ตอนที่4 แทงใจดำ

หลังจากมื้ออาหารจบลง บรรยากาศในร้านเริ่มเงียบ พนักงานเก็บจานชุดสุดท้ายออกจากโต๊ะ การันต์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา ก่อนหันไปเอ่ยถามลลิลด้วยความเป็นห่วง

“ดึกแล้ว จะกลับยังไงล่ะหนู”

“หนูนั่งแท็กซี่กลับได้ค่ะ”

การันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหันหน้าไปมองลูกชายของเขา“แท็กซี่เหรอ?”

"....."

“คีริน ลูกไปส่งน้องหน่อยสิ”

ประโยคนั้นทำให้ลลิลรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที“ไม่เป็นไรค่ะคุณอา หนูกลับเองได้จริง ๆ”

เธอรีบปฏิเสธ เพราะความคิดเดียวที่อยู่ในหัวตอนนี้คือไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสอง

แต่ก่อนที่การันต์จะพูดอะไรต่อ เสียงของคีรินก็ดังแทรกขึ้นมา“ผมไปส่งเองครับ”

ร่างเล็กหันขวับไปมองเขาทันที แววตาเธอมีความตกใจชัดเจน ไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนั้นออกมา

“ดีเลย งั้นฝากด้วยนะ”

หญิงสาวไม่มีทางปฏิเสธต่อได้อีก เธอจึงจำใจเดินตามร่างสูงออกจากร้านอาหาร

อากาศช่วงค่ำเย็นกว่าที่คิดเล็กน้อย บริเวณลานจอดรถค่อนข้างเงียบ มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟเรียงราย

ทั้งสองคนเดินไปด้วยกัน เว้นระยะห่างจากกันพอสมควร ไม่มีเสียงบทสนทนา มีเพียงความเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

คีรินเดินนำหน้า มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าเรียบนิ่ง ราวกับคนที่กำลังเดินกับคนแปลกหน้า

ส่วนลลิลเดินตามหลังเขา ความเงียบระหว่างทางทำให้เธอเริ่มรู้สึกอึดอัด มันเงียบเกินไป เงียบจนเหมือนมีอะไรหนัก ๆ กดทับอยู่กลางอก

เธอเหลือบมองแผ่นหลังของเขาเป็นระยะ ผู้ชายที่เธอรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างดี แต่ทว่าเขาไม่ใช่คนเดิมเมื่อสี่ปีก่อน เธอจำได้ว่าเขาเป็นคนเงียบ ๆ ก็จริง แต่ก็ไม่เคยเย็นชาถึงขนาดนี้

แล้วเธอต้องสนใจทำไม ในเมื่อตัวเธอเองก็ต่างจากในอดีตมาก เธอเคยเป็นผู้หญิงขี้เล่น ชอบพูดจาตรงไปตรงมา บางครั้งก็ถูกมองว่าเป็นผู้หญิงแรง ๆ แต่ทว่าเพราะหนี้สินก้อนโตที่ไล่ตามเธอเป็นเงา ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เธอเลยเรียนรู้ที่จะเงียบ กลายเป็นคนเจียมตัว ไม่อยากสร้างปัญหาเพิ่มให้กับชีวิต ที่เธอมองว่ามันบัดซบมากพอแล้ว

ติ๊ด!

ร่างเล็กสะดุ้ง เพราะกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง จนเดินถึงรถของเขา ได้ยินเสียงเขากดปลดล็อก ก่อนจะเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้เธอ

พรึ่บ!

“ขึ้นไป”

เธอพยักหน้าช้า ๆ ก่อนเบียดตัวขึ้นไปนั่ง เห็นเขาเดินอ้อมหน้ารถ เปิดประตูขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ

ภายในรถเงียบสนิท เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นเบา ๆ ก่อนรถเคลื่อนออกจากลานจอด

ทั้งสองคนยังไม่พูดกันสักคำ ลลิลหันมองออกไปนอกหน้าต่าง ในหัวกำลังคิดว่าเธอควรเป็นฝ่ายพูดอะไรออกไปก่อนดี ทว่าก่อนที่เธอจะคิดออก เสียงทุ้มก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา

“ยกเลิกการแต่งงานบ้าบอนี่ซะ”

คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าเธอจนรู้สึกชา ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะหันไปมองเสี้ยวหน้าของเขา

“ทำไมพี่ไม่ยกเลิกเองล่ะคะ”

เสียงหวานเอ่ยออกไปด้วยความไม่พอใจ ที่คล้ายกำลังถูกเขาปฏิเสธเธอออกมา

“ในเมื่อคนที่จัดการเรื่องนี้คือพ่อของพี่”

คีรินไม่ตอบ สายตาคมมองตรงไปที่ถนน มือหนากำพวงมาลัยแน่นขึ้น แต่ทว่าความเงียบของเขา ทำให้ลลิลเข้าใจทันที ก่อนเธอจะเอ่ยออกมาอย่างรู้ทัน

“อ๋อ…”

"....."

“พี่ไม่กล้าขัดคำสั่งของคุณอาสินะ”

เขายังคงเงียบ ถึงไม่ได้ปฏิเสธ แต่ความเงียบนั้นคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้ว

ร่างเล็กเอนหลังพิงเบาะ ก่อนถอนหายใจยาว จากตอนแรกเธอตั้งใจจะอยู่เงียบ ๆ ไม่อยากสร้างปัญหา ไม่อยากทำให้เขาเกลียดเธอไปมากกว่านี้

แต่ตอนนี้…ดูเหมือนมันจะไม่มีประโยชน์ ในเมื่อไม่ว่ายังไง เขาก็เกลียดเธออยู่แล้ว จึงหันไปมองเขาอีกครั้ง ดวงตากลมโตเริ่มมีประกายแบบที่เคยเป็นเมื่อหลายปีก่อน เป็นแววตาของผู้หญิงที่เย่อหยิ่ง ไม่เคยยอมใคร

“ไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ”

คำถามนั้นทำให้มือของคีรินที่จับพวงมาลัยชะงักไปเสี้ยววินาที

“ไม่เจอกันตั้งสี่ปีเลยนะ”

ร่างสูงยังคงตั้งใจมองถนนตรงหน้า พยายามควบคุมอารมณ์คุกกรุ่นของตัวเองอย่างที่สุด ก่อนจะตอบกลับเธอออกไป

“ทำไมฉันต้องคิดถึงเธอ”

คำตอบนั้นทำให้ลลิลชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอก็ยังแกล้งยิ้มออกมา“พี่ไม่ดีใจเหรอคะ”

“ดีใจอะไรของเธอ”

“ก็ดีใจที่ได้แต่งงานกับฉัน”

"....."

“ยังไงฉันก็เป็นผู้หญิงที่พี่อยากได้มาตลอดนี่”

ประโยคนั้นเหมือนจุดชนวนบางอย่างขึ้นมาในอกของร่างสูงทันที

เอี๊ยดดดดด!!!

เสียงเบรกดังลั่น รถสปอร์ตสีดำพุ่งเข้าจอดข้างทางอย่างกะทันหัน ทำเอาร่างเล็กสะดุ้งตกใจเพราะคาดไม่ถึง ก่อนจะหันไปมองหน้าเขา ที่หันมามองเธอพอดี

สายตาคมของเขาที่มองมาเต็มไปด้วยความโกรธ เขากวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เหมือนกำลังประเมินบางอย่าง และเธอคิดว่าตัวเองเห็นแววตาของเขา ที่ทำให้บรรยากาศในรถหนักอึ้งขึ้นทันที

“ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลยแบบเธอ”

"....."

“ผู้หญิงที่ยอมแต่งงานกับผู้ชายที่ไหนก็ได้ เพื่อใช้หนี้ หึ”เขาหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา

“แบบนี้น่ะเหรอ ที่ฉันต้องคิดถึง”

ก่อนประโยคต่อมาจะเหมือนมีดที่แทงตรงเข้ากลางอกของเธอ

“เธอมันสกปรกเกินไป”

หลังจากเขาพูดจบ รถกลับมาเคลื่อนตัวอีกครั้ง แต่ทว่าร่างเล็กนั้นหูดับไปแล้ว คำพูดของเขายังคงก้องอยู่ในหัว มันรู้สึกเจ็บปวดจนอยากจะร้องไห้ออกมา ไม่ใช่แค่คำพูดของเขา แต่เพราะเกลียดชีวิตของตัวเอง ที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายอะไรแบบนี้

แต่ทว่าเธอเลือกที่จะกดทุกอย่างไว้ ไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมาให้ผู้ชายคนนี้เห็น เพราะรู้ว่าเขาคงไม่คิดสงสารหรือเห็นใจ เธอคงได้แค่ความเวทนาจากเขาเสียมากกว่า จึงยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มเยาะ ที่เธอมักใช้กดความรู้สึกเจ็บปวดของตัวเองมาตลอด

“ฉันไม่เชื่อหรอกนะ ว่าพี่จะลืมฉันไปแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้ร่างสูงเหลือบตามองเธอทันที แต่ก็เพียงแค่แวบเดียว เขาก็หันกลับไปสนใจถนนข้างหน้าต่อ

“ถ้าพี่ลืมฉันจริง ๆ พี่คงมีผู้หญิงคนอื่นไปแล้วสิ คงไม่รอจนคุณอาต้องบังคับให้แต่งงานแบบนี้หรอก ใช่ไหมคะ"

"อย่าคิดเข้าข้างตัวเอง ถ้าฉันรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเธอ ฉันไม่มีวันรับปากพ่อฉันไปแน่"

"....."

"ใครจะคิดว่าลูกคุณหนูปากดี ติดแบรนด์เนมแบบเธอ จะกลายเป็นคุณหนูตกอับ มีหนี้สินเป็นร้อยล้าน จนต้องเอาตัวเองเข้าแลกแบบนี้ล่ะ"

มือเล็กกำเข้าหากันแน่น ดวงตากลมโตวูบไหว คำพูดของเขามีผลต่อความรู้สึกของเธอมากพอสมควร เพราะมันแทงใจดำเข้าอย่างจัง

"ฉันรู้สึกยังไง ต้องให้สาธยายพูดออกไปให้หมดหรือเปล่า"