ตอนที่ 7 เป็นชายาข้าได้หรือไม่

“เจ้าจะยอมเข้าเรือนกับข้าดี ๆ หรือต้องให้บังคับ” เป็นครั้งแรกที่หวางโม่หรานรู้สึกเหนื่อยใจ เมื่อก่อนเขาไม่เคยต้องเอ่ยคำใดมากมายเหมือนอย่างวันนี้ หลินลั่วลั่วก็พร้อมที่จะเอาใจหรือพยายามเข้าหาเสมอ แต่วันนี้ทุกอย่างกลับแตกต่างไม่เหมือนเดิม

โฉมสะคราญพยายามหันซ้ายแลขวา สถานที่แห่งนี้นางไม่เคยมาเยือนมาก่อน และไม่เคยรู้เลยว่าองค์รัชทายาทจะมีเรือนลับอยู่ใกล้กับวังหลวงเฉกเช่นนี้ “ข้าจะกลับจวนเจ้าค่ะ” ร่างบางสะบัดข้อมือออกคิดจะเดินหนีไปทางอื่น แต่ร่างสูงไม่ยินยอม เขาจึงไม่เอ่ยคำใดออกมาอีก แล้วก็ฉวยโอกาสที่ตนเองมีพละกำลังวังชามากกว่า เป็นต่ออยู่เหนือหญิงสาว อุ้มร่างบางลงจากหลังม้าแล้วพยักหน้าให้องครักษ์ที่เฝ้าหน้าเรือนเปิดประตูรอ

รอ

“องค์ชายเพคะ!” หลินลั่วลั่วถูกอุ้มขึ้นพาดบ่ากว้างของบุรุษองอาจและไม่กล้าร้องออกมาสักคำเดียว หลังจากที่ถูกกระทำเช่นนี้เพราะเกรงว่าจะมีคนแห่มามุงดู ถึงอย่างไรนางก็เกิดมาเป็นสตรีในห้องหอ แม้ว่านิสัยในบางครั้งดูจะทโมนมากไปเสียหน่อยก็ตามแต่

หวางโม่หรานอุ้มหลินลั่วลั่วมาห้องรับรองที่ตั้งอยู่ด้านหน้าสุดของเรือนแห่งนี้ จากนั้นก็วางสตรีลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ใช้สองแขนกักขังนางไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าหล่อเหลามุ่นคิ้วน้อย ๆ คล้ายว่าความอดทนที่มีเริ่มหมดลง สีหน้าของเขาในยามนี้เหมือนกับเมื่อก่อนตอนที่รำคาญเวลาที่นางชวนคุย หรือไปดักเจอเวลาที่พระองค์มีเรียนพร้อมกับเหล่าสหาย

“คราวนี้เจ้าฟังข้าพูดได้หรือยัง” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง หญิงสาวช้อนตามองเขาด้วยสีหน้าหวั่นเกรง

“เหตุใดองค์ชายจะต้องทำเช่นนี้ ถ้าหากมีเรื่องอยากรับสั่งก็แค่ส่งคนหรือว่าส่งจดหมายมา หม่อมฉันอุตส่าห์ไม่ไปรบกวนแล้ว ยังไม่พอพระทัยอีกหรือเพคะ” เพราะตอนนี้พวกเขาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว หลินลั่วลั่วจึงต้องพูดอย่างนอบน้อมเพราะถึงอย่างไรคนที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ก็คือองค์รัชทายาทที่ในอนาคตมีสิทธิ์ขึ้นครองราชบัลลังก์ อำนาจที่แตกต่างกันนั้นนางไม่สามารถอยู่เหนือคนผู้นี้ได้เลย

ไม่เหลือเค้าเดิมของความเศร้าหมองเมื่ออาทิตย์ก่อนเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าความรู้สึกใดกันแน่ที่เขาต้องการจากนาง ทั้งที่ตนเองก็เป็นคนผลักไสสตรีไร้เดียงสาผู้นี้ แต่พอนางจะจากไปจริง ๆ กลับรู้สึกโหยหาคิดถึง และรอคอยแต่จดหมายที่มักส่งมาก่อกวนเสมอ

          “ข้าอยากพูดต่อหน้าเจ้าในตอนนี้ หากเขียนจดหมายส่งไปแล้วเจ้าไม่ตอบกลับเสียทีเล่า ข้าไม่ต้องรอเก้อหรอกหรือ” บุรุษพูดเสียงเบาดูคล้ายไม่มั่นใจ สตรีถึงกับตาโตที่เห็นปฏิกิริยาเช่นนั้นจากบุรุษเย็นชาอยู่เสมอ แต่ไม่รู้เหตุใดนางกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเลย

          “องค์ชายรับสั่งมาได้เลยเพคะ หม่อมฉันรอฟังอยู่” คนตัวเล็กพยายามเลื่อนหน้าออกห่าง เพราะเกรงว่าจะใกล้ชิดกับคนตรงหน้ามากเกินความจำเป็น ความหวั่นไหวในวันนี้ที่นางได้รับมานั้นเหมือนได้ชดเชยความปรารถนาในอดีตตลอดสามปีที่ผ่านมาหมดแล้ว แต่ดูเหมือนว่าหวางโม่หรานจะพูดไม่ค่อยออกนัก

          “ข้าอยากให้เจ้ามาเป็นพระ...” แต่หวางโม่หรานเอ่ยยังไม่ทันจบประโยค เสียงฝีเท้ารีบร้อนก็วิ่งเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าเรือน ใบหน้าหล่อเหลามุ่นคิ้วขึ้น รีบตวัดสายตาไม่พอใจไปทางประตูเรือนทันที

          “คุณชายหลินมาขอพบพ่ะย่ะค่ะ” เพียงองครักษ์เอ่ยขึ้น หลินลั่วลั่วก็มีสีหน้าดีใจ นางหมายจะส่งเสียงร้องให้พี่ชายช่วยเหลือ แต่องค์รัชทายาทกลับรู้ทัน

          “เจ้าบอกหย่งจวินว่าข้าพักผ่อนแล้ว วันนี้จะไม่รับแขก” หวางโม่หรานรู้ว่าสหายจะต้องรู้ว่าหลินลั่วลั่วอยู่ที่นี่ แต่เวลานี้ยังไม่อยากส่งสตรีผู้นี้ให้ใครทั้งนั้น หากยังพูดสิ่งที่ต้องการไม่กระจ่าง เขาก็จะไม่มีวันปล่อยให้คุณหนูสี่กลับจวนอย่างแน่นอน

          “พ่ะย่ะค่ะ” ฉีหวู่ขานรับ จากนั้นจึงรีบออกไปพบคุณชายหลินที่ยืนรออยู่หน้าประตูใหญ่

          “ปล่อยนะเพคะ หม่อมฉันจะกลับจวนกับพี่ใหญ่” หลินลั่วลั่วยกสองมือผลักหน้าอกขององค์รัชทายาทออก แต่เขาไม่ยินยอม รีบใช้สองมือที่แข็งแรงรวบข้อมือของนางเอาไว้

          “ข้าไม่ให้กลับ และวันนี้เจ้าค้างที่นี่ได้ ข้าอนุญาต…” หวางโม่หรานสบนัยน์ตาหงส์ด้วยแววตาอ่านยาก คำพูดประโยคนี้ของบุรุษทำให้โฉมงามรู้สึกตกใจจนนิ่งอึ้งไป

          ‘เขากินยาผิดมา หรือว่าจะถูกทำร้ายจนสติฟั่นเฟือน’ คุณหนูสี่คิดในใจ ยามนี้องค์ชายใหญ่เหมือนคนที่นางไม่รู้จัก เขาเหมือนคนคุ้นเคยที่เปลี่ยนไปมาก ทั้งท่าทาง แววตา สีหน้าและการกระทำ

          “มะ หม่อมฉันมิกล้าเพคะ” หลินลั่วลั่วหยั่งเชิง เพราะรู้ว่าหากขัดพระทัยองค์รัชทายาทวันนี้ นางอาจถูกกลั่นแกล้งไม่ให้กลับเรือนอย่าง แน่นอน