ตอนที่ 2 : รอยต่อของเวลา

“เฮ้ย! แกอ่านออกด้วยเหรอวะ โคตรเก่ง!” พรีมทำตาโต

“แล้วสัดส่วนมันโอเคป่าว นึกภาพออกมะว่ากลิ่นจะมาแนวไหน”

“แก...สูตรนี้มันแปลกมาก”

กลิ่นแก้วเงยหน้ามองเพื่อน พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น หัวใจเต้นในจังหวะประหลาด มันไม่ใช่ความตื่นเต้นที่ได้ค้นพบสิ่งใหม่ แต่เป็นความคุ้นเคย...คุ้นเคยจนน่าตกใจ

“สัดส่วนของชมนาดกับไม้จันทน์หอมมันขัดหลักการปรุงไปหน่อย ส่วนพวกสัดส่วนการตวง ลำดับการร่ำกำยาน...ฉันเห็นแล้วมันคุ้นมาก คุ้นจนขนลุก เหมือนฉันเคยทำมันมาก่อนเป็นร้อยๆ ครั้งเลย”

“เว่อร์ละ! แต่แปลว่ากลิ่นมันจะไม่บ้งใช่ปะ”

“ถ้าเบลนด์ออกมาได้ตามนี้เป๊ะๆ กลิ่นมันจะยูนีคมาก มีความลึกลับ ดึงดูด แต่ก็เย็นเยือก...อธิบายไม่ถูกว่ะ ต้องลองดมของจริง”

“เยส! ว่าแล้วเชียวว่าแกต้องชอบ!” พรีมดีดนิ้วดังเป๊าะ

“งั้นแคมเปญหน้าเราลุยคอนเซปต์นี้เลยนะ ‘มนตร์เสน่ห์แห่งอดีตที่จับต้องได้’ โอ๊ย เห็นภาพโปรดักชันลอยมาละ แกเอาไปลองแกะสูตรดูเลยนะแก้ว เอาให้เป๊ะ!”

กลิ่นแก้วมองแผ่นกระดาษในมือราวกับมันกำลังส่งเสียงเรียก ความกลัวลึกๆ ตีตื้นขึ้นมาแข่งกับสัญชาตญาณอยากรู้อยากเห็นของนักปรุงเครื่องหอม เธอก้มมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาทุ่มตรง

“โอเค...” หญิงสาวพึมพำ ตัดสินใจเด็ดขาด

“เดี๋ยวคืนนี้ฉันเอาสูตรนี้กลับไปเทสต์เบลนด์ที่ห้องดู”

“เยี่ยมมากเพื่อนรัก! คืนนี้สู้ๆ นะแก ดึกแค่ไหนก็ไลน์มาอัปเดตด้วยล่ะ เดี๋ยวฉันไปปั่นพรีเซนต์รอ”

พรีมยิ้มกว้างอย่างพอใจ โดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตาที่สั่นไหวของเพื่อน

กลิ่นแก้วพยักหน้ารับ มือบางสอดซองกระดาษโบราณเข้ากระเป๋าสะพายอย่างระมัดระวัง

...

บรรยากาศยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ ยังคงวุ่นวายไม่เปลี่ยน ยิ่งในวันฝนพรำแบบนี้ การจราจรบนถนนเส้นทองหล่อยิ่งติดหนึบราวกับเป็นอัมพาต กลิ่นแก้วนั่งเหม่อมองหยดน้ำฝนที่เกาะพราวอยู่บนกระจกแท็กซี่ แสงไฟสลัวจากไฟท้ายรถคันหน้าและป้ายโฆษณาริมทางสาดสะท้อนเข้ามาในรถ อาบไล้ใบหน้าเรียวสวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความสับสน

ในหัวของเธอยังคงได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบเรียก ‘แม่แก้ว’ วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา

มันไม่ใช่แค่เสียงที่หลอนอยู่ในหู แต่มันฝังลึกและดังก้องอยู่ในความรู้สึก มือบางกระชับสายกระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนตักแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ภายในช่องซิปเล็กๆ นั้นมีซองกระดาษสูตรน้ำอบโบราณซ่อนอยู่...และที่น่าประหลาดที่สุดคือ แม้จะถูกปิดผนึกไว้ในซองพลาสติกและเก็บมิดชิดในกระเป๋าหนังอีกชั้น แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมเย็นเยือกของควันเทียนอบปนดอกไม้สด ที่คอยลอยมาแตะจมูกเป็นระยะ

กลิ่นแก้วหลับตาลง พยายามสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อดึงสติ เธอเป็นนักปรุงน้ำหอมยุคใหม่ อาศัยวิทยาศาสตร์และศิลปะการผสมผสานเอสเซนเชียลออยล์เป็นหลัก ไม่ใช่คนที่เชื่อเรื่องลี้ลับหรือวิญญาณ

แต่ทำไม...สูตรโบราณที่ขัดกับทฤษฎีเคมีแผ่นนั้น ถึงทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความปรารถนาที่อยากจะปรุงมันขึ้นมาให้สำเร็จ ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะเพอร์ฟูมเมอร์กำลังตีรวนกับสัญชาตญาณลึกๆ ที่ร้องเตือนว่า หากของเหลวเหล่านั้นผสมกันจนเสร็จสิ้น ชีวิตของเธออาจจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ยิ่งนึกถึงสัดส่วนของชมนาดและไม้จันทน์หอมที่เขียนด้วยลายมือตวัดหาง ปลายนิ้วของเธอก็ยิ่งสั่นระริก มันคือความคุ้นชินที่อธิบายไม่ได้ ราวกับกล้ามเนื้อจดจำจังหวะการตวงและหยดน้ำมันหอมระเหยเหล่านั้นได้ดีกว่าสมองเสียอีก

“ถึงแล้วครับน้อง” เสียงคนขับแท็กซี่ปลุกให้เธอสะดุ้งตื่นจากภวังค์

กลิ่นแก้วจ่ายเงินแล้วรีบก้าวลงจากรถ วิ่งฝ่าละอองฝนบางๆ เข้าไปยังล็อบบี้ของคอนโดหรู ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศด้านในปะทะผิวกายจนต้องลูบแขนตัวเองเบาๆ เธอแตะคีย์การ์ด ก้าวเข้าลิฟต์โดยสารที่พุ่งทะยานสู่ชั้นยี่สิบห้าอย่างรวดเร็ว

ความเงียบของห้องสี่เหลี่ยมกว้างขวางไม่ได้ทำให้จิตใจของเธอสงบลงเลย ตรงกันข้าม มันยิ่งขับเน้นความรู้สึกกระวนกระวายให้ชัดเจนขึ้น หญิงสาวถอดรองเท้าเก็บไว้ และวางกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาหนังตัวโปรดอย่างระมัดระวัง

โดยไม่รู้ตัวเลยว่า...การตัดสินใจปรุงเครื่องหอมสูตรนี้ จะเป็นกุญแจดอกสำคัญที่ไขประตูซึ่งถูกปิดตายมาเนิ่นนาน และปลุกบางสิ่งที่เฝ้ารอเธอมาหลายร้อยปีให้ตื่นจากการหลับใหล