ตอนที่ 8 พี่ใหญ่มา

ร่างสูงเห็นร่างบางมีท่าทีอ่อนลงไม่ต่อต้านแล้ว จึงปล่อยมือนางให้เป็นอิสระ จากนั้นก็เลิกคุกคามโฉมสะคราญ เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วพูดเข้าเรื่อง “เรื่องที่ข้าอยากบอก นั่นก็คือข้าอยากให้เจ้าอภิเษกเข้าตำหนักองค์รัชทายาทในฐานะชายาเอก” คำพูดประโยคนั้นทำให้หลินลั่วลั่วนิ่งเงียบไป แววตาของนางมีประกายวูบไหว มือทั้งสองข้างสั่นเล็กน้อย ความเศร้าโศกที่ผ่านพ้นหวนกลับคืนมา น้ำใสคลอหน่วยที่หางตา นึกถึงวันคืนที่นางต้องฝ่าฟัน

          หวางโม่หรานเห็นสีหน้าของน้องสาวสหายซีดเผือดไป เขาก็รีบพูดอีกประโยคหนึ่งขึ้นมาก่อนที่นางจะเอ่ยปฏิเสธ

          “ไม่ดีใจหรือ ตำแหน่งนี้เจ้าปรารถนามาตลอดมิใช่หรืออย่างไรกัน” องค์รัชทายาทนึกว่านางจะเป็นหลินลั่วลั่วคนเก่า คนที่อยากเป็นชายาของเขานักหนา

          หญิงสาวรีบตื่นออกจากภวังค์ความคิดทันที

          “องค์ชายทรงรับสั่งเรื่องใดกันเพคะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะนำมาล้อเล่นกันได้ แม้ว่าหม่อมฉันจะเคยคิดฝันเช่นนั้น แต่วันนี้มันเปลี่ยนไปแล้วเพคะ” คุณหนูสี่รีบลุกขึ้นยืน ความเจ็บปวดกัดกินหัวใจดวงน้อยจนรู้สึกด้านชา แม้ว่าลึก ๆ จะรู้สึกดีใจ แต่ก็ฉุกคิดได้ว่าเรื่องนี้คงมีบางสิ่งซับซ้อน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ว่านางจะอ้อนวอนเช่นไร พระองค์ก็ไม่เคยฟังคำขอร้องเลยสักครั้ง

          ชายหนุ่มมุ่นคิ้วขึ้นด้วยความไม่พอใจทันที ในความคิดเขานึกถึงตอนที่หลินลั่วลั่วจับชายแขนเสื้อชายอื่น ความหึงหวงก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น “เจ้าไม่อภิเษกสมรสไม่ได้ เรื่องนี้ฮองเฮาทรงรับปากข้าแล้ว ข้าจะ…” หวางโม่หรานเอ่ยยังไม่ทันจบประโยคดี ร่างบางก็รีบวิ่งหนีออกจากเรือนไปก่อน

          “นี่เจ้ากล้า…” บุรุษองอาจตวาดไล่ตามหลัง พวกองครักษ์ก็รีบวิ่งเข้ามาล้อมคุณหนูสี่ไว้ ระหว่างนั้นหลินหย่งจวินที่ไม่เชื่อคำพูดของฉีหวู่ก็ได้แต่ป้วนเปี้ยนอยู่หน้าเรือนขององค์รัชทายาท

          “หลีกทางเดี๋ยวนี้นะ! ข้าจะกลับจวน” หลินลั่วลั่วเอ่ยเสียงแข็ง แม้ในใจใกล้จะปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงไม่ไหว สตรีรู้สึกอ่อนแอเพียงแค่ได้ยินว่าองค์รัชทายาทจะเปลี่ยนพระชายาใหม่และคนคนนั้นก็คือนาง

          “ลั่วลั่ว!” หลินหย่งจวินอาศัยจังหวะที่ฉีหวู่เผลอ รีบแทรกตัวผ่านประตูที่แง้มไว้ทันที ภาพที่น้องสาวถูกองครักษ์ทั้งหมดยืนล้อมเอาไว้ทำให้พี่ชายอย่างเขางุนงงไปหมด

          “พี่ใหญ่เจ้าคะ” สตรีรีบวิ่งฝ่าวงล้อมออกไปโดยมีสายตาขององค์รัชทายาทส่งสัญญาณให้พวกองครักษ์หลีกทางให้แล้วรีบไปหลบอยู่หลังผู้เป็นพี่ชายทันที

          “นี่มันเรื่องอันใดกันหรือพ่ะย่ะค่ะ” หลินหย่งจวินค้อมศีรษะให้องค์รัชทายาท แม้ว่าพวกเขาจะเป็นสหายร่วมเรียนมีอาจารย์คนเดียวกัน แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็มีฐานะสูงกว่าเพราะเป็นเชื้อพระวงศ์

          “น้องสาวเจ้าแอบบุกรุกเข้าเรือนนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต ข้าก็เลยจับนางมาสั่งสอนเสียหน่อย” หวางโม่หรานใส่ร้ายหลินลั่วลั่วหน้าตาเฉย จนสตรีต้องหลบสายตาเขา เพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียง หลินหย่งจวินเห็นสีหน้าน้องสาวดูไม่ค่อยดีนักจึงไม่อยากรื้อฟื้นเรื่องราว ทั้งที่เรื่องจริงที่เขารับรู้มาไม่ใช่อย่างที่องค์รัชทายาททรงกล่าวหาแม้แต่น้อย

          “กระหม่อมต้องขออภัยแทนลั่วลั่วด้วยพ่ะย่ะค่ะ” บัณฑิตหนุ่มที่เพิ่งสอบจอหงวนได้และเพิ่งเข้ามารับใช้ราชสำนักรีบค้อมศีรษะลง แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าเรื่องราวไม่ใช่อย่างที่องค์รัชทายาททรงปรักปรำ

          หวางโม่หรานจ้องสตรีที่ยืนหลบหลังสหายตาไม่กะพริบ และไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูสี่ถึงไม่ดีใจ ทั้งที่เขาก็ทำในสิ่งที่นางต้องการแล้ว อยู่ ๆ ภาพเมื่อตอนเดินเที่ยวตลาดก็แทรกเข้ามาในมโนสำนึก ‘ที่แท้นางก็ปันใจให้ชายอื่น’ ความเข้าใจผิดทำให้บุรุษองอาจยิ่งขุ่นเคืองใจ หลินลั่วลั่วที่รู้สึกถึงสายตาเย็นเยือกของคนผู้นั้นก็รีบกระตุกชายเสื้อผู้เป็นพี่ชายทันที

          หลินหย่งจวินเข้าใจความหมายจึงรีบทูลลาแล้วพาน้องสาวกลับจวนทันที “กระหม่อมต้องขอตัวก่อนพ่ะย่ะค่ะ” เพียงสหายเอ่ยคำลา หวางโม่หรานก็ทิ้งท้ายประโยคหนึ่งให้หลินลั่วลั่วหน้าร้อนผ่าว

          “อย่าลืมกลับไปคิดให้ถ้วนถี่ ข้าให้เวลาเจ้าแค่คืนนี้ ถ้าได้คำตอบแล้วเข้าวังมาหาข้า” ร่างสูงเอ่ยเพียงเท่านั้น แล้วสายตาร้อนแรงก็จดจ้องไปที่โฉมสะคราญตาไม่กะพริบ กระทั่งหลินหย่งจวินก็ยังรู้สึกได้

          “...เพคะ” ตอนนี้สตรีไม่อยากอยู่ที่เรือนแห่งนี้ ความหวาดกลัวได้เข้าครอบงำให้คุณหนูสี่ให้รีบเดินตามหลังพี่ชายไปที่ประตู แต่หลินหย่งจวินเดินเร็วมากเกินไปเลยทำให้หลินลั่วลั่วเดินตามไม่ทัน

          “เจ้าปฏิเสธข้าไม่ได้หรอกลั่วลั่ว” และนั่นจึงทำให้ร่างบางได้ยินคำทิ้งท้ายขององค์รัชทายาทชัดเจน แต่พี่ชายของนางกลับไม่ได้ยิน