บทที่6 เป็นคุณหนูอยู่ดีๆไม่ชอบ อยากเป็นผู้ประสบภัย

      ฮัดชิ้ว เยว่เล่อจามเสียงดัง นางสูดน้ำมูกกลับเข้าไปก่อนมันจะไหลย้อยลงมา

      “อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ ทั้งเมือกจากอสรพิษทั้งน้ำมูกเจ้า ข้ารังเกียจ” อาเป่าขยับหนีเยว่เล่อที่กำลังล้มตัวมาซบไออุ่นจากขนปุกปุยของมัน

     “หรือจะให้ข้าถลกหนังเจ้าเอามาห่ม” อาเป่าไม่กล้าค้านอีกยอมให้นางซุกตัวเหนียวเหนอะกับขนของมัน หิมะเริ่มตกลงมาหนักมากขึ้นจนปกคลุมพื้นดินเป็นปุยสีขาว เยว่เล่อตัวสั่นงกงันแนบใบหน้าแล้วสั่งน้ำมูกเช็ดขนอาเป่า มันหันหน้าหนีความอัปยศและความรังเกียจไปทางอื่นก่อนจะเห็นว่าอาปิงวิ่งกลับมาจากไปดูลู่ทางแล้ว

     “นายหญิงข้างหน้ามีลำธารไหลออกไปด้านนอก หากเดินไปตามลำธารต้องมีทางออกจากหุบเหวนี้แน่ ทั้งระหว่างทางข้าเจอถ้ำด้วยเราเข้าไปพักสักคืนพรุ่งดีค่อยเดินต่อดีไหม”

     “อือ” เยว่เลอปีนขึ้นไปขี่คออาเป่าทั้งที่มันยังนอนอยู่เป็นการบอกว่าให้มันพานางไป มันถอนหายใจ แล้วลุกขึ้นเดินตามอาปิง หรือมันจะประจบยัยหนูนี่เหมือนเจ้าหมาโง่ดีไหม นางจะได้เลิกใช้เขาเยี่ยงทาสเช่นนี้

     ในถ้ำอบอุ่นกว่าข้างนอกเยว่เล่อจึงมีใจอยากเดินสำรวจขึ้นมาบ้าง นางให้พวกมันสองตัวนอนเฝ้าหน้าถ้ำส่วนตนเองเดินลึกเข้าไปเพื่อสำรวจดูภายใน พอเดินลึกเข้ามาเรื่อยๆทางยิ่งแคบ ตรงหน้าของนางคือซอกหินเล็กๆให้ลอดผ่าน เมื่อลอดจนพ้นกลับพบว่ามันคือโถงถ้ำขนาดใหญ่ทั้งยังมีทางไปต่ออีกหลายทาง

     “โอ้ อะไรกันนี่โชคข้านี่ไม่เลวๆ นี่มันบัวเยือกแข็งทั้งยังเป็นระดับ 7 ขั้นสูงเชียว เก็บเม็ดบัวไปให้ท่านแม่ทำเครื่องประทินโฉมคงจะพอลดโทษข้าได้บ้างคิกๆ” เดินจนสุดทางของหนึ่งในเส้นทางที่นางสุ่มก็พบกับแอ่งน้ำไม่ใหญ่มากแต่ในนั้นมีบัวหิมะเยือกแข็ง พืชปราณที่ท่านแม่ชอบนำเม็ดมันมาทำเครื่องประทินโฉมพอดีจึงเก็บเกี่ยวกำไร เมื่อเสร็จนางก็กลับไปหาอาปิงกับอาเป่า

     “นี่ ข้าบอกให้พวกเจ้าเฝ้าไม่ใช่ให้นอนหลับปุยขณะที่ข้ากำลังเดินหาทางออกอย่างยากลำบากเช่นนี้” เยว่เล่อเดินไปซุกขนพวกมัน

     “เอ่อ นายหญิงขนพวกข้าเลอะไม่เหลือแล้ว นายหญิงโปรดเมตตาด้วยเถอะ”

      “ใช่ เจ้าน่ะเป็นคนทำให้พวกข้าสองตัวลำบากเองแท้ๆยังจะมาทำขนอันล้ำค่าของข้าสกปรกอีก ออกไปนะ ขยะแขยง”

เยว่เล่อมองพวกมันแล้วเบะปาก ก้มลงไปซุกไม่สนใจเสียงพวกมัน

     “อย่าบ่นเยอะน่า ข้าเริ่มหนาวแล้วอาปิงเจ้าจุดไฟให้ข้าที”

     “นายหญิงข้าเป็นหมาป่าเหมันต์นะขอรับจะไปจุดไฟได้อย่างไร...”

     “หึ เป็นคุณหนูอยู่ในตำหนักดีๆไม่ชอบ อยากเป็นผู้ประสบภัยในหุบเหวเยือกแข็ง” อาเป่าที่ฟุบหน้านอนอยู่อดพูดแซะนางไม่ได้

     “เชอะ พวกเจ้านี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ” นางสายหัวไปมาก่อนจะใช้ลมปราณใส่กำไลมิติแล้วนำสิ่งที่เป็นประโยชน์ออกมาใช้

     เตาปรุงโอสถทองคำปรากฎขึ้นมาจากความว่างเปล่า นางนั่งลงบนขนปุกปุยของอาเป่า มันเหลือบมองเด็กสาวที่ใช้ลมปราณจุดไอร้อนมาอังมือแต่ใช้ลมปราณเท่าไรมันก็ไม่เกิดไอความร้อนสักที เดิมมันและอาปิงเป็นสัตว์อสูรระดับแปดจึงมีความทนทานต่อความหนาวเย็น ยิ่งกับอาปิงที่เป็นหมาป่าเงินเหมันต์ความหนาวเย็นเป็นเพียงลมแผ่ว แต่กับยัยหนูนี่ไม่ใช่

     “นั่นมันเตาปรุงโอสถระดับเทพนี่”

     “นี่น่ะหรือ แค่เตาอังไฟระดับเทพยามฤดูหนาวที่บ้านข้าต่างหาก” อาเป่าเหลือบมองฟ้า เอือมระอากับนาง เขาขี้เกียดจะเถียง

     แต่เวลาผ่านไปสักพักอาเป่ายังไม่สามารถสัมผัสได้ถึงไอความร้อน มันแอบเปิดตาดูข้างหนึ่ง เห็นยัยหนูนั่งเพ่งลมปราณใส่เตา แต่ไฟไม่เกิดสักทีมันจึงทำเป็นหลับตาแล้วถามว่า

     “คุณสมบัติลมปราณเจ้าเป็นธาตุอะไร”

     ฟืดดด เยว่เล่อสูดน้ำมูกแล้วหันไปมองแมวอ้วนนอนเอามือสองข้างไขว้วางตรงคาง จมูกของนางแดงก่ำตัวเริ่มสั่นงกๆอีกครั้ง อากาศตอนกลางคืนในหุบเขานี้หนาวเย็นกว่าเดิมมาก

      “ธาตุลมกับน้ำ”

     “เหอะ นี่เจ้าโง่รึป่าวถึงได้ใช้ลมปราณที่มีคุณสมบัติลมกับน้ำจุดไฟ” อาเป่าลืมตามาเพื่อดูหน้าคนโง่ แค่เรื่องง่ายๆแค่นี้ยังไม่รู้ มันไม่อยากจะเชื่อจริงๆว่ายัยหนูนี่ไปถึงระดับ4ได้ไง

     “แล้วทำไมตอนข้าอยู่บนตำหนักถึงจุดได้เล่า!!! ข้าไม่ได้โง่สักหน่อย”

     “นายหญิง บนตำหนักเทียนฝูเต็มไปด้วยลมปราณแห่งฟ้าดิน มันพิเศษมากจนสามารถทำให้คนที่ซึมซับลมปราณสามารถแปลงคุณสมบัติได้ทุกธาตุขอรับ โลกเบื้องล่างไม่มีลมปราณแห่งฟ้าดินจึงทำให้ใช้ได้แค่คุณสมบัติธาตุของตนเอง” อาปิงตื่นเพราะได้ยินเสียงเถียงกันพอดีจึงอธิบาย

     ปากของเยว่เล่ออ้าออกกว้างในสมองเริ่มนึกบางเรื่องออกมาได้ ตอนที่นางเรียนกับอาจารย์ส่วนตัวที่ท่านแม่ไปเฟ้นหามาให้เหมือนจะมีเรื่องนี้อยู่ เขาบอกนางว่าคนเรานั้นมีความถนัดต่อธาตุไม่เหมือนกัน เขายังตรวจสอบคุณสมบัติธาตุของนางด้วย แต่เพราะตอนอยู่บนตำหนักนางใช้ลมปราณแปลงได้ทุกธาตุจึงไม่สนใจและหลับในคาบเรียน

     ตุบ เคร้งๆ กึก กึก

     “บัดซบเอ้ยยย ข้านั่งใส่ลมปราณตั้งนานไอ้เตานี่ไร้ประโยชน์จริงๆ” เยว่เล่อลุกขึ้นมาเตะเตานั่นจนกลิ้งไปไกล

     “เอ่อ นายหญิงท่านมานอนซุกขนข้าเถอะ ข้าไม่รังเกียจท่าน” อาปิงมองเตาปรุงโอสถระดับเทพนั่นอย่างจนปัญญาพูดในใจว่า (เจ้าเตา เจ้าไม่ผิด ผิดที่คนครอบครอง) มันส่ายหัวแล้วเดินมาประกบอีกด้านของเยว่เล่อเบียดกับตัวของอาเป่า

อาเป่ามองหน้าหมาป่าเงินเหมันต์คู่แค้นคู่กัดของมันที่มานอนข้างๆกันเพื่อให้ความอุ่นยัยหนูนี่ มันถอนหายใจไม่ได้พูดอะไรแล้วหลับตานอนต่อไป

     เมื่อยามเช้ามาถึงลมหนาวและหิมะเบาบางไปบ้าง พวกเขาเดินทางไปตามลำธารจนมาถึงเขตป่าชั้นนอกได้ในอีก 2 วัน ถือว่าแผนเรื่องทางลัดสำเร็จโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ก่อนจะเดินทางต่อเยว่เล่อรู้สึกทนต่อความเหนียวตัวและความเน่าเหม็นของเมือกพิษต่อไปไม่ไหวจึงหาแหล่งน้ำเพื่อชำระล้างกาย

     “น้ำตกของโลกเบื้องล่างไม่เลวเหมือนกันแฮะ”

     เยว่เล่อถอดเสื้อผ้าออกแล้วลงไปแช่ตัวกลางสายน้ำเย็นให้มันพัดผ่านตนไปอย่างผ่อนคลาย แต่ความสงบอยู่กับเยว่เล่อได้ไม่นานจริงๆเมื่อนางรู้สึกได้ถึงสายตาหนึ่งว่ากำลังแอบมองนาง ร่ายกายบางลุกยืนขึ้นจนระดับน้ำถึงแค่เอว โจรถ้ำมองจ้องแผ่นหลังบางขาวเนียนตาเป็นมัน ก่อนจะมีมีดพุ่งมาปักตรงต้นไม้ที่เขาแอบอยู่ข้างหลังจนเขาแทบหลบไม่ทัน พอหันกับไปมองอีกทีร่างแน่งน้อยอันงดงามก็หายไปแล้วจึงถอยหายใจอย่างเสียดายแล้วหันกับมา ไม่คิดเลยว่าแม่นางคนนั้นจะปรากฏตรงหน้า กำลังจะเอ่ยทักตาทั้งสองข้างก็ถูกแม่นางคนนั้นจิ้มเข้าให้

     “โอ้ย แม่นาง ใจเย็นก่อนข้าไม่ได้มีเจตนาแอบมองเจ้า”

     “ข้าไม่ควักลูกตาเจ้าออกมาก็ถือว่าเป็นบุญคุณแล้ว นี่แหนะ!!!” แถมด้วยเตะกล่องดวงใจไปเต็มแรงก่อนจะพุ่งตัวหนีไปก่อนกลุ่มคนที่กำลังมาทางนี้พบเจอเข้า

     “องค์ชาย!!! ท่านเป็นอะไร ใครทำอะไรท่าน” องค์รักค์ผู้ติดตามเห็นองค์ชายเอามือปิดตาอีกข้าง...เอ่อ...ปิดกล่องดวงใจจึงรีบถาม

     “อึก ไม่มีอะไร พวกเจ้าเห็นผู้หญิงแถวนี้รึไม่” เขาพยายามเก็บความเจ็บปวดแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จะให้เขาบอกองค์รักค์ได้อย่างไรว่าเขาแอบดูผู้หญิงอาบน้ำ แล้วโดนนางทิ่มตาและเตะลูกชายของเขา!!!

     “ในป่าอสูรแบบนี้จะมีแม่นางคนไหนมาเดินเล่นล่ะขอรับองค์ชาย”

     “...ช่างมัน รีบไปหาพี่ใหญ่ จะได้รีบกลับพระราชวัง” น่าเสียดายจริงๆ แม้เพียงชั่วพริบตาแต่เขาพอมองเห็นหน้าตาของแม่นางคนนั้น ดวงตาหวานฉ่ำวาว ปากนิดจมูกหน่อยเหมือนเทพธิดาน้อยมาจุติก็ไม่ปาน งดงามอย่างมาก งามยิ่งกว่าสนมของเสด็จพ่อเสียอีก แต่ตอนนี้คงได้แต่ทำใจ เขาต้องรีบตามหาพี่ใหญ่ให้เจอก่อนจะเจออันตราย หากมีวาสนาคงได้พบกับแม่นางคนนั้นอีก

     ฟุบ ฟุบ

     เสียงย่ำเท้าอย่างอารมณ์เสียสร้างความสงสัยให้กับอสูรสองตัวที่ตอนนี้แปลงร่างให้ตัวเล็กลงจนเหมือนหมากับแมวปกติ

     “ไหนเจ้าบอกว่าจะไปอาบน้ำ?” อาเป่าขมวดคิ้วสงสัย

     “ข้ามีชุดธรรมดาแค่ชุดเดียว จะให้ข้าใส่ชุดตอนเป็นคุณหนูไปหรือ มีหวังข้าโดนจับได้พอดี รีบเดินทางเถอะข้าอยากออกจากป่าจะแย่อยู่แล้ว” ทั้งหงุดหงิดกับชายโรคจิตแอบถ่ำมอง ทั้งหงุดหงิดกับเสื้อผ้าเนื้อหยาบที่นางทำได้แค่ซักแล้วใช้ปราณธาตุลมเป่าให้แห้ง ทุกอย่างน่าหงุดหงิดไปหมด

     ใช้เวลาสองวันนิดๆทั้งสามก็สามารถเดินออกจากป่าได้ แต่กว่าจะถึงเมืองของมนุษย์เบื้องล่างยังต้องใช้เวลาอีกถึง 3 วันทำเอาเยว่เล่อหัวเสียไปยกใหญ่