เข้าสู่ระบบหนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
ภูมิพาร่างที่ไร้เรี่ยวแรงกำลังใจเข้าไปนั่งในรถแล้วบึ่งตรงไปยังบ้านพิพัทธ์ไชยเพื่อบอกความคืบหน้าเรื่องของน้ำให้กับดวงใจและเกษมรับรู้ ร่างหนานั่งลงตรงหน้าดวงใจและเกษมด้วยความใบหน้าที่สิ้นหวัง จนคนทั้งคู่อดที่จะใจเสียขึ้นมาไม่ได้ "มีอะไรก็ว่ามาเถอะภูมิ" ดวงใจเอ่ยขึ้น "คือผมเจอรถของน้ำ จอดทิ้งไว้ที่
ไม่นานเธอก็เดินกลับเข้ามาในบ้านพร้อมกับหิ้วของพะรุงพะรังเดินเข้าไปในครัว จากนั้นก็หุงข้าวด้วยหม้อไฟฟ้าและลงมือทำกับข้าวโดยใช้ผักหลากหลายชนิดที่ซื้อมาผัดรวมกัน พอเสร็จเธอก็ยกมาวางลงบนโต๊ะนั่งทานไปเพียงลำพัง ระหว่างนั้นป้าศรีก็ถือชามใส่แกงเดินเข้ามาหาเธอในครัว "ป้าเอาแกงปลาช่อนมาให้จ้ะ" พูดพลางวางถ้
วันต่อมา ภูมิกำลังนั่งจ้องมองภาพอัลตร้าซาวด์ลูกน้อยในครรภ์ของหญิงคนรักด้วยความเจ็บปวด เมื่อคืนทั้งคืนเขานอนไม่หลับเลยเพราะคิดถึงและเป็นห่วงน้ำกับลูกในท้อง ได้แต่รอความหวังจากนักสืบที่เขาจ้างให้ตามเธอเท่านั้น และเขาหวังว่าจะมีข่าวดีในเร็ววัน "ว่าไง วันนี้ไปทำงานไหวไหม" บรรพตเดินเข้ามาในห้อง "คุณ
"ผมไม่รู้ครับ อยู่ๆ น้ำก็เขียนจดหมายทิ้งไว้แล้วก็หายไปเลย แถมยังไม่เอาโทรศัพท์ไปด้วยอีก" "ถ้าไม่ใช่เพราะแก มันจะเป็นเพราะใคร" "เพราะผมเองที่ชะล่าใจ ปล่อยปรางให้ได้ใจก่อกวนน้ำไม่รู้จักจบจักสิ้น" "แกพึ่งจะมาสำนึกได้อะไรตอนนี้วะ ตอนที่เขาอยู่ทำไมไม่รู้จักดูแลเขาให้ดีๆ ป่านนี้หนูน้ำจะเป็นยังไงบ้างก







