"น้ำจะบอกพี่ได้หรือยัง ว่าคืนนั้นน้ำออกไปจากผับกับใครกันแน่"

"ก็อย่างที่น้ำบอกพี่ไปนั้นแหละค่ะ ว่าน้ำไปกับเพื่อน ขอโทษอีกครั้งนะคะ ที่ทำให้เป็นห่วง"

"เพื่อนสำคัญมาก ขนาดที่น้ำไม่ยอมรับสายหรือบอกกล่าวพี่สักคำเลยเหรอ"

"เปล่านะคะ พอดีตอนนั้นน้ำยุ่งจริงๆค่ะ เลยไม่ทันได้รับสาย"

"เอาล่ะ พี่จะไม่ถามให้ลำบากใจอีกก็แล้วกันนะ ว่าแต่น้ำจะไปร่วมทริปถ่ายรูปที่ต่างจังหวัดกับพี่อยู่ใช่ไหม"

"น้ำไปไม่ได้แล้วล่ะค่ะ พอดีมีงานด่วน"

"อ้าว! เสียดายจัง อุตส่าห์ตกลงกันซะดิบดี"

"ไว้โอกาสหน้านะคะ รับรองน้ำจะไปกับพี่แน่นอนค่ะ"

"ครับ ไว้เจอกัน พี่ไปทำงานก่อนนะ"

"ค่ะ"

หลังวางสายจากรุ่นพี่ไปน้ำก็นึกถึงตอนที่เธอเกิดอาการแปลกๆ ที่ผับนั้นไม่ได้เพราะทันทีที่เธอดื่มเหล้าผสมแก้วนั้นเสร็จก็มีอาการผิดปกติขึ้นมาทันใด ต้องมีคนตั้งใจวางยาเธอแน่ๆ แต่จะเป็นใครนั้นเธอยังนึกไม่ออกเลยจริงๆ น้ำคิดไม่ตกสลัดความคิดทิ้งแล้วโทรหาดวงใจแม่ของเธอเพื่อบอกกล่าวเรื่องที่เธอจะไปทำงานเป็นเลขาให้ภูมิซึ่งเหตุผลนั้นเธอก็ตอบไปแค่ว่าว่างงานไม่มีอะไรทำ

ด้านภูมิกำลังเดินอย่างอารณ์ดีไปตรงลานจอดรถใต้คอนโด แพทก็เดินเข้ามาหาชายหนุ่มทันที หลังจากที่มาดักรอมานานพอสมควรเธออยากจะรู้นักว่าภูมิกับน้ำมีอะไรกันหรือยัง ถ้ามีเธอจะได้กำจัดมารหัวใจของเธอไปให้พ้นทางอย่างเด็ดขาดสักทีหลังจากที่พลาดไป

"ภูมิค่ะ" เอ่ยเรียกชายหนุ่ม

"คุณมาทำอะไรที่นี่"

"แพทคิดถึงคุณค่ะ" เดินเข้าไปเกาะแขนแกร่งชายหนุ่ม

"ปล่อยผมจะไปทำธุระ" สลัดแขนออกจากการจับกุม

"เมื่อวันสองวันก่อนแพทเห็นคุณพายัยช่างภาพนั้นออกมาจากผับ แล้วไปไหนกันต่อเหรอคะ"

"มันเรื่องของผมไม่เกี่ยวกับคุณ"

"คุณกับยัยนั้นมีอะไรกันแล้วใช่ไหมคะ"

"ผมขอตัวนะ " พูดพลางเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งทันที

"เดี๋ยวก่อนสิคะภูมิ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย"

แพทได้แต่มองรถคันหรูแล่นออกไปจนลับตาด้วยความโกรธที่ชายหนุ่มไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย ซึ่งต่างจากตอนที่เคยคบหาดูใจกันอย่างมาก เธอรู้ว่าภูมิคงยังจะไม่ลืมจินนี่อดีตคนรักที่ทิ้งเขาไป เขาจึงควงผู้หญิงขึ้นเตียงไม่ซ้ำหน้าเว้นเสียแต่เธอที่ภูมิไม่เคยจะสนใจอะไรเลย แต่กับยัยช่างภาพทำไมภูมิถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ ถึงยังไงเธอก็จะไม่ลดละความพยายามที่จะเอาชนะ ใจชายหนุ่มให้ได้ในสักวัน

ภูมิกลับไปที่บ้านเพื่อที่จะได้พูดคุยกับบรรพตเรื่องที่ได้เขาได้เลขาคนใหม่แล้ว และคุยเรื่องงานอื่นๆ ไปด้วย หลังจากที่เขาไม่ได้กลับมาที่บ้านเลยจะได้เจอกับพ่อตนเองก็ที่บริษัทเท่านั้น เพราะส่วนมากเขาจะอยู่แต่คอนโดเท่านั้น ร่างหนาเดินเข้าในห้องรับแขกพร้อมกับนั่งลงตรงข้ามกับบรรพต

"ว่าไงลมอะไรหอบแกมาถึงที่นี่ได้" บรรพตเอ่ยขึ้น

"ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกพ่อครับ"

"เรื่องอะไร"

"ผมได้เลขาคนใหม่แล้วครับ"

"อืม ดีเลย ว่าแต่เป็นใครล่ะ"

"น้ำ ครับ"

"นี่ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม หนูน้ำเขาดูจะไม่ชอบหน้าแกเท่าไหร่เลยนะ"

"ผมพูดจริงๆ ครับ ให้เริ่มงานวันพรุ่งนี้เลย"

"แล้วแกไปทำท่าไหนเขาถึงได้ยอมมาทำงานกับแกได้"

"ก็หลายท่าอยู่นะครับ ไม่ใช่สิผมพูดผิดพอดีเธอไม่มีงานทำครับ ก็เลยขอมาทำงานกับผมเอง"

"แล้วไป จะพูดอะไรก็ให้เกียรติหนูน้ำเขาด้วย"

"ครับพ่อ"

ด้านคริสกำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานในบ้านตนเอง อยู่ๆ สายจากลูซี่ก็โทรเข้ามา เขานั่งชั่งใจอยู่นานว่าจะรับดีไหม แต่สุดท้ายเขาก็กดรับสายด้วยความจำใจพร้อมกับถอนหายใจแรงๆ

"ฮัลโหล"

"ฮัลโหลค่ะคริส ลูซี่คิดถึงคุณจังเลย"

"มีอะไร"

"เราไม่ได้เจอกันนานแล้ว ลูซี่ว่าเรานัดเจอกันหน่อยดีไหมคะ"

"อย่าเลยผมไม่ว่าง"

"ไม่ว่างหรือว่าติดผู้หญิงอยู่กันแน่ค่ะ"

"มันเรื่องของผม"

"ลูซี่ว่าจะบินไปหาคุณที่ไทยเลยดีไหมคะ"

"อย่านะ! "

"อะไรกันคะ ทำไมถึงต้องตกใจขนาดนั้นด้วย"

"เปล่า"

"จริงๆ แล้ว ลูซี่ก็ไม่อยากจะไปหาคุณเท่าไหร่หรอกค่ะ ถ้าคุณพ่อไม่บังคับ"

"เอาเป็นว่าถ้าผมพร้อมเมื่อไหร่ ผมจะโทรบอกคุณอีกทีก็แล้วกันนะ"

"โอเคค่ะ"

"กาแฟมาแล้วค่ะ" เข็มเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับถ้วยกาแฟร้อนๆ

"เสียงใครเหรอคะ คริส" ลูซี่เอ่ยถามขึ้น

"แค่นี้ก่อนนะ" คริสกดวางสายทันที

"ทำไมจะเข้ามาถึงไม่เคาะประตูก่อน" คริสหันไปทางเข็ม

"ขอโทษค่ะ เข็มไม่รู้ว่าคุณกำลังคุยธุระอยู่ พอดีเข็มชงกาแฟมาให้"

"คราวหน้าคราวหลังก็เคาะประตูก่อนก็แล้วกัน" พูดพลางไปนั่งลงทำงานต่อ

"ค่ะ" รับคำแล้วรีบเดินออกไปจากห้องทันที

เข็มเดินไปหยุดตรงสวนหน้าบ้านด้วยความน้อยใจเธออดคิดไม่ได้จริงๆ ว่าคริสกำลังปิดบังเรื่องอะไรบางอย่างกับเธออยู่ เพราะทุกครั้งที่ชายหนุ่มคุยโทรศัพท์เสร็จจะชอบหงุดหงิดอารมณ์เสียทุกครั้งไป เธอได้แต่หวังว่าคริสจะบอกเล่าเรื่องที่เขาไม่สบายใจให้เธอรับฟังบ้างเพื่อปลดทุกข์ที่อยู่ในใจของเขาออกมา

"มายืนทำอะไรตรงนี้ หืม" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับเข้าไปสวมกอดร่างบางทางด้านหลัง

"อุ๊ย เปล่าค่ะ" เข็มสะดุ้งตกใจ

"มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า"

"ไม่มีค่ะ ว่าแต่คุณทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ"

"เสร็จแล้ว ผมกลัวคุณจะงอนก็เลยรีบเคลียร์ให้เสร็จแล้วตามลงมาเลย"

"เข็มไม่ได้งอนค่ะ เข็มเข้าใจ" พูดพลางหันไปหาชายหนุ่มตรงๆ

"งั้นเราเข้าบ้านกันเถอะ ผมมีอะไรจะให้คุณด้วย"

"อะไรคะ"

"อยากรู้ก็ตามมาสิ"

"พูดแบบนี้เข็มชักจะอยากรู้แล้วสิ"

คริสโอบเอวร่างบางตรงเข้าไปในบ้านตรงไปยังห้องนอน พอประตูห้องปิดลงคริสก็เดินไปหยิบกล่องอะไรบางอย่างในลิ้นชักออกมาแล้วไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาวพร้อมกับเปิดกล่องออกจึงปรากฏแหวนเพชรน้ำงามวงใหญ่อยู่ในกล่อง เข็มเงยหน้าขึ้นมองหน้าชายหนุ่มเป็นคำถามด้วยความแปลกใจ

"ชอบไหม" เสียงทุ้มถามขึ้น

"ค่ะ สวยมากเลย"

"ผมสวมให้นะ"

"คุณให้ฉันเหรอคะ"

"ใช่ผมให้คุณ แหวนแทนใจของผมไง มาผมสวมให้"

เข็มยื่นมือไปให้คริสสวมแหวนให้ทันทีด้วยความดีใจยิ้มกว้าง เธอไม่คิดเลยว่าคริสจะจริงจังกับเธอถึงขนาดซื้อแหวนให้ถึงไม่ใช่แหวนหมั้นหรือแหวนแต่งงานเธอก็ดีใจที่ชายหนุ่มแสดงความจริงใจต่อเธอถึงขนาดนี้

"ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น คุณอย่าทิ้งแหวนวงนี้นะ ถือว่ามันตัวแทนของผมก็แล้วกัน"

"ค่ะ ฉันรับปาก"

"ผมดีใจนะ ที่ผมได้มีโอกาสอยู่ใกล้ๆคุณ"

"ฉันก็เหมือนกันค่ะ"

"ผมอยากให้คุณรู้เอาไว้นะ ว่าที่ผ่านมาผมจริงจังและจริงใจกับคุณทุกอย่าง มันคือความจริงทุกอย่าง"

"คะ ฉันรู้ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะทำไมถึงได้พูดจาแปลกๆแบบนี้"

"เปล่า ผมรักคุณนะเข็ม "

"ค่ะ ฉันก็รักคุณเหมือนกัน" สวมกอดร่างหนาไว้แน่น

คริสช้อนอุ้มเข็มไปวางลงบนเตียงนอนนุ่มจากนั้นก็ประกบจูบริมฝีปากบางอย่างดูดดื่มพร้อมกับซอกซอนลิ้นหนาเข้าในโพรงปากลิ้นทั้งสองต่างก็เกี่ยวตวัดพันกันไปมาอย่างเร้าร้อนร้อนแรงด้วยความปราถนาในตัวของกันและกัน ไม่นานทั้งสองคนก็หลอมรวมกันเป็นหนึ่งจนไปถึงจุดหมายปลายทางแห่งความสุขไปพร้อมเพรียงกันอย่างสุขสม

วันต่อมา

น้ำกำลังแต่งตัวด้วยเสื้อเซิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์เหมือนเช่นทุกวัน เพื่อเตรียมตัวไปทำงานตำแหน่งเลขาของภูมิตามที่ชายหนุ่มต้องการทันที หลังจากที่ภูมิออกไปจากห้องเธอเพราะเขานอนค้างที่ห้องกับเธอทั้งคืน สักพักเสียงกริ่งหน้าห้องเธอดังขึ้นน้ำจึงรีบไปเปิดประตูเพราะถ้าเดาไม่ผิดจะต้องเป็นชายหนุ่มอย่างแน่นอน

"จะไปกันได้หรือยัง" พูดพลางสำรวจการแต่งตัวของหญิงสาวตรงหน้าไปด้วย

"ค่ะ ฉันขอไปหยิบกระเป๋าก่อน"เดินกลับเข้าไปข้างในทันที

ระหว่างทางเดินเข้าลิฟต์ภูมิก็แอบรู้สึกขัดตากับการแต่งตัวของน้ำ เป็นเลขาของเขาแต่กลับแต่งตัวไม่รู้จักกาลเทศะอะไรเลย ถ้าเปลี่ยนจากกางเกงยีส์ตัวซีดเป็นกระโปรงสั้นรัดรูปมันคงจะดูดีกว่านี้

"คุณมีอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงได้มองฉันแบบนั้น"

"ฉันว่าเธอควรจะปรับปรุงการแต่งตัวเสียใหม่นะ เป็นเลขาฉันแต่กลับแต่งตัวไร้รสนิยมสิ้นดี"

"ฉันจะใส่แบบนี้ คุณจะทำไม ไม่แก้ผ้าให้ก็บุญแล้วมั้ง" น้ำเชิดหน้าใส่ภูมิด้วยความลืมตัว

"งั้นก็แก้มันเสียในลิฟต์นี้เลยดีไหม" ร่างหนาผลักร่างบางไปตรึงกับผนังลิฟต์ด้วยความรวดเร็ว

"คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ!"

"ฉันก็จะแก้ผ้าเธอในลิฟต์นี่ไงล่ะ " ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าเนียน

"อย่านะ ! คุณจะบ้าหรือไง"

"จำไว้อย่าขัดคำสั่งหรือทำอะไรให้ฉันไม่พอใจอีก ไม่อย่างนั้นเธอจะโดนลงโทษเข้าใจไหม"

"ค่ะ ฉันจะทำตามที่คุณต้องการทุกอย่าง"

"ดี ว่าง่ายอย่างนี้ให้ตลอดก็แล้วกัน ถ้าไม่อย่างนั้นความลับถูกเปิดเผยแน่"

"ค่ะ"

ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงที่บริษัทในห้องรองประธานบริษัท น้ำนั่งลงตรงข้ามกับภูมิเพื่อรับฟังหน้าที่ของเธอว่ามีอะไรบ้างจากชายหนุ่มด้วยความจำใจ หน้าที่หลักๆ ของเธอก็คือจัดตารางการนัดหมาย และทำเอกสารต่างๆ และที่สำคัญต้องตามชายหนุ่มไปด้วยทุกที่ไม่มีเกี่ยง

"เข้าใจแล้วใช่ไหม" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

"ค่ะ งั้นฉันขอตัวไปเริ่มทำงานก่อนเลยก็แล้วกัน" ลุกยืนขึ้นทันที

"งั้นฉันขอกาแฟร้อนๆ สักแก้วนะ เร็วๆด้วย"

"ค่ะ" รีบเดินออกไปทำตามที่สั่งทันที

ไม่นานน้ำก็กลับมาพร้อมกับแก้วกาแฟร้อนๆ ที่ชงไปตามสัดส่วนที่เธอคิดว่าน่าจะถูกปากของชายหนุ่ม เพราะเธอลืมถามภูมิว่าต้องชงสัดส่วนกาแฟน้ำตาลเท่าไหร่ พอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะตรงหน้าชายหนุ่มภูมิก็ยกขึ้นจิบชิมรสชาติทันที

"ใช้ได้นี่ แต่ถ้าจะให้ดีเติมกาแฟอีกช้อนหนึ่งนะ พอดีฉันติดขม"

"ค่ะ"

"เดี๋ยวคุณรสเขาจะมาสอนงานเธอ รีบออกไปรอเลยก็ได้นะ" ภูมิพูดพลางจิบกาแฟไปด้วย

"ค่ะ" น้ำรับคำ

น้ำเดินออกไปประจำอยู่ที่โต๊ะเลขาหน้าห้องรองประธานหนุ่ม สักพักรสหญิงสาววัยกลางคนที่ผ่านงานมานานหลายปีก็เดินเข้ามาเอ่ยทักทายเธอเพื่อทำความรู้จัก จากนั้นรสก็เริ่มสอนงานเธอไปทีละขั้นตอนทันที ระหว่างนั้นบรรพตประธานบริษัทก็เดินมาที่เธอพอดีพร้อมกับส่งยิ้มให้

"ว่าไงหนูน้ำทำได้ไหม"

"สวัสดีค่ะ คุณลุง" น้ำรีบพนมไหว้

"ไหว้พระเถอะลูก เป็นไงพอทำได้ไหม"

"ก็พอจะได้อยู่ค่ะ"

"ค่อยๆ เรียนรู้กับคุณรสเขาไปนะ เดี๋ยวก็เก่งเอง หนูมาทำงานกับพี่เขาก็ดีเหมือนกันนะ จะได้ทำความคุ้นเคยรู้จักกันมากขึ้น"

"ค่ะ"

"ถ้าพี่เขาใช้งานหนูหนักบอกลุงได้นะไม่ต้องเกรงใจ ลุงขอตัวไปคุยงานกับพี่เขาก่อนนะ ไว้จะมาคุยด้วยใหม่"

"ค่ะ คุณลุง" น้ำส่งยิ้มให้บรรพต

ช่วงกลางวันภูมินัดลูกค้ารายหนึ่งไปทานมื้อเที่ยงพร้อมกับคุยงานไปด้วยที่ร้านแห่งหนึ่งในห้างชื่อดัง โดยมีน้ำติดตามตัวไปด้วยเพราะเป็นหน้าที่ของเธออยู่แล้วที่จะต้องจดรายละเอียดเรื่องงานที่คุยกันทั้งหมด พอคุยเสร็จลูกค้าก็กลับภูมิจึงพาน้ำไปเลือกซื้อชุดทำงานในร้านร้านหนึ่ง

"คุณพาฉันมาที่ร้านนี้ทำไมคะ"

"เข้าไปเลือกสิ จะได้ใส่เวลาทำงาน"

"ไว้วันหลังก็ได้คุณ เดี๋ยวฉันมาเลือกซื้อเองก็ได้"

"เธอกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ" ภูมิเอ่ยเสียงดุ

"_____" น้ำไม่ตอบโต้ใดๆ รีบเดินเข้าในร้านทันที

น้ำตัดสินใจเลือกชุดทำงานตามที่พนักงานแนะนำทั้งแบบชุดกระโปรงและกางเกงอย่างละสองชุด แต่ภูมิกลับไม่พอใจจึงสั่งให้พนักงานในร้านเลือกมาเพิ่มให้อีกสี่ห้าชุดจากนั้นชายหนุ่มก็ทำหน้าที่จ่ายเงินทั้งหมดแล้วเดินออกไปจากร้านหน้าตาเฉย โดยมีน้ำถือของตามหลังไปติดๆ

"นี่คุณรอฉันด้วยสิจะรีบไปไหน" น้ำตะโกนตามหลังชายหนุ่ม

"ก็รีบเดินตามมาสิ น่ารำคาญชะมัด" ภูมิหันไปต่อว่าน้ำทันควัน

"ฉันทำอะไรผิดไม่ทราบ"

"ใครใช้ให้เธอทำตัวชักช้าล่ะ กว่าจะเลือกเสื้อผ้าได้แต่ชุดเธอจะถามพนักงานอะไรนักหนาเสียเวลา"

"ก็ฉันไม่เคยซื้อนี่ มันก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย ที่ฉันจะถามพนักงาน"

"รอกลับถึงคอนโดเถอะ เธอเจอดีแน่ที่กล้าเถียงฉัน" ภูมิคาดโทษเอาไว้

"ตัวเองเป็นคนเสนอให้เธอเข้าไปเลือกซื้อแท้ๆ ยังจะมาโมโหใส่เธออีก" น้ำคิดอยู่ในใจ

"จะยืนอีกนานไหมจะได้เข้าผับกันสักที"

"คุณไปคนเดียวเถอะ ฉันกลับก่อนล่ะ" เดินนำหน้าภูมิออกไป

"เธอยังกลับไม่ได้ ถ้าฉันไม่อนุญาต" เดินตามหลังร่างบางไปติดๆ

"ฉันทำงานเสร็จแล้ว ฉันจะกลับคุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน"

"เธอพูดแบบนี้ คงอยากจะให้ทุกคนรู้เรื่องของเราสินะ"

"เปล่า ถ้ามันไม่จำเป็นจริงๆ ฉันไม่มาทำงานกับคุณหรอก และที่สำคัญฉันไม่อยากจะแต่งงานกับคุณตามที่ผู้ใหญ่ต้องการด้วย"

"แล้วเธอคิดเหรอ ว่าฉันอยากจะแต่งงานกับเธอ "

"ดี งั้นเราต่างคนต่างอยู่ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก แฟร์ๆกันทั้งสองฝ่ายตกลงตามนี้นะ"

"ไม่! เธอต้องเป็นคู่นอนให้ฉันจนกว่าฉันจะพอใจ ถ้าไม่อย่างนั้นทุกคนรู้เรื่องแน่"

"คุณนี่มัน"

"หยุด! ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะจูบเธอโชว์ต่อหน้าทุกคนนี่แหละ"

"ไอ้บ้า!" พูดจบน้ำก็รีบเดินไปยังลานจอดรถทันที

พอถึงผับน้ำก็นั่งรอภูมิอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งของผับที่เงียบสงบเพราะเป็นช่วงกลางวันยังไม่เปิดให้บริการ ส่วนภูมิก็เดินไปตรวจดูความเรียบร้อยตรงจุดต่างๆจนทั่วทุกมุมของผับ และที่สำคัญเขาไม่ลืมที่จะให้กำลังใจพนักงานทุกคนในผับด้วยเพื่อเป็นแรงในการให้บริการที่ดีกับลูกค้าทุกคน

ภูมิเดินกลับไปที่โต๊ะก็เห็นน้ำกำลังนั่งหลับคอพับพิงกับเก้าอี้อยู่ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ แต่สุดท้ายก็สลัดความคิดทิ้งเมื่อนึกถึงจินนี่ผู้หญิงที่เคยทรยศหักหลังเขาจนตั้งท้องกับผู้ชายคนอื่น ผู้หญิงทุกคนมันก็เหมือนกันหมดนั้นแหละ เขาจะไม่จริงจังกับผู้หญิงคนไหนอีกต่อไปแม้แต่ผู้หญิงที่หลับอยู่ตรงหน้าเป็นได้อย่างมากก็แค่คู่นอนเท่านั้น

ภูมิตัดสินใจปลุกน้ำให้ตื่นจากนั้นก็พาเธอไปส่งที่คอนโด แล้วพารถเองกลับมาที่ผับอีกครั้ง ภูมิอยู่ที่ผับนั่งดื่มไปเพลินๆ จนถึงเวลาเที่ยงคืน จากนั้นเขาจึงหิ้วสาวสวยคนหนึ่งที่มาเที่ยวที่ผับกลับคอนโดไปด้วย ภายในห้องบนเตียงนอนกว้างปกคลุมไปด้วยเพลิงพิษศวาสอันร้อนแรงระหว่างชายหนุ่มหญิงสาวที่พึ่งพบเจอกันครั้งแรก ส่วนห้องข้างๆ ที่อยู่ติดกันน้ำกำลังนอนหลับสนิทสบายอยู่บนเตียงเพราะคืนนี้ไม่มีชายหนุ่มมากวนใจเธอ

เช้าวันใหม่น้ำกำลังจะออกไปทำงานแต่ไม่เห็นภูมิมาเรียกเธอที่ห้องเหมือนเมื่อวานเธอจึงเดินไปกดกริ่งตรงหน้าห้องของชายหนุ่ม รอสักพักประตูก็เปิดออกพร้อมกับหญิงสาวผมเผ้ายุ่งเหยิงสวมเสื้อคลุมอาบน้ำมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ น้ำแอบตกใจเล็กน้อยแค่นี้เธอก็รู้แล้วว่าทำไมชายหนุ่มถึงไม่ไปหาเธอที่ห้องเมื่อคืน

"เธอเป็นใคร ทำไมถึงมาแต่เช้าคนจะนอนมากวนอยู่ได้" หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิด

"คือฉันเป็นเลขาคุณภูมิ เขาหลับอยู่เหรอ" น้ำเอ่ยขึ้น

"ใช่ พอดีเมื่อคืนหนักไปหน่อย มีอะไรจะฝากไว้หรือเปล่า"

"งั้นเธอก็ช่วยบอกเขาแค่ว่าฉันเข้าบริษัทไปก่อนแล้ว แค่นี้แหละที่ฉันจะฝาก"

"โอเค" พูดจบหญิงสาวแปลกหน้าก็ปิดประตูลง

น้ำเดินออกมาด้วยความรู้สึกขยะแขยงตัวเองที่ก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงของเขา เธอไม่คิดเลยว่าจะต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เธอไม่เข้าใจว่าภูมิทำได้ยังไงกันที่นอนกับผู้หญิงไม่เลือกหน้า คนอย่างเขาคงจะไม่สามารถหยุดที่ผู้หญิงคนใดคนหนึ่งได้อย่างแน่นอนเธอเชื่ออย่างนั้นและมันคงจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงความคิดของเธอไปได้

โปรดติดตามตอนต่อไป....