กลวิธีหนีออกจากบ้านของคุณหนูเเห่งสำนักอันดับ1

กลวิธีหนีออกจากบ้านของคุณหนูเเห่งสำนักอันดับ1

last updateLast Updated : 2025-02-21
By:  Iris_Ongoing
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 rating. 1 review
33Chapters
3.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คุณหนูเเห่งสำนักอันดับหนึ่งหนีออกจากบ้านเพื่อไปท่องเที่ยว เเต่กลับตั้งครรภ์เเถมยังต้องหนีพ่อของลูกอีก คราวนี้อยากจะกลับบ้านก็ไม่ง่ายเเล้ว

View More

Chapter 1

บทที่ 1 นั่นก็คือปัญหาของท่านพ่อมิใช่ของข้า

“입관 시간이 됐습니다. 아이 아버님과는 아직도 연락이 안 되나요?”

낮게 깔린 장송곡 사이로, 검은 정장을 입은 장례지도사가 조심스럽게 말을 건넸다.

고은희는 멍하니 부어오른 눈을 들어 입관실 안에 누워 있는 딸을 바라보았다.

하얀 천 위에 놓인 작은 몸은 믿기지 않을 만큼 고요하고 조용했다.

온기는 온데간데 없이 차갑고, 또 하얬다.

몇 번이고 눌렀던 통화 버튼은 여전히 같은 안내 멘트만 들려주고 있었다.

[전원이 꺼져 있어 ‘삐’ 소리 후 소리샘으로 연결됩니다.]

은희는 힘없이 앞으로 가서 아이의 작은 얼굴을 손끝으로 쓸었다.

“보미야, 우리 이제 그만 기다리자.”

수많은 마지막을 지켜본 장례지도사마저 목이 메는 듯했다.

“그래도 마지막 얼굴도 못 보시면, 아버님께서도 평생 한으로 남으실 겁니다. 조금만 더 기다려 보시는 게...”

“평생 한으로 남는다고요?”

은희가 웃었다.

웃음이라기보다, 찢어진 상처 밖으로 숨이 새어 나오는 소리에 가까웠다.

“우리 딸이 수술대 위에서 아빠의 조혈모세포를 기다리다가 죽었어요.”

은희의 목소리가 바닥까지 가라앉았다.

“그런데 그 사람은 그 시간에 첫사랑의 딸을 위해 유리 궁전 같은 파티장을 꾸미고 있었죠. 강변 밤하늘에 불꽃놀이를 쏘아 올리면서, 세상에서 가장 화려한 생일을 축하하고 있었고요.”

장례지도사는 더 이상 아무 말도 하지 못했다.

은희는 다시 보미에게로 시선을 내렸다.

눈물이 흘러내려, 이미 차갑게 식은 아이의 볼 위로 떨어졌다.

은희는 놀라 손등으로 황급히 닦아 냈다.

보미는 이 생에서 너무 많이 아팠다.

마지막 길까지 엄마의 눈물에 젖은 채 보낼 수는 없었다.

은희는 아이의 얼굴을 마지막으로 한 번 더 어루만진 뒤, 천천히 몸을 일으켰다.

“입관 진행해 주세요.”

그 목소리는 더 이상 떨리지 않았다.

“더는 기다리지 않겠습니다.”

...

은희는 딸을 위해 가장 예쁜 눈꽃 공주 유골함을 골랐다.

직접 작은 꽃무늬까지 정성스레 그려 넣었다.

보미는 어둠을 무서워했다.

장례식장에서 건네준 검은 보자기를 덮는 대신, 은희는 제 외투를 벗어 유골함을 감쌌다.

초겨울 바람이 칼날처럼 살을 에고 지나갔다.

그러나 은희는 추위조차 느끼지 못했다.

택시를 불러 뒷좌석에 올라탄 그녀는... 낮게 목적지를 말했다.

차는 한적한 외곽 도로를 지나 이내 소란스러운 도심으로 들어섰다.

눈앞에는 번쩍이는 번화가가 펼쳐졌지만, 은희의 눈에는 그 모든 것이 처참하게만 보였다.

부모님도 떠났고, 딸도 떠났다.

이제 이 세상에 붙잡을 것이 남아 있기는 한 걸까?

바로 그때.

펑!

하늘에서 불꽃이 터졌다.

강렬한 빛이 눈을 찔렀다.

은희는 반사적으로 고개를 들었다가, 거리 양옆에 늘어선 대형 전광판들이 일제히 같은 영상을 내보내고 있는 것을 보았다.

생일 축하 영상이었다.

화면 속에는 수정 성처럼 꾸며진 궁전이 있었다.

마치 동화 속 무도회장을 그대로 옮겨 놓은 듯한 공간이었다.

하얀 공주 드레스를 입은 소맑음은 값비싼 다이아 왕관을 쓴 채, 호박마차를 타고 레드카펫 위로 등장했다.

하진그룹 대표 하남우는 세상에 하나뿐인 보물을 대하듯 눈에 애정을 가득 담고, 기꺼이 마부가 되어 허리를 숙였다.

그는 맑음의 손을 잡아 마차에서 내리게 한 뒤, 조금 떨어진 곳에서 기다리던 소영은에게 데려갔다.

열 단짜리 맞춤 케이크 앞에서 세 사람은 함께 촛불을 밝혔다.

소원을 빈 뒤, 맑음은 환하게 웃으며 두 사람의 볼에 차례로 입을 맞췄다.

화면 밖으로 흘러넘칠 만큼 달콤하고 단란한 가족의 모습이었다.

펑!

펑!

다시 불꽃이 연달아 터져 올랐다.

찬란한 빛이 밤하늘 한가운데를 눈부시게 물들였다.

택시기사가 무심코 중얼거렸다.

“사람 팔자 참 다르네요. 저런 집 딸로 태어나면 얼마나 행복할까요?”

은희의 눈시울이 붉게 번졌다. 품속의 유골함을 끌어안은 손에 힘이 들어갔다. 심장이 잘려 나가는 것 같았다.

“기사님, 큰길 말고 안쪽 길로 가 주세요.”

은희의 목소리는 다 갈라져 있었다. 애원에 가까웠다.

기사는 그제야 손님을 태운 곳이 화장장 앞이었다는 사실을 떠올리고 입을 다물었다.

이렇게 시끄럽게 축하하는 분위기는 지금 그녀에게 너무 잔인했다.

“죄송합니다. 제가 괜한 말을 했습니다.”

기사는 곧장 방향을 틀었다. 큰길을 피해 이면도로로 들어갔다.

길은 울퉁불퉁했지만 더는 전광판이 보이지 않았다.

...

한 시간 뒤, 택시는 스카이힐 아파트 단지 정문 앞에 멈췄다.

은희는 감사 인사를 하고 차에서 내렸다.

유골함을 품에 안은 채 새하얀 가로등 아래에 서서, 6년 동안 살았던 집을 바라보았다.

3층 피아노실에서는 아직도 딸이 치는 피아노 소리가 들리는 듯했다.

보미는 언제나 열심이었다. 몸이 아파서 조금만 연습해도 온몸에 식은땀이 났지만, 그래도 포기하지 않았다.

“엄마, 내가 국제 콩쿠르에서 대상 받으면 아빠가 보미를 좋아해 줄까?”

은희는 코끝이 찡해졌다. 무겁게 굳은 다리를 끌고 피아노실로 올라갔다.

유골함을 피아노 옆 의자에 조심스럽게 올려놓고, 피아노 뚜껑을 열었다.

그녀는 천천히 눈을 감았다. 손끝이 건반을 눌렀다.

맑은 소리가 방 안을 채웠고, 그 소리는 고통스러운 기억과 피투성이가 된 지금의 마음을 갈기갈기 찢었다.

부모님이 세상을 떠나신 뒤로 은희는 한 번도 피아노를 치지 않았다.

그건 은희의 오래된 상처였다.

하지만 오늘 보미에게만은 들려주고 싶었다.

보미가 대회에서 연주하려던 곡을 은희는 몇 번이고 반복했다.

손가락이 굳어 더 이상 힘이 들어가지 않을 때까지 멈추지 않았다.

그렇게 밤새 앉아 있다가, 다음 날 아침 은희는 유령처럼 창백한 몰골로 아래층으로 내려왔다.

...

아침 햇살은 지나치게 밝았다.

현관 쪽에서 키 크고 단정한 남자가 빛을 등지고 들어왔다.

검은 코트에는 바깥의 찬 공기가 묻어 있었다.

하남우였다.

드디어 나타난 것이다.

그는 은희를 보지도 않은 채 코트를 벗어 걸었다. 목소리는 차갑고 건조했다.

“보미 아직 안 일어났어?”

은희는 비웃듯 웃었다.

딸은 이미 세상을 떠난 지 사흘이 지났다.

다른 여자 곁에서 실컷 웃고 떠들고 나니, 자신을 기다리던 딸이 있었다는 사실을 떠올린 모양이었다.

‘쓰레기!!’

남우는 아내의 반응을 예상하지 못한 듯 시선을 들었다.

은희의 얼굴을 본 그는 잠깐 멈칫하더니, 곧 짙은 눈썹을 찌푸렸다.

‘이번엔 또 무슨 수작이지?’

‘착한 척이 안 통하니, 이제 불쌍한 척이라도 하겠다는 건가?’

그는 더 생각하고 싶지 않았다.

“나는 오전 회의 미루고 온 거야. 보미 깨워. 피아노 레슨 데려다줄 테니까.”

‘피아노 레슨’이라는 말에 은희의 몸이 휘청였다.

보미는 일주일에 세 번, 오전 9시에 피아노 레슨을 받았다.

평일에는 아빠에게 말도 꺼내지 못했다. 토요일만 골라 조심스럽게 한 번 묻곤 했고, 돌아오는 대답은 늘 거절이었다.

보미의 통증이 점점 심해지면서 레슨은 주 세 번에서 한 번으로 줄었다.

이식 일정 전 마지막 레슨 날, 남우는 처음으로 보미를 데려다 주겠다고 했다.

보미는 밤새 제대로 잠을 자지 못했다. 가장 예쁜 하얀 원피스를 꺼내 입고, 남우가 보낸 수행 차량에 올라탔다.

은희는 아이가 행복한 오전을 보낼 줄 알았다.

하지만 9시 반, 피아노 선생님에게서 전화가 왔다.

은희가 달려갔을 때, 보미는 이미 의식을 잃은 채 쓰러져 있었다.

그때야 알았다.

남우는 약속을 어겼고, 비서는 보미를 레슨실이 있는 건물 앞에 내려만 준 뒤 올라가 보지도 않고 떠났다는 것을.

남우는 평생 모를 것이다.

보미가 그토록 끈질기게 졸랐던 이유가, 다른 아이들에게 아빠가 없다고 놀림받아서였다는 걸.

보미는 그저 아빠가 한 번만 나타나 주길 바랐다.

단 한 번이어도 좋았다.

하지만 남우는 피아노 레슨에도 오지 않았다.

병원 무균실에서 아빠가 자신을 살려주길 기다릴 때도, 끝내 오지 않았다.

그 어린아이가 마지막 숨을 삼킬 때 얼마나 서러웠을까?

은희는 핏발 선 눈으로 남우를 노려보았다. 목소리에는 짙은 증오가 배어 있었다.

“필요 없어. 이제 영원히 필요 없어.”

“무슨 뜻이야?”

남우의 얼굴에 짜증이 떠올랐다.

‘나도 그날 일이 있어서 가지 못했다고!’

‘이 여자... 또 그 일로 또 유세라도 부리려고?’

“시간 낭비할 생각 없어. 내려오라고 해.”

은희는 더 버티지 못하고 울부짖었다.

“죽었어! 보미 죽었다고!”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Pairin S
Pairin S
ไม่มาอัพต่อหรือคะ
2026-04-29 16:32:46
0
0
33 Chapters
บทที่ 1 นั่นก็คือปัญหาของท่านพ่อมิใช่ของข้า
ตำหนักลอยฟ้าเทียนฝูคือเเผ่นดินขนาดใหญ่เทียบเท่าทวีปหนึ่ง มันลอยอยู่บนท้องฟ้าเหนือบางส่วนของทวีปหยางจื่อตี้ บนตำหนักเป็นที่ตั้งของสำนึกอันดับหนึ่งเหนื่อใต้หล้ามาหลายพันปีนั่นคือสำนักมังกรฟ้า กล่าวกันว่าราชวงศ์ยันพ่อค้าต่างอยากส่งลูกหลานเข้ามาในสำนักมังกรฟ้ากันทั้งนั้น เพราะเป็นที่ประจักษ์ว่าศิษย์ที่จบออกมาล้วนได้ดี นอกจากจะได้วิชาที่เหนือชั้นเเล้วยังเป็นประสู่เส้นทางความเป็นอมตะยกระดับตนเป็นเทพ สำนักมังกรฟ้าจะเเบ่งเป็นศิษย์นอกเเละใน ศิษย์นอกจะศึกษาอยู่เพียงด้านล่างมิอาจขึ้นบนตำนักได้ เเต่หากได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์ในจะสามารถขึ้นมาศึกษาบนตำหนักเทียนฝูเเละกลายเป็นคนของสำนักเต็มตัว น่าเสียดายสำนักมังกรฟ้าหนึ่งร้อยปีจึงจะรับศิษย์ในสักหน นอกจากนั้นยังรับไม่เกินครั้งล่ะห้าคน ซึ่งปีนี้ครบรอบหนึ่งร้อยปีในการรับศิษย์ในเข้าสำนักพอดี คนในสำนักช่วงนี้จึงยุ่งมากเป็นพิเศษ เเต่เหมือนเจ้าสำนักเเห่งมังกรฟ้าจะไม่ได้ยุ่งกับการรับศิษย์ในเข้าสำนักเเต่อย่างใด ทว่าเขากำลังหนักใจกับลูกสาวอันเป็นที่รักยิ่งของเขาต่างหาก ส่วนเหตุผลยังคงเป็นเรื่องเดิมที่ลูกสาวอันเป็นที่รักตื๊อเขาเรื่องขอไปเที่ยวยังโลกเบื
Read more
บทที่2 ผู้(จำยอม)สมรู้ร่วมคิด
เมื่อตกลงจับมือร่วมสัญญากันได้แล้วเยว่เล่อและซูเจียวจึงมาคุยกันที่โขดหินข้างน้ำตกเพื่อวางแผนการหลบหนี “แล้วยังไงล่ะว่าแผนของพี่มาสิ เราจะหนีจากตำหนักลอยฟ้าขนาดใหญ่เท่าทวีปนี้ได้ยังไง ในเมื่อหากอยากลงตำหนักลอยฟ้ามีเพียงทางขึ้นลงทางเดียวเท่านั้นคือสะพานพาดเมฆาที่ยึดแผ่นดินโลกเบื้องล่างกับตำหนักลอยฟ้าเอาไว้ แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเราต้องมีป้ายอนุญาติผ่านทางแถมที่นั่นยังมีคนของสำนักเฝ้าเต็มไปหมด” “ไม่เห็นจะยากเราก็เดินลงไปเลยสิ จะหลบๆซ่อนๆให้เสียเกียติชาวยุทธุ์ทำไม” คิ้วของซูเจียวกระตุกยิกๆไม่อยากหลบซ่อนเพราะเสียเกียรติ? พี่สาวของนางรู้จักคำนี้ด้วยหรือที่ผ่านมาเห็นทำตลอดจนเคยชินเสียมากกว่า! “เอาเถอะ ผ่านคนคุ้มกันน่ะไม่เท่าว่าจะไปถึงขอบตำหนักที่สะพานพาดเมฆาอย่างไร พี่ลืมไปแล้วหรือว่าจวนเราตั้งอยู่กลางตำหนัก ต่อให้ใช้ลมปราณเร่งเดินทางไปขอบตำหนักยังต้องใช้เวลากว่า 1 เดือน ยังไงก็ไม่มีทางหนีรอดคนของสำนักได้ถึงเดือน” “ซูเจียว ซูเจียวมีครั้งไหนบ้างที่พี่สาวเจ้าไม่วางแผนให้รอบคอบ เจ้าประมาณข้าไปแล้วจริงๆ” แสงสะท้อนของหยกในมือของเยว่เล่อทำให้ซูเจียวตกใจยิ่ง เพราะมั
Read more
บทที่ 3 สวัสดีโลกเบื้องล่าง หวางเยว่เล่อมาเยือนแล้ว
เมืองชิวหวาเตียนเป็นเมืองท่าอันเงียบสงบของชายแดนเชื่อมระหว่างตำหนักลอยฟ้าเทียนฝูและโลกเบื้องล่าง แม้ว่าเวลาจะผ่านไปหลายพันปีแต่เมืองนี้ก็ยังเงียบสงบสุขเพราะไม่มีใครหน้าไหนกล้าบุกรุกตำหนักลอยฟ้าแห่งนี้ “ว้าวนี้น่ะหรอเมืองชิงหวาเตียน นั่นข้าเห็นโลกเบื้องล่างแล้วดูสิพี่เล่อเล่อสวยจริงๆ ตำหนักของเราอยู่สูงขนาดนี้เชียว” “หะ ห้ะ นี่มันอะไรกันเนี่ย” คุนฟู่ยังตกใจไม่หายก็ตกใจอย่างต่อเนื่องเมื่อมองไปรอบๆแล้วพบว่าตอนนี้เขายืนอยู่บนหอคอยปราการของเมืองชิงหวาเตียน ชายแดนห่างไกลจากที่ตั้งสำนักหลายพันลี้ภายในพริบตาเดียว หรือว่าเขาคงเมาแล้วจริงๆ เมื่อมองไปทางคุณหนูทั้งสองที่กำลังยิ้มและมองไปรอบๆแล้วยิ่งเข้าใจ ความจริงแล้วเขาแค่หลอนเมาหลับไปนี่เอง คงเป็นในฝันแน่นอน คุณหนูทั้งสองไหนเลยจะกล้าหนีออกจากตำหนักเทียนฝูไปยังโลกเบื้องล่าง ป้ายหยกบัญชาเมฆาแม้แต่นายท่านเหนือหัวของคุณฟู่ยังมิสามารถครอบครองได้ ไหนเลยคนสนิทเช่นเขาจะล่วงรู้ความสามารถของมันได้ มิผิดที่เขาจะคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะเป็นเพียงแค่ความฝัน “ฮู้วว เอาล่ะในเมื่อเป็นแค่ฝัน คุณหนูทั้งสองท่านจะให้ข้าทำอะไรล่ะ ข้าช่า
Read more
บทที่4 พวกเจ้าก็กัดกันไปสิไม่ต้องสนใจข้า
เสียงหวีดหวิวของอากาศดังจนแสบแก้วหูไปหมด ร่างกายของเยว่เล่อพุ่งลงสู้พื้นดินอย่างรวดเร็วตามแรงโน้มถ่วง แต่ก่อนที่ร่างกายจะกระแทกลงสู่พื้นดินนางรวบรวมลมปราณไว้ที่เท้าแล้วค่อยๆเหยียบย่ำบนอากาศเดินลงมาสู่พื้นดินอย่างสวยงาม ดีจริงๆที่ก่อนหน้านี้นางฝึกวิชาเหินเวหาไว้ใช้หนีคนของสำนัก เมื่อลงพื้นได้อย่างปลอดภัยแล้วเยว่เล่อก็เดินตามหาน้องสาวอยู่สักพักพอใกล้ค่ำแล้วจึงตัดใจ อย่างไรเสียซูเจียวก็โตพอจะปกป้องตัวเองแล้ว ทั้งยังมีของวิเศษมากมายไว้ป้องกันตัว นางเดินหาที่นอนไปตามธารน้ำสักพักจนได้ยินเสียงครึกโครมด้านหน้า ด้วยความใคร่รู้จึงพุ่งตรงไปดูอย่างรวดเร็ว ตู้มมม โฮรก เสียงคำรามของพยัคฆ์ตัวใหญ่มหึมากึกก้องไปทั่วบริเวณเพื่อข่มคู่ต่อสู้ของมัน “อ่อ หมากับแมวกำลังกัดกัน” โฮรกกก แค่ก ด้วยประสาทสัมผัสที่ดีเยื่ยมของพวกมันทำให้พวกมันทั้งสองรับรู้ถึงผู้บุกรุกได้ตั้งนานแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าเป็นแค่มนุษย์ตัวเล็กที่มีพลังแค่น้อยนิดจึงไม่สนใจ แต่พอได้ยินนางมนุษย์พูดแล้วก็สะอึกจนคำรามไม่ออก หมากับแมวกำลังกัดกัน? พวกมันเป็นถึงพยัคฆ์นิลกาฬกับหมาป่าเงินเหมันต์เชียวนะ สัตว์อสูรระดับ 8 ผู้
Read more
บทที่5 ใครจะกล้าแตะต้องนาง
เกือบ 6 วันแล้วหลังจากเยว่เล่อมาโลกเบื้องล่าง ตอนนี้นางกำลังเบื่อสุดๆ เพราะไม่ว่าจะเดินไปไกลแค่ไหนก็เห็นแต่ป่า ป่า ป่าเต็มไปหมด “พวกเจ้าสองตัวคงไม่ได้หลอกข้าให้หลงป่าตายไปใช่มั้ย ห้ะ!!!” เยว่เล่อที่กำลังขี่คอของเป่าตงอยู่ดึงหูของมันพร้อมโวยวาย “โอ้ย เจ็บๆ เจ้าคิดว่าป่าอสูรมันเล็กนักรึไงเล่า ไม่เดินเองแล้วยังมาบ่นอีก” “แฮ่กๆ นายหญิงอีก 21 วันก็จะออกจากป่าได้แล้วขอรับ” เส้นเลือดของเป่าตงกระตุกยิกๆ เพราะเสวี่ยปิงกำลังเอาหัวถูไถขาของเยว่เล่อ ตอนนี้ไอ้หมาป่าโง่นั้นกลายเป็นหมาบ้านขี้ประจบไปแล้ว ลืมสิ้นศักดิ์ศรีของอสูรระดับ 8 “ไม่มีทางลัดเลยรึอาปิง” “มีขอรับหากใช้ทางนั้นเพียงแค่10วันก็ถึงเขตชั้นนอกของป่าโดยไม่ต้องผ่านเขตชั้นกลาง และเดินทางต่ออีก 3 วันก็ออกจากป่าอสูรได้ แต่มันอันตรายมากมันเป็นเขตของอสรพิษระดับ 9 ขอรับ อสรพิษเป็นอสูรน่ารังเกียจมันมิสนสัจจะดังนั้นมันอาจทำร้ายคนของตำหนักเช่นนายหญิงขอรับ” “ข้ามีเกราะแก้วคุ้มกายมันจะทำร้ายข้าได้ยังไง พวกเจ้านั่นแหละแม้แต่ไส้เดือนยังกลัว!!! อาเป่าเปลี่ยนไปใช้ทางลัดซะ” ร่างบางเอนหลังนอนลงบนขนนุ่มๆ มือเรียวเล็กลูบจ
Read more
บทที่6 เป็นคุณหนูอยู่ดีๆไม่ชอบ อยากเป็นผู้ประสบภัย
ฮัดชิ้ว เยว่เล่อจามเสียงดัง นางสูดน้ำมูกกลับเข้าไปก่อนมันจะไหลย้อยลงมา “อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ ทั้งเมือกจากอสรพิษทั้งน้ำมูกเจ้า ข้ารังเกียจ” อาเป่าขยับหนีเยว่เล่อที่กำลังล้มตัวมาซบไออุ่นจากขนปุกปุยของมัน “หรือจะให้ข้าถลกหนังเจ้าเอามาห่ม” อาเป่าไม่กล้าค้านอีกยอมให้นางซุกตัวเหนียวเหนอะกับขนของมัน หิมะเริ่มตกลงมาหนักมากขึ้นจนปกคลุมพื้นดินเป็นปุยสีขาว เยว่เล่อตัวสั่นงกงันแนบใบหน้าแล้วสั่งน้ำมูกเช็ดขนอาเป่า มันหันหน้าหนีความอัปยศและความรังเกียจไปทางอื่นก่อนจะเห็นว่าอาปิงวิ่งกลับมาจากไปดูลู่ทางแล้ว “นายหญิงข้างหน้ามีลำธารไหลออกไปด้านนอก หากเดินไปตามลำธารต้องมีทางออกจากหุบเหวนี้แน่ ทั้งระหว่างทางข้าเจอถ้ำด้วยเราเข้าไปพักสักคืนพรุ่งดีค่อยเดินต่อดีไหม” “อือ” เยว่เลอปีนขึ้นไปขี่คออาเป่าทั้งที่มันยังนอนอยู่เป็นการบอกว่าให้มันพานางไป มันถอนหายใจ แล้วลุกขึ้นเดินตามอาปิง หรือมันจะประจบยัยหนูนี่เหมือนเจ้าหมาโง่ดีไหม นางจะได้เลิกใช้เขาเยี่ยงทาสเช่นนี้ ในถ้ำอบอุ่นกว่าข้างนอกเยว่เล่อจึงมีใจอยากเดินสำรวจขึ้นมาบ้าง นางให้พวกมันสองตัวนอนเฝ้าหน้าถ้ำส่วนตนเองเดินลึกเข้าไปเพ
Read more
บทที่7 ข้าน่ะหรือคือขอทาน
หลายวันมาแล้วที่เยว่เล่อเดินผ่านหมู่บ้านเล็กๆหลายหมู่บ้านเพื่อไปถึงเมืองใหญ่ นางไม่ได้อาบน้ำมาสามวันตัวจึงคลุกมอมไปด้วยฝุ่น เสื้อผ้าของสาวใช้ที่ใช้ปลอมตัวหนีมาชายกระโปรงก็ขาดรุ่งริ่ง สภาพเช่นนี้บอกใครว่าเป็นคุณหนูแห่งสำนักอันดับหนึ่งก็ไม่มีใครเชื่อ!!! “ทำไมพวกเจ้าไม่กลับร่างเป็นหมากับแมวตัวใหญ่ๆเหมือนเดิมแล้วให้ข้าขี่คอไปเล่า!!!” เยว่เล่อย้ำเท้าอย่างหงุดหงิด แม้การฝึกปราณจะไม่ต้องกินอาหารบ่อยๆแต่นางขั้นปราณยังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ทั้งยังไม่ได้กินอะไรมาเกือบ 1 อาทิตย์ หิวจนจะกินหมากับแมวที่เดินตามเธอต้อยๆแล้ว “เจ้าโง่รึเปล่า หากข้าใช้ร่างอสูรระดับ 8 เข้าไปในเมืองของพวกมนุษย์ข้าก็โดนพวกมันไล่ฆ่าน่ะสิ อีกแปปเดียวจะถึงแล้ว ถ้าเจ้าทนไม่ไหวทำไมมิรีบกลับบ้านเจ้าบนตำหนักลอยฟ้าเสียเลยล่ะ” อาเป่าใช้น้ำเสียงและสายตาดูแคลนเยว่เล่ออย่างถึงที่สุด มันไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าคนจากตำหนักเทียนฝูจะมีสภาพเช่นนี้ได้ ไร้ซึ่งความสง่างาม! แถมนางยังถือครองป้ายหยกบัญชาเมฆาจนพวกเขาต้องกลายเป็นทาสนางอีก อนาจใจเหลือเกิน อาปิงแม้ไม่ได้จะใช้สายตาดูถูกมองเยว่เล่อแต่กลับพยักหน้าให้อย่างเห็นด้วยกับ
Read more
บทที่8 หน้าที่ของขอทาน
ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวผู้คนในเมืองถยอยกันกลับจวนของตนเอง บนถนนหนทางที่เคยมีคนเดินพลุกพล่านบัดนี้กลับแทบไม่เหลือคน คงมีแต่หนึ่งคน กับอีกสองหมาแมวเดินอยู่เท่านั้น “นายหญิงเราจะไปนอนที่ไหนดีขอรับ” “เฮอะ ติดตามนางคงไม่พ้นนอนข้างถนนหรอก” ยิ่งคิดอาเป่ายิ่งรู้สึกสมเพชตัวเอง เขาเคยเป็นอสูรผู้ยิ่งใหญ่ เกรงขาม สง่างามอยู่ดีๆ บัดนี้กับกลายมาเป็นแมวขี้เรื้อนตัวหนึ่ง! “อาเป่า เจ้าดูถูกเจ้านายของเจ้าไปหน่อยแล้วจริงๆ ข้าหรือจะทำให้พวกเจ้าลำบาก” เยว่เล่อเชิดหน้ากอดอกภาคภูมิใจ “หรือว่านายหญิงมีสมบัติวิเศษหรือสมบัติเทพที่เป็นมิติพิเศษไว้พักผ่อนใช่หรือไม่ขอรับ สมแล้วๆที่นายหญิงเป็นถึงผู้สืบทอดของตำหนักเทียนฝู” อาปิงในร่างหมาขนปุยสีขาววิ่งวนรอบตัวเยว่เล่ออย่างมีความสุข ดวงตาของมันเป็นประกายเปี่ยมด้วยความหวัง ไม่ใช่เพียงแค่อาปิงเท่านั้น อาเป่าเงยหน้ามองนางอย่างคาดหวังว่าเกียรติของมันจะไม่ถูกทำลายไปมากกว่านี้ พยัคฆ์นิลกาฬเช่นมันคงไม่ตกอับถึงขั้นต้องนอนข้างถนน “จะไปใช่ได้อย่างไร เราจะไปนอนกันใต้สะพานตั้งหากเล่า” พอบอกพวกมันทั้งสองตัวแล้วเยว่เล่อจึงเดินต่อ แต่เมื่อมิเห็น
Read more
บทที่9 เกียรติของคุณหนูผู้สูงส่ง
ความคิดของอาเป่าผิดแล้ว มันประเมิณความสามารถของคุณหนูหวางเยว่เล่อแห่งสำนักมังกรฟ้าต่ำไปมาก ความหวังจะได้กลับป่าอสูรของมันคงต้องสลายแล้วเมื่อพริบตาต่อมาเด็กสาวที่นั่งข้างมันก็ลุกพรวดขึ้นมาจนมันสะดุ้ง “เดี๋ยวก่อนคุณชายท่านนั้น ท่านกำลังไปพบกับหญิงที่ชอบใช่หรือไม่ ไอ้หยาๆ ไม่ดีแล้วๆ ดวงไม่มงคล ไม่เป็นมงคลเลย สนใจทำทานกับข้าสักหน่อยหรือไม่ ข้าจะให้หินนำโชคกับท่านเป็นการตอบแทน” ไม่มีใครได้ตั้งตัวร่างกายของเยว่เล่อลุกไปขวางทางเด็กหนุ่มแต่งตัวดี ท่าทางสูงศักดิ์ไว้คนหนึ่ง “...เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ากำลังไปพบใคร” เด็กหนุ่มตกใจมากเมื่อมีคนรู้ว่าเขากำลังไปพบกับแม่นางที่เขาแอบชอบมาหลายปี สายตาสงสัยมากมายส่งไปทางเยว่เล่อ นางยิ้มหวานออกมาจะไม่รู้ได้ไงเขาใส่น้ำหอมเสียจนฉุน แต่งกายประณีตในอกเสื้อยังมีปิ่นอยู่คาดว่าคงเอาไปให้แม่นางสักคน เรื่องง่ายๆเช่นนี้แค่สังเกตุให้ดีก็รู้แล้ว “จุ๊ๆ คุณชาย ข้าน่ะพอเห็นโชคชะตาของผู้คนได้นิดหน่อย วันนี้ดวงความรักของท่านไม่ค่อยเป็นมงคลข้าจึงขวางท่านไว้ด้วยความหวังดี แต่ไม่ต้องกังวลเพียงซื้อหินนำโชคจากข้าไป รับรองมันจะขจัดอัปมงคลออกไปทั้งยังเสริ
Read more
บทที่10 ต่อให้ต้องตายข้าก็ไม่ขายตัวเอง
ในย่านเริงรมย์ของเมืองจงหยวนมีผู้คนมากมายมาหาความสำราญให้กับชีวิตของตัวเอง บ้างมากินดื่ม บ้างมาชื่นชมความงดงามของเหล่าหญิงงาม ย่ามเริงรมย์แห่งนี้จึงเป็นแหล่งหมุนเวียนเงินขนาดใหญ่ในเมืองนี้ “แหวะ เหม็นเหล้าชะมัดทำไมแถวนี้ถึงมีแต่คนเมาเนี่ย” เยว่เล่อที่มานั่งอยู่ข้างร้านแห่งหนึ่งพร้อมกับถ้วยคู่ใจนั่งมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา ขนสากเพราะมอมแมมของเสวี่ยปิงถูไถมือของเยว่เล่อเป็นการปลอบใจ มันสงสารนายหญิงตกอับของตัวเองเหลือเกิน เป็นคุณหนูผู้มีเกียรติและร่ำรวยอยู่ดีๆก็มาตกระกำลำบาก ฝั่งเยว่เล่อที่ไม่รู้ความคิดของเสวี่ยปิงจึงคิดว่ามันอ้อนเลยลูบหัวมันอย่างเอ็นดู ส่วนคนที่เขาใจความคิดของหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวอย่างเป่าตงก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ ทำไมมันต้องมาอยู่กับพวกโง่เช่นนี้ด้วย? ซ่า น้ำเย็นถูกสาดลงมาบนตัวของเยว่เล่อ นางมึนงงไปหมดจนทำอะไรไม่ถูก “ออกไปสะนังขอทาน อย่ามานั่งที่หน้าหอของข้าอัปมงคล ออกไป! พวกเจ้ารีบเอาน้ำมาล้างพื้น!” “เจ้าค่ะท่านแม่” ร่างบางของสาวงามสามคนรีบเดินกลับเข้าไปตักน้ำในร้านตามที่แม่เล้าของตัวเองสั่ง “ส่วนนังขอทานเช่นจะ…เจ้า เจ้าน่ะเงย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status