ตอนที่3 เซ็นสัญญาทำงาน

ออกจากลิฟท์มาได้พัดพารัชชารีบวิ่งมายังเคาท์เตอร์ที่มีพนักงานสาวสวยแล้วแจ้งชื่อเสียงเรียงนามของเธอทันที

“ฉันพัดพารัชชา พรรณอัคราค่ะ คุณดัสตินนัดสัมภาษณ์วันนี้ค่ะ”

“คุณดัสตินรอคุณอยู่แล้ว คุณสามารถคุยกับคุณดัสตินเป็นภาษาไทยได้เลยนะคะ เชิญด้านในค่ะ” พนักงานสาวสวยส่งยิ้มให้เธอก่อนจะลุกยืนและเปิดประตูให้เธอเข้าไปยังห้องของผู้บริหาร

“ขอบคุณค่ะ” พัดพารัชชาส่งยิ้มพร้อมคำขอบคุณให้พนักงานสาวที่เปิดประตูให้ จากนั้นเธอก็เดินร้อนๆ หนาวๆ เพราะไม่รู้ว่าจะถูกตำหนิหรือไม่เรื่องที่เธอมาสาย อีกเรื่องที่กลัวก็คือทางบริษัทจะไม่พิจารณารับเธอเข้าทำงานเพราะรู้ว่าคนเยอรมันให้ความสำคัญการตรงต่อเวลาแค่ไหน

“สวัสดีค่ะคุณดัสติน ขอโทษที่ดิฉันมาสายนะคะ” เธอเอ่ยสวัสดีกับชายหนุ่มสวมสูทสีเทาที่กำลังยืนกอดอกหันหลังให้

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลาผมสีบลอนด์นัยน์ตาสีฟ้าหันมายิ้มให้หญิงสาว

“เชิญนั่งสิครับ”

คนที่หันมายิ้มให้พัดพารัชชาพร้อมกับพูดภาษาไทยไม่ค่อยชัดถ้อยชัดคำหน้าตาคลับคล้ายคลับคลากับคนที่เธอวิ่งชนเมื่อครู่ ทำให้หญิงสาวมองเขาด้วยแววตาฉงนไม่น้อย ทว่าเธอก็ต้องรีบสลัดคววามคิดฟุ้งซ่านและเข้าไปนั่งเก้าอี้ตามคำเชิญของชายหนุ่ม

“ขอบคุณค่ะ นี่เอกสารฉันค่ะ” มือเรียวรีบเปิดกระเป๋าเอกสารและวางลงบนโต๊ะตรงหน้าของดัสตินในทันที

“ครับ คุณพร้อมเริ่มงานกับเราได้เลยไหมครับ”

“คะ?” ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง เดี๋ยวนี้เขาไม่สัมภาษณ์กันก่อนให้เริ่มงานหรือ แล้วงานที่เขาจะให้เธอทำ มันคืองานอะไรกัน

“ผมต้องการให้คุณมาเป็นเลขาเจ้านายของผม หลังจากคุณตกลงว่าจะทำงานกับเรา คุณต้องไปอยู่ที่เยอรมันหกเดือนเพื่อเรียนรู้งานจากบริษัทแม่ กินอยู่ฟรีทุกอย่าง แล้วคุณก็จะได้เงินเดือน เดือนละห้าพันยูโร ตกลงไหมครับ”

“เอ่อ... ให้ฉันเป็นเลขาเลยเหรอคะ” เรื่องที่ไม่ได้ถูกสัมภาษณ์เธอยิ่งตกใจแล้ว แต่เรื่องที่ให้เด็กจบใหม่อย่างเธอทำงานเป็นเลขาในฐานเงินเดือนสูงลิ่วยิ่งทำให้ตกใจยิ่งกว่า สาวเจ้ายังคงนั่งอึ้ง บริษัทนี้ไม่ได้ขายฝันเธอใช่ไหมเนี่ย

“จากผลการเรียนของคุณ ผมคิดว่าคุณน่าจะมีความสามารถที่จะเป็นเลขาให้เจ้านายผมได้ครับ”

“เอ่อ...ฉันตกลงค่ะ” ในเมื่ออีกฝ่ายเอาเงินมาล่อตาล่อใจ อีกอย่างก็ทำให้เธอได้ออกจากบ้านหลังที่เธอเรียกว่านรกบนดินเร็วขึ้น มีหรือเธอจะยอมปล่อยโอกาสดีๆ นี้ให้หลุดมือไป

“เซ็นสัญญาเลยครับ”

พัดพารัชชารับเอกสารปึกใหญ่จากดัสตินได้เธอก็อ่านเอกสารคร่าวๆ เมื่อเห็นว่ามันมีกฎระเบียบและข้อตกลงทั่วไปของการจ้างงานเธอก็รีบเซ็นเอกสารในทันที นี่แหละอิสระที่เธออยากจะได้ นึกแล้วก็ขอบคุณความพยายามของตัวเองที่อดทนอยู่ในบ้านหลังนั้นแล้วตั้งใจเรียนจนได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เพราะมันเป็นผลพลอยได้ที่ทำให้เธอไม่ต้องไปหาสมัครงานเอง และได้บริษัทใหญ่ๆ ดึงตัวมาร่วมงานด้วยเงินเดือนสูงลิ่ว

กลับมาถึงบ้านพัดพารัชชาก็ไม่ลืมที่จะแจ้งให้แขวิไลและพิมพิรายาทราบว่าเธอจะต้องเดินทางไปทำงานภายในอาทิตย์หน้า ทว่าคนที่ดูจะมีอาการไม่พอใจที่สุดเห็นจะเป็นพิมพิรายา

“อะไรนะ แกจะไปได้ยังไงแล้วทำไมไม่มาถามกับฉันก่อน” พิมพิรายาแผดเสียงดังลั่น หากน้องสาวต่างแม่ของเธอหายหัวไปเธอก็ไม่มีใครให้ใช้งาน และไม่มีใครให้ระบายอารมณ์เวลาคันไม้คันมือน่ะสิ

ทว่าคนที่คิดต่างจากพิมพิรายาก็คือแขวิไล ถ้าพัดพารัชชาออกไปจากบ้านได้เธอก็จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าคนที่เป็นเหมือนหนามยอกอกอีกต่อไป

“ให้มันไปเถอะลูก เรียนจบแล้วนี่ ปีกกล้าขาแข็งแล้วก็ดี จะได้ไม่เปลืองข้าวที่บ้านหลังนี้ ห้องที่แกอยู่ฉันจะได้เอาไว้เก็บของ อ่อ...ของแม่แกก็เก็บไปให้หมดล่ะ อย่าเก็บไว้เป็นเสนียด เพราะถ้าแกไม่เก็บไปฉันจะเอาไปทิ้งในถังขยะ แล้วถ้าออกไปวันนี้ได้ก็ออกไปเลยนะ ฉันเบื่อหน้าแกเต็มทนแล้ว”

“ค่ะ พลอยขอบคุณนะคะที่กรุณาส่งพลอยเรียนจนจบ จากนี้พลอยจะไม่มารบกวนอะไรคนที่นี่อีกแล้วค่ะ” พัดพารัชชาแจ้งให้เจ้าของบ้านรับรู้เรียบร้อยแล้วก็เดินกลับไปเตรียมเก็บของ เพราะทางบริษัทได้มีที่พักให้เธอในขณะที่รอการเดินทางไปเยอรมัน คำพูดจิกกัดต่างๆ นานาของแขวิไล วันนี้พัดพารัชชาไม่ได้คิดเอามาใส่ใจแม้แต่น้อย เพราะเธอดีใจที่จะได้เดินออกไปจากบ้านหลังนี้อย่างง่ายดาย หลังจากนี้หากไม่จำเป็นเธอจะไม่กลับมาเหยียบนรกบนดินแห่งนี้อีกแน่

“พลอยจะได้ออกไปจากบ้านหลังนี้แล้วนะแม่” เธอพึมพำเสียงเบาขณะเก็บชุดของคนเป็นแม่ที่หลงเหลือเอาไว้ให้เธอดู แม้จะไม่เคยเห็นหน้าแม่แม้แต่รูปภาพ เธอก็ไม่เคยนึกเกลียดหรือโกรธที่แม่ไม่อยู่ด้วย เพราะเชื่อว่าหากแม่ของเธอยังอยู่ในบ้านหลังนี้คนใจร้ายที่นี่คงทำร้ายแม่ของเธอไม่ได้ต่างจากทำกับเธอแน่นอน

พัดพารัชชาเก็บของเรียบร้อยเธอก็ใช้แอพลิเคชั่นเรียกรถแท็กซี่เข้ามาขนของ หลังจากนั้นก็ตรงไปยังบ้านของอทิตยา เพราะต้องการเอาของแม่ไปฝากไว้กับเพื่อนเสียก่อนที่จะเดินทางไปยังห้องพักในโรงแรมที่บริษัทจองห้องเอาไว้ให้

“เก็บของจากบ้านนั้นมาหมดแล้วใช่ไหม” อทิตยาเอากล่องเสื้อผ้าของแม่พัดพารัชชาเข้ามาเก็บไว้หลังตู้เสื้อผ้าของตัวเอง แอบแปลกใจเพราะคิดว่าของที่พัดพารัชชาขอฝากเอาไว้จะเยอะกว่านี้เสียอีก

“อืม ของฉันมีไม่เยอะอยู่แล้ว ฉันฝากดูแลของของแม่ฉันด้วยนะ”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะเก็บเอาไว้ให้อย่างดี ไปที่โน่นมีอะไรก็โทรหาพวกฉันได้ตลอดนะ”

“อืม ขอบใจพวกแกมากนะที่ห่วงฉันตลอดเลย”

“ชีวิตแกหลุดพ้นจากบ้านหลังนั้นได้ก็ดีแล้ว แล้วนี่ต้องบินไปโน่นเร็วๆ นี้เลยเหรอ”

“อืม ต้องไปฝึกทำงานที่โน่นครึ่งปี แล้วก็กลับมาทำงานที่ไทย ว่าไปฟ้าก็ให้พรฉันเร็วเหมือนกัน ตอนแรกคิดว่าจะหางานตำแหน่งดีๆ เงินเดือนสูงๆ ยากซะอีกเพราะเพิ่งจบใหม่”

“ทุกอย่างมันก็เพราะความสามารถของแกนั่นแหละ ต่อไปนี้ก็ทำงานให้เจ้านายเห็นเต็มที่ ขนาดเงินเดือนเริ่มต้นขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดว่าถ้าแกผ่านโปรแล้วจะได้เงินเดือนเพิ่มขนาดไหน”

“อยากให้ถึงวันนั้นเหมือนกัน แล้วแกล่ะ ได้หางานหรือยัง”

“คนรู้จักของแม่ฉันให้ฉันไปสมัครเป็นครูที่โรงเรียนกวดวิชา เห็นว่าเงินดีด้วยฉันจะลองไปทำดู ถ้าอยู่กับเด็กๆ ได้จะได้อยู่ยาวๆ”

“ฉันว่าแกอยู่ได้แน่นอนถ้าไม่หิวจนกินหัวเด็กไปซะก่อน”

“แกกำลังจะบอกว่าฉันชอบโมโหหิวเหรอ”

“เออ...นี่เกิดมายี่สิบกว่าปียังไม่รู้ตัวเองอีกเหรอว่าชอบโมโหตอนหิว”

“ชิ...” อทิตยาไม่มีอะไรจะเถียงพัดพารัชชา จะว่าไปเวลาที่เธอหิวหากได้เจอเรื่องอะไรไม่สบอารมณ์ตอนนั้นก็มีอันต้องเจอเธออาละวาด

“เออ...แล้วจะบินเวลาไหนเมื่อไรบอกพวกฉันด้วยล่ะ ดาวมันย้ำมาว่ายังไงฉันกับมันต้องไปส่งแกให้ได้”

“ไม่ต้องลำบากก็ได้ ไม่กี่เดือนก็กลับมาเจอกันแล้ว”

“เผื่อแกเครื่องตกทำไง ทีนี้ก็ไม่เห็นหน้าแกแล้วน่ะสิ”

“ปากเหรอนั่นน่ะ” พัดพารัชชาอ้าปากค้างค้อนขวับให้กับคำพูดของอทิตยา ยังไม่ทันที่เธอจะได้เดินทางเพื่อนรักของเธอก็ให้พรที่ทำให้ใจไม่ดีเสียแล้ว

“ก็เหมือนที่แกกัดฉันเมื่อกี้แหละ อิ อิ”

พัดพารัชชาส่ายหัวน้อยๆ ทว่าริมฝีปากก็มีรอยยิ้ม เพราะการพูดหยอกกันไปมาเป็นปกติของพวกเธอ และมันก็จะมีแค่ช่วงเวลาที่พวกเธอมีความสุขด้วย หากมีเรื่องซีเรียสเรื่องการหยอกเล่นกันไม่ได้มีหลุดออกมาจากปากใครคนใดคนหนึ่งแน่