ตอนที่4 ที่อยู่ใหม่

พัดพารัชชาเข้ามาพักในโรงแรมหรูติดริมแม่น้ำ เธอพักในห้องสวีทที่ใหญ่ที่สุดในโรงแรมที่สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ริมแม่น้ำยามค่ำคืนได้แทบจะทุกทิศทาง ตอนที่มาถึงก็แปลกใจไม่น้อยว่าทำไมบริษัทที่เธอยังไม่ทันได้เข้าไปทำงานด้วยดูแลดีขนาดนี้

คิดไปคิดมาก็มาตกตะกอนที่ว่าชีวิตนี้มันยังมีเรื่องที่เธอยังไม่รู้อีกมากมาย อีกทั้งการที่เธอได้มีที่พักดีๆ ก็คงเป็นเพราะทางต้นสังกัดคงอยากทำให้เธอรู้ว่า เมื่อเขามอบสิ่งที่ดีให้กับเธอ เธอก็ต้องทำงานให้ดีที่สุดเหมือนกัน

ว่าแล้วก็อยากจะเห็นหน้าค่าตาของท่านประธานใหญ่เหลือเกินว่าเขาจะดูใจดีเช่นที่เธอคิดไหม ความแปลกอีกอย่างของบริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีกิจการไปทั่วโลกทำไมถึงไม่ค่อยมีรูปของผู้บริหารระดับสูงออกสื่อ หรือแม้กระทั่งบนบอร์ดบริหารในบริษัท เธอแปลกใจตั้งแต่วันที่ไปคุยกับดัสตินแล้ว แต่ก็ไม่ได้อยากเสียมารยาทถามอะไรที่นอกเหนือจากสิ่งที่ตัวแทนของท่านประธานใหญ่อยากจะบอก

และแล้วก็มาถึงวันที่พัดพารัชชาต้องเดินทาง สองสาวอทิตยาและดาวลดาอยู่กับพัดพารัชชาตลอดตั้งแต่พัดพารัชชาเข้ามาเช็กอินรอขึ้นเครื่องบิน จนตอนนี้ก็ถึงเวลาที่พัดพารัชชาจะต้องไปจริงๆ แล้ว

“ดูแลตัวเองดีๆ นะแก” อทิตยาเข้าไปสวมกอดพัดพารัชชา

“อืม”

“ถึงแล้วก็รีบส่งข้อความมาบอกด้วยล่ะ” ดาวลดาเห็นเพื่อนเธอจะไปจริงๆ ก็เริ่มมีสีหน้าไม่สู้ดี เพราะตลอดเวลาที่เรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันมาก็แทบจะเจอหน้ากันตลอด ไหนจะเรียนคณะเดียวกัน พอช่วงวันหยุดก็ออกไปหางานพาร์ทไทม์ทำด้วยกัน พอรู้ว่าจะไม่เห็นหน้ากันหลายเดือนก็แอบรู้สึกเหงาขึ้นมาดื้อๆ

“รู้แล้ว รู้แล้ว ไปแล้วนะ” พัดพารัชชากอดเพื่อนๆ ทั้งสองก่อนจะเดินหันหลังให้ทั้งสองสาวโดยที่ไม่คิดจะหันหลังกลับมามองเพื่อนๆ ของเธออีก ไม่อยากให้สองคนนั้นเห็นน้ำตา ยอมรับว่าพอถึงเวลาที่จะต้องเดินทางจริงๆ เธอรู้สึกใจหายไม่น้อย ทว่ามันก็เป็นการเริ่มต้นใหม่ในชีวิต เธอจะต้องเติบโตขึ้นและเข้มแข็งกว่านี้อีกมาก

พัดพารัชชาค่อนข้างเพลียหลังจากเดินทางร่วมสิบสองชั่วโมง อีกทั้งยังไม่ค่อยมีอาหารตกถึงท้องเพราะตอนที่อยู่บนเครื่องบินตื่นเต้นจนไม่อยากรับประทานอะไร มัวแต่กังวลว่าเมื่อถึงสนามบินแล้วจะมีใครมารับไหม และที่พักฟรีที่บริษัทจัดหาเอาไว้ให้จะเป็นอย่างไร

หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำกางเกงยีนส์ขายาวสวมรองเท้าผ้าใบ เธอดูทะมัดทะแมงเป็นพิเศษเพราะต้องแต่งตัวให้พร้อมกับการลากกระเป๋าใบใหญ่มายืนรอคนที่มารับหน้าสนามบิน

ทว่าออกมาจวนจะถึงหน้าทางออกแล้วก็ไม่ยักจะเห็นคนมารับ เธอหยุดฝีเท้ายืนนิ่งกวาดสายตามองรอบตัวให้ละเอียดถี่ถ้วนอีกรอบ ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มออกเพราะเธอเห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสวมหมวกแก๊ปสีเดียวกับชุดกำลังยืนถือป้ายชื่อของเธออยู่

“สวัสดีค่ะ ฉันพลอยค่ะ” พัดพารัชชาทักทายชายหนุ่มร่างสูงด้วยภาษาไทยชัดถ้อยชัดคำ เพราะดัสตินเป็นคนบอกเธอเองว่าคนที่เขาให้มาดูแลเธอพูดภาษาไทยได้

“ของมีแค่นั้นเหรอครับ”

“ค่ะ” พัดพารัชชาพยักหน้าน้อยๆ ให้ชายหนุ่ม ทั้งยังพยายามมองหน้าอีกฝ่ายทว่าก็ไม่สามารถเห็นได้ชัดเจนเท่าไรนัก เพราะปีกหมวกที่เขาสวมใส่แทบจะปิดไปครึ่งหน้า ทั้งชายหนุ่มยังเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบสายตากับเธอด้วย รู้แค่ว่าชายหนุ่มตรงหน้ารูปร่างสูงกำยำและมีผมสีบลอนด์เทาเท่านั้น

“งั้นเราไปกันเลยครับ รถจอดอยู่ด้านนั้น”

“ค่ะ”

พัดพารัชชามองตามหลังคนตัวโตที่เดินลากกระเป๋าใบใหญ่ของเธอนำหน้าไป คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดเข้าหากัน พร้อมกับมีแววตาฉงนในขณะที่ยังไม่ละสายตาจากคนที่เดินนำหน้า ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นกับผู้ชายคนตรงหน้านี้นัก หรือว่าเธอเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อน คิดไปคิดมาก็คิดว่าเธออาจจะคิดมากไปเอง เพราะชีวิตก็ไม่ค่อยได้เจอชาวต่างชาติเท่าไรนัก

รถตู้สีดำคันหรูขับเข้ามาในรั้วสีขาวได้ ภาพตรงหน้าของพัดพารัชชาตอนนี้ก็เห็นเป็นบ้านหลังสีขาวครีมสองชั้นขนาดใหญ่เป็นทรงจั่วโมเดิร์นซ้อนกัน หน้าบ้านเป็นชานโล่ง เสาหน้าบ้านประดับหินสวยงาม ตัวบ้านที่เห็นตอนนี้ท่าจะเป็นกระจกเสียส่วนใหญ่ อาณาเขตรอบๆ ก็มีแต่สวนหย่อมที่เขียวขจีแจมด้วยไม้ประดับให้สะดุดตา และที่น่าอยู่ไปมากกว่านั้นก็คงจะเป็นเพราะที่นี่มีต้นไม้ใหญ่ล้อมรอบรั้วบ้าน รู้สึกว่าคนที่นี่น่าจะรักธรรมชาติกันพอสมควร เพราะบริเวณนี้อยู่ห่างใจกลางเมืองใหญ่ไม่ไกลมากนัก ทว่าตลอดเวลาที่นั่งรถมาเธอก็เห็นต้นไม้สีเขียวอยู่เต็มตลอดทาง อีกทั้งคนยังปั่นจักรยานกันมากกว่าขับรถยนต์บนท้องถนนเสียอีก นับว่าคนที่นี่มีใจรักธรรมชาติกันมากจริงๆ

พัดพารัชชาเดินตามหลังคนตัวโตที่กำลังลากกระเป๋าของเธอเข้าไปในบ้าน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ละมือจากการลากกระเป๋าเมื่อมาถึงยังโซนรับแขกที่อยู่ทางขวามือของบ้านก่อนจะหันหลังมามองหน้าเธอ

ดวงตาคู่สวยจ้องมองคนตรงหน้าที่กำลังถอดหมวกแล้วจัดทรงผม คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดมุ่นเพราะยิ่งเห็นอีกฝ่ายถอดหมวกเธอก็ยิ่งคุ้นหน้าของเขาเข้าไปอีก ทว่าก็ยังไม่ใช่เวลาที่จะต้องถาม ตอนนี้อยากรู้มากกว่าว่าบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้เธอจะต้องอาศัยอยู่กับใครบ้าง

“พลอยต้องอยู่ที่นี่กับใครเหรอคะ มีคนอื่นที่เป็นพนักงานอยู่ด้วยกันไหม”

“คุณพลอยอยู่ที่นี่คนเดียวครับ คุณแฮร์ริคให้ผมเข้ามาดูแลคุณทุกวันระหว่างที่อยู่ที่นี่”

“อยู่คนเดียวต้องให้อยู่หลังใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอคะ” คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น บริษัทที่เธอกำลังร่วมงานด้วยดูแลพนักงานดีแบบนี้ทุกคนเลยหรือ

“คุณพลอยไม่สบายใจเหรอครับ”

“เปล่าค่ะ แต่เอ๊ะ! พลอยเคยเจอคุณ ใช่ พลอยเคยวิ่งชนคุณวันนั้น”

“จำได้ด้วยเหรอครับ” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากเมื่อหญิงสาวจำเขาได้

“จำได้สิคะ วันนั้นฉันมีนัดต้องคุยกับคุณดัสตินแต่ฉันไปสายก็เลยวิ่งไปชนคุณ ขอโทษอีกครั้งนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

“แล้วพลอยจะไปที่บริษัทยังไงเหรอคะ ที่นี่มีรถสาธารณะเข้าถึงไหม”

“ผมจะดูแลเรื่องรับส่งคุณพลอยครับ ส่วนเรื่องอาหารสดจะมีคนเอามาส่งไว้ที่บ้านตอนคุณพลอยไปทำงานครับ หรือถ้าคุณพลอยไม่อยากทำอาหารก็มีจักรยานปั่นไปไม่ไกลก็จะเจอซุปเปอร์มาเก็ตครับ”

“ของบริษัทเราไหมคะ”

“ครับ”

“ดีจังเลยค่ะ”

“คุณพลอยมาเหนื่อยๆ หิวไหมครับ ผมให้คนเตรียมอาหารมาส่งเอาไว้แล้ว”

“หิวค่ะ มากด้วย” สาวเจ้ายิ้มร่าที่รู้ว่ามีอาหารมารอเธอก่อนหน้า เพราะตอนนี้ทั้งเพลียทั้งหิว ดีที่อีกฝ่ายออกปากชวนเธอรับประทานก่อน ไม่เช่นนั้นคงได้ยืนตาลายแน่

มื้อแรกในการมาเยือนเยอรมันครั้งแรกเป็นที่น่าประทับใจสำหรับพัดพารัชชาไม่น้อย เพราะอาหารที่เธอกำลังรับประทานอย่างเอร็ดอร่อยเป็นอาหารไทย ที่รสชาติไทยแท้ทั้งหมด สาวเจ้าใช้เวลากับการรับประทานอาหารครู่ใหญ่ เมื่อรู้สึกว่าอิ่มแล้วจึงได้เริ่มพูดคุยกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ด้วยลืมไปเสียสนิทว่ายังไม่ได้ถามไถ่ชื่อเสียงเรียงนามของอีกฝ่าย

“พลอยยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย คุณชื่ออะไรเหรอคะ แล้วทำหน้าที่อะไร”

“ผมชื่อเอสครับ เป็นคนขับรถคุณแฮร์ริค แล้วตอนนี้ก็ทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้คุณกับดูแลความเรียบร้อยที่นี่ครับ”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

“เช่นกันครับ แล้ว อาหารถูกปากไหมครับ”

“ข้าวไม่เหลือในจานขนาดนี้ อร่อยถูกปากพลอยมากๆ เลยค่ะ”

“เบอร์โทรร้านอาหารไทยอยู่ในครัวนะครับ คุณพลอยจะโทรสั่งเมื่อไรก็ได้เลยครับ แล้วก็บอกที่ร้านให้ลงบิลของบริษัทเอาไว้”

“สั่งเท่าไรก็ได้เหรอคะ”

“ครับ ได้เท่าที่คุณพลอยต้องการ”

“เจ้านายของเราใจดีเกินไปไหมคะ”

“คุณแฮร์ริคอยากดูแลเลขาที่มาจากต่างเมืองให้ดีที่สุดครับ”

“ให้สิทธิพิเศษมากขนาดนี้พลอยรู้สึกเกรงใจยังไงก็ไม่รู้ค่ะ” พัดพารัชชารู้สึกอย่างที่พูดออกไปจริงๆ ทั้งกลัวว่าเด็กที่เพิ่งเรียนจบใหม่อย่างเธอจะทำงานให้กับองค์กรใหญ่ได้ไม่ดีเท่าที่บริษัทคาดหวัง ก่อนจะมาก็ว่ากดดันแล้ว พอมาถึงแล้วได้รับการต้อนรับอย่างดีจากสวัสดิการของบริษัทเธอก็ยิ่งกดดันยิ่งกว่า