บทที่ 7 ขัดขวาง/1

บทที่ 7

ขัดขวาง

หลัวไป๋เย่รู้สึกเบื่อหน่อยที่ต้องอยู่แต่ในจวนจึงได้ชวนสาวใช้ออกไปเดินเล่น อยู่ที่จวนวัน ๆ ก็ไม่ได้ทำอันใด เลยคิดว่าจะออกไปใช้เงินแก้เบื่อเสียหน่อย

“คุณหนูวันนี้อยากได้อันใดเป็นพิเศษหรือไม่เจ้าคะ” พวกนางก็เดินมานานแล้วแต่ไม่เห็นว่าเจ้านายของนางจะสนใจสิ่งใดเป็นพิเศษ

“ไม่มี หากถูกใจสิ่งใดค่อยซื้อ” นางยังคงเดินเลือกดูของเผื่อว่าจะเจอของที่ถูกใจ ทว่าในขณะที่กำลังเดินเลือกซื้อของอยู่นั้นก็มีเสียงเข้มเข้ามาทักทาย

“คุณหนูใหญ่หลัว”

“คุณชายใหญ่ป๋อ” หลัวไป๋เย่หันไปทางคนที่เขามาทักทาย เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดนางก็ทำได้เพียงยิ้มรับ เพราะก่อนหน้านี้ระหว่างนางและเขาไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอันใดกัน

“มาเดินเล่นหรือ” ใบหน้าของเขายังคงประดับรอยยิ้ม วันนี้โชคดียิ่งนักที่เขาได้เจอนางที่นี่ ตอนนี้ก็เกือบสามปีแล้วที่นางต้องไว้ทุกข์ให้มารดา เมื่อครบกำหนดเขาก็จะสามารถแต่งนางเข้าจวนได้

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวยิ้มน้อย ๆ ทั้งที่ในใจอยากจะเดินหนีไปเสียด้วยซ้ำ

“เช่นนั้นไปเดินเล่นด้วยหรือไม่ ก่อนหน้านี้พวกเราไม่ได้พบกันเสียนาน” เขาชวน เขาจะต้องทำให้นางประทับใจในตัวของเขาให้ได้ ยามนี้นางมีประโยชน์ต่อเขามากนัก ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องแต่งงานกับนาให้ได้ เพื่อโอกาสต่าง ๆ ในวันข้างหน้า

“เจ้าค่ะ” หลัวไป๋เย่ไม่อาจปฏิเสธซึ่ง ๆ หน้าได้ จึงได้แต่จำใจตอบตกลงไปเดินเล่นเป็นกับเขา

วันนี้มันวันซวยจริง ๆ กะว่าจะออกมาเดินเล่นแก้เบื่อ แต่กลับมาเจอเรื่องที่ทำให้เบื่อยิ่งกว่าเดิม อยู่จวนก็ดีอยู่แล้ว ไม่น่าออกมาเลย

“หลายวันมานี่ได้ยินว่าเจ้าไปที่เมืองไฉ่หงหรือ” เขาพยายามหาเรื่องคุย เพื่อให้ยามที่อยู่ด้วยกันน่าเบื่อมากเกินไป ทว่าหญิงสาวที่เดินข้างกายเขากลับไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด

“ใช่เจ้าค่ะ” หญิงสาวเพียงถามคำตอบคำ อยากให้เวลาผ่านไปเร็ว ๆ จึงเลือกที่จะเดินเข้าไปในร้านเครื่องประดับ

“ชอบหรือไม่” เขาเดินมาหาหญิงสาวที่ถือปิ่นหยกอยู่ในมือ “หากเจ้าชอบข้าจะซื้อให้”

“ชอบเจ้าค่ะ” คนตัวเล็กตอบยิ้ม ๆ มีคนออกเงินให้ผู้ใดจะไม่ชอบเล่า

“เถ้าแก่ห่อให้ด้วย” เขาหันไปบอกเจ้าของร้าน ก่อนจะเดินดูของอีกสองสามชิ้นแล้วซื้อให้นาง ก่อนจะพากันออกไปกินอาหารที่โรงเตี๊ยม

ภาพสองหนุ่มสาวอยู่ในสายตาของจางเข่อซินอยู่ตลอดเวลา สองมือของเขากำแน่นด้วยความโมโห ปากบอกว่าไม่อยากแต่งงานกับเจ้าลูกเต่านั่น แต่วันนี้กลับกล้ามาเดินอี๋อ๋อกับมัน

“กระต่ายน้อย เจ้ากล้ามากที่กล้าไปยุ่งกับบุรุษอื่น” ดูเถิดว่าเขาจะจัดการกับกระต่ายน้อยดื้อตัวนี้อย่างไร

บรรยากาศในห้องทำงานของเจ้าของหอกุ้ยโยวเต็มไปด้วยความกดดัน ใบหน้าที่เรียบนิ่งของเจ้านายทำให้องครักษ์ทั้งสองต่างเสียวสันหลังไปตาม ๆ กัน พวกเขาไม่ได้เห็นใบหน้าที่น่ากลัวเช่นนี้ของเจ้านายมานานมากแล้ว ครั้งสุดท้ายก็เป็นตอนที่เจ้านายของพวกเขายังอยู่ที่ชายแดน

“หลิงหลิงเจ้าเอาของพวกนั้นไปเก็บ แต่ไม่ต้องเอารวมกับของที่พวกเราซื้อมาก่อนหน้า” เมื่อมาถึงหลัวไป๋เย่ก็จัดการของที่ซื้อมาทั้งหมด วันนี้นางได้ข้าวของมามากมายโดยไม่ต้องเสียเงินสักตำลึงเพราะป๋อเหวินจ้งเป็นคนจ่ายให้ทั้งหมด

“เจ้าค่ะ” หลิงหลิงออกไปจัดการตามที่เจ้านายต้องการ เจ้านายเคยบ่นกับนางอยู่ว่าไม่อยากแต่งงานกับบุรุษผู้นั้น แต่เหตุใดจึงรับของเขามาเช่นนี้

ตอนกลับมาถึงเรือนท้องฟ้าก็จวนจะมืดแล้ว นางไม่รู้เหมือนกันว่าบุรุษผู้นั้นจิตใจทำด้วยอันใด พาสตรีบอบบางเช่นนางเดินอยู่ตั้งหลายชั่วยาม ตอนนี้นางเหนื่อยมากจึงอยากจะแช่น้ำสักหน่อย

“หลิงหลิงให้คนเตรียมน้ำให้ที ข้าจะแช่น้ำเสียหน่อย”

“เจ้าค่ะคุณหนู” หลิงหลิงที่เก็บของเสร็จแล้วก็ร้องตอบรับเจ้านายแล้วออกไปแจ้งสาวใช้ให้มาเตรียมน้ำ

“เจ้าคนบ้านั้นพาข้าเดินไม่พักเลย” ปากบ่นมือก็ทุบขาของตนเองที่แทบจะก้าวเดินไม่ออก

“บ่าวนวดให้เจ้าค่ะ” หลิงหลิงบีบนวดขาของเจ้านายเพื่อรอเวลาให้เหล่าสาวใช้เตรียมน้ำอุ่น พร้อมกับถามในสิ่งที่สงสัย “คุณหนูบอกว่าไม่อยากแต่งงานกับคุณชายป๋อมิใช่หรือเจ้าคะ เหตุใดจึงยอมรับของง่าย ๆ เล่า”

“ของแพงเช่นนั้นจะไม่รับก็กระไรอยู่ รับของก็มิใช่ว่าจะต้องแต่งงานด้วยเสียเมื่อไหร่” หญิงสาวหัวเราะน้อย ๆ ผู้ใดอยากแต่งงานกับบุรุษเช่นนั้นกัน กลับกลอกไม่มีชิ้นดี

“เตรียมน้ำเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่เตรียมน้ำออกมารายงานเจ้านาย

“เจ้าออกไปก่อน” เมื่อลงมาแช่ในอ่างเรียบร้อย หลัวไป๋เย่ก็ไล่สาวใช้ออกไปด้านนอก นางอย่างผ่อนคลายโดยไม่มีผู้อื่นมารบกวน