LOGINกลิ่นหอมกรุ่นของขี้ผึ้งและตอกไม้ไผ่ที่ผ่านการดัดเป็นโครงโชยอบอวลไปทั่วชานระเบียงกว้างของเรือนใหญ่ในเย็นวันต่อมา ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินอมม่วงเข้มขณะที่พระอาทิตย์อัสดงลาลับขอบดอยสูง ทิ้งไว้เพียงแสงเรืองดวงไฟสีส้มรำไรตรงปลายฟ้า ลมหนาวระลอกใหญ่พัดมาจนยอดต้นพลับไหวเอน ใบไม้สีแดงส้มร่วงหล่นสู่ผืนดินชื้นแฉะ ค่ำคืนนี้เป็นคืนสำคัญของคนเมืองเหนือ... เทศกาลยี่เป็งหรือวันลอยกระทงที่คนงานในไร่ภูผาตะวันต่างพากันหยุดพักผ่อนเพื่อเตรียมฉลองเทศกาลหลังจากตรากตรำเก็บเกี่ยวผลผลิตมาแรมเดือน
บนเรือนใหญ่บัดนี้เงียบสงบลงกว่าทุกวัน แก้วตากำลังนั่งชันเข่าอยู่บนเสื่อกกผืนหนา มือบางประคองโครงโคมลอยกระดาษว่าวสีขาวนวลอย่างระมัดระวัง นิ้วเรียวเล็กที่แปะพลาสเตอร์ยาแผ่นบางค่อย ๆ ใช้พู่กันแตะสีอะคริลิกสีส้มแปะระบายเป็นรูปผลพลับกลมแป้นลูกเล็ก ๆ ลงบนผืนกระดาษอย่างตั้งอกตั้งใจ รอยยิ้มละมุนตาแต้มแต่งบนใบหน้าหวานทุกครั้งที่ปลายพู่กันลากผ่าน “วาดรูปอะไรน่ะ... แก้วตา” เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังที่ดังขึ้นเหนือหัว ทำเอาแก้วตาที่กำลังใช้สมาธิถึงกับสะดุ้งสุดตัว เด็กหนุ่มรีบวางพู่กันแล้วเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบร่างสูงใหญ่กำยำของพ่อเลี้ยงภูผาที่เดินก้าวพ้นประตูเรือนออกมา ชายหนุ่มอยู่ในชุดลำลองเสื้อเชิ้ตเนื้อหนาสีเข้มสลัดมาดเคร่งขรึมของเจ้าของไร่ออกไปจนหมด นัยน์ตาคมกริบสีนิลทอดมองลงมาที่โคมลอยในมือบางด้วยกระแสความเอ็นดูที่แผ่ซ่านออกมาอย่างปิดไม่มิด “วาดรูปผลพลับครับพ่อเลี้ยง... แก้วเห็นว่าปีนี้พลับในไร่เราออกลูกดกและหวานฉ่ำมาก เลยอยากวาดไว้เป็นมงคลตอนปล่อยโคมคืนนี้ครับ” แก้วตาตอบเสียงใส แววตาเรียวรีทอประกายความมุ่งมั่นฉลาดเฉลียว ภูผายิ้มบางเบาที่มุมปาก ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งลงบนเสื่อกกผืนเดียวกับคนตัวเล็กอย่างไม่ถือตัว ส่งผลให้กลิ่นอายสะอาดประจำตัว... กลิ่นไอแดดผสมยาสูบอ่อน ๆ และไอความอุ่นดั่งเตาผิงเคลื่อนที่โอบล้อมรอบตัวแก้วตาในระยะประชิด จนคนตัวเล็กแอบหน้าร้อนผ่าวขยับกายถอยหลังครึ่งก้าวรักษาระยะห่างตามกิริยาเจียมตัว “แล้วนี่... ไม่ลงไปเดินเที่ยวงานวัดในหมู่บ้านกับลุงอินงั้นเหรอ เห็นคนงานคนอื่นพากันลงไปตั้งแต่หัวค่ำแล้ว” ภูผาเอ่ยถามพลางหยิบแผ่นก้อนเชื้อเพลิงขี้ผึ้งขึ้นมาช่วยผูกติดกับแกนไม้ไผ่กลางโคมให้ด้วยท่าทางชำนาญ มือหนาอันอบอุ่นเฉียดผ่านปลายนิ้วบางของแก้วตาไปอย่างเชื่องช้า ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นสั่นรัวโครมคราม “พ่อบอกว่าคืนนี้คนเยอะครับ... แก้วเพิ่งหายไข้ พ่อเลยอยากให้อยู่บนเรือน พ่อเลี้ยงล่ะครับ ไม่ลงไปเปิดงานในหมู่บ้านเหรอครับ” แก้วตาอ้อมแอ้มถาม ไม่กล้าเงยหน้าสบตาคู่คมตรง ๆ “ฉันให้ผู้จัดการไร่ลงไปทำหน้าที่แทนแล้ว... คืนนี้อยากอยู่เงียบ ๆ บนเรือนมากกว่า” ภูผาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามนิสัย ทว่านัยน์ตาคมกริบที่จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานสีพีชกลับเข้มข้นดั่งมีความหมายซ่อนเร้น ราวกำลังบอกว่าที่อยากอยู่บนเรือน... เพราะมีใครบางคนอยู่ตรงนี้ เวลาล่วงเลยไปจนดึกสงัด ท้องฟ้าเบื้องบนมืดมิดทว่ากลับระยิบระยับไปด้วยแสงไฟสีทองนับร้อยนับพันดวงจากโคมลอยที่ชาวบ้านในละแวกดอยปล่อยขึ้นสู่ฟากฟ้า ละอองไอหมอกหนาโรยตัวต่ำลงมาโอบล้อมลานไม้สักหน้าเรือนใหญ่จนดูราวกับสรวงสวรรค์ที่ลอยอยู่เหนือม่านเมฆ ลมหนาวพัดกรรโชกมาแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างกายบอบบางของแก้วตาต้องห่อไหล่เข้าหากัน สองมือบางกระชับสาบเสื้อคลุมไหมพรมสีครีมตัวโคร่งที่จมหายไปครึ่งตัวเพื่อหาความอบอุ่น “มา... ช่วยกันจับตรงนี้เร็ว แก้วตา” ภูผาเอ่ยเรียก ชายหนุ่มยืนอยู่กลางลานกว้าง ในมือประคองโคมลอยกระดาษว่าวที่วาดรูปผลพลับสีส้มสดไว้แน่น ชายหนุ่มใช้ไฟแช็กจุดเชื้อเพลิงขี้ผึ้งตรงกลางจนไฟเริ่มลุกโชน แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนขับเน้นให้ใบหน้าคมคายดุดันของพ่อเลี้ยงดูอ่อนโยนและสง่างามราวเทพบุตรในค่ำคืนวันเพ็ญ แก้วตารีบก้าวเท้าสืบเท้าเข้าไปหาคนตัวสูง เด็กหนุ่มเอื้อมมือบางทั้งสองข้างไปช่วยจับประคองขอบก้นโคมลอยเอาไว้เพื่อรอให้ความร้อนแผ่เข้าไปจนตัวโคมตึง ลมหนาวระลอกใหญ่พัดวูบผ่านมาทางด้านข้าง ส่งผลให้กระดาษว่าวบาง ๆ ไหวเอนจนเนื้อไฟจวนเจียนจะเผาไหม้ขอบโคม แก้วตาตาโตด้วยความตื่นตระหนกพยายามจะเบี่ยงตัวบังลม พรึบ... ทว่ายังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะขยับกาย ร่างสูงใหญ่กำยำของพ่อเลี้ยงภูผาก็ก้าวเข้ามาประชิดทางด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ชายหนุ่มขยับกายเข้ามาซ้อนแผ่นหลังบางของแก้วตา แขนแกร่งทั้งสองข้างเอื้อมข้ามไหล่เล็กไปช่วยประคองขอบโคมลอยไว้แน่น แผงอกกว้างหนาบึกบึนแนบชิดติดกับแผ่นหลังของแก้วตาจนเกือบไร้อากาศคั่นกลาง ไออุ่นมหาศาลประจำตัวและกลิ่นอายบุรุษเพศล้อมรอบตัวคนตัวเล็กไว้ดั่งปราการที่ปลอดภัยที่สุด “อยู่นิ่ง ๆ ... เดี๋ยวฉันบังลมให้” เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเล็กน้อยกระซิบอยู่ข้างใบหูบาง ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดต้นคอระหงจนแก้วตาตัวแข็งทื่อราวกับต้องมนต์สะกด หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ผิวแก้มกลมร้อนฉ่าแข่งกับความร้อนของกองไฟตรงหน้า แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู “พะ...พ่อเลี้ยงครับ ใกล้เกินไปแล้วครับ” แก้วตากระซิบตอบเสียงแผ่วระทวย แทบไม่เหลือเสียงพูด พยายามจะขยับตัวประคองกิริยาเจียมตน ทว่าอ้อมแขนแกร่งของคนตัวโตกลับกระชับแน่นขึ้น กักขังคนตัวเล็กไว้ในอ้อมอกอย่างเอาแต่ใจ “ใกล้ตรงไหน... ฉันแค่ช่วยจับโคม ห้ามดิ้น ไม่งั้นไฟไหม้โคมไม่รู้ด้วยนะ” ภูผาแกล้งดุเสียงเข้ม ทว่านัยน์ตาคมกริบยามที่ก้มลงมองสบดวงตาเรียวรีฉ่ำน้ำที่ช้อนมองขึ้นมานั้น กลับทอดแสงอ่อนลงจนละมุนตาและเต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นเข้มข้น บ่มเพาะความผูกพันโดยไม่ต้องมีคำสารภาพรักใด ๆ เมื่อความร้อนภายในโคมได้ที่ ตัวกระดาษว่าวสีขาวนวลพองลมจนตึงและเริ่มมีแรงลอยตัวดึงขึ้นสู่เบื้องบน ภูผาค่อย ๆ ผ่อนแรงมือหนาออก พร้อมกับมือบางของแก้วตาที่ยอมปล่อยขอบโคมแผ่วเบา “อธิษฐานสิ... แก้วตา” ภูผากระซิบ แก้วตาหลับตาทั้งสองข้างลงช้า ๆ มือบางประสานเข้าหากันแน่นอยู่ตรงหน้าอก เด็กหนุ่มตั้งจิตอธิษฐานในใจ... ขอให้พ่อเลี้ยงภูผามีความสุข ขอให้ไร่ภูผาตะวันอุดมสมบูรณ์ และขอให้... แก้วได้อยู่ดูแลรับใช้ใต้ร่มเงาของพ่อเลี้ยงแบบนี้ตลอดไป เมื่อลืมตาขึ้น โคมลอยรูปผลพลับสีส้มสดก็ค่อย ๆ ลอยละลิ่วตัดม่านหมอกหนาขึ้นสู่ท้องฟ้านภาลัย ทะยานเข้ารวมกลุ่มกับแสงไฟนับร้อยดวงเบื้องบนอย่างงดงาม แก้วตามองตามโคมดวงนั้นด้วยรอยยิ้มหวานสดใสราวดวงจันทร์เสี้ยว แสงไฟสีส้มสะท้อนในแววตาประกายวิบวับราวกับดวงดาว ท่าทางน่ารักบริสุทธิ์นั้นทำเอาภูผาที่ยืนซ้อนหลังอยู่ไม่อาจละสายตาได้ ชายหนุ่มไม่ได้มองโคมบนฟ้า... ทว่าสายตาคู่คมกลับจับจ้องเพียงใบหน้าหวานของคนข้างกายไม่วางตา “พ่อเลี้ยง... อธิษฐานว่าอะไรเหรอครับ” แก้วตาหันใบหน้าหวานกลับมาถามเจื้อยแจ้วด้วยความซื่อเดียงสา ภูผายกยิ้มมุมปากเพียงบางเบา ยิ้มที่ละมุนตาที่สุดเท่าที่แก้วตาเคยได้รับ ชายหนุ่มเอื้อมมือหนาไปจับปีกหมวกสานใบเก่าที่แก้วตาสวมอยู่ ดึงลงมาบดบังใบหน้าหวานแผ่วเบาเพื่อกันลมหนาวพัดปะทะผิวแก้มบาง สัมผัสที่แฝงความห่วงใยแบบสายไมโครเวฟทำเอาหัวใจคนฟังสะท้าน “ฉันอธิษฐาน... ขอให้เด็กดื้อแถวนี้เลิกพูดคำว่าเจียมตัว เลิกทำท่าทางตีตัวออกห่างฉัน... และอยู่ทำบัญชีอยู่บนเรือนใหญ่ไปนาน ๆ” คำพูดพร่าต่ำและกระแสเสียงนุ่มนวลชวนฟัง ทำเอาแก้วตาอ้าปากค้างอย่างทำตัวไม่ถูก ใบหน้าหวานร้อนฉ่าจนแก้มกลมขึ้นสีแดงจัด ซ่อนหน้าลงกับปกเสื้อคลุมไหมพรมเนื้อนุ่มแน่นเพื่อหลบสายตาคม ความน้อยเนื้อต่ำใจและรอยร้าวในใจจากกรอบความเหมาะสมค่อย ๆ ถูกระลอกความอบอุ่นสายหนึ่งของพ่อเลี้ยงละลายให้จางหายไปทีละเล็กทีละน้อย ภายในค่ำคืนวันเพ็ญอันแสนเย็นเยือกที่มีเพียงเสียงสายลมหนาวและแสงโคมไฟส่องสว่าง... แม้เส้นแบ่งระนาบทางสังคมยังคงอยู่ และความรักครั้งนี้ยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้าละเมียดละไม ทว่าสัมผัสอันแสนทะนุถนอมของพ่อเลี้ยงภูผา กำลังทลายกำแพงความกลัวในใจของแก้วตาลงทีละน้อยความเงียบอันเหน็บหนาวทวีตัวแน่นหนาจนแทบไม่มีอากาศหายใจอยู่กลางโถงเรือนใหญ่ไม้สักทอง ควันจากถ้วยชาพลับร้อน ๆ ของคุณหญิงพิมพาลอยม้วนเอื่อยเฉื่อยขึ้นสู่เพดานสูง ขัดกับกระแสอารมณ์อันตึงเครียดและกดดันจนแทบจะระเบิดออกของคนในห้อง พ่อเลี้ยงภูผายังคงยืนตระหง่าน บดบังร่างเล็กโปร่งของแก้วตาไว้ด้านหลังด้วยเงาร่างหนาบึกบึน ฝ่ามือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด เส้นเลือดบนขมับปูดโปนขบกรามจนเป็นสันนูน ชายหนุ่มผู้ทรงอำนาจแห่งไร่ภูผาตะวันบัดนี้กลับตกอยู่ในสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและยากที่จะปฏิเสธข้อบังคับอันเด็ดขาดของผู้เป็นป้า"ทำไมเงียบไปล่ะตาภู... คำสั่งของฉันมันเข้าใจยากตรงไหน" คุณหญิงพิมพาเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่เรียบเนิบ ทว่าทอดระลอกความเด็ดขาดกดข่มอย่างเหนือกว่า "ในเมื่อเรื่องรุ่มร่ามประพฤติตนข้ามเส้นแบ่งฐานะมันหนาหูขึ้นมาถึงในเวียง แกก็ควรจะจัดการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ส่งเด็กคนนี้ออกจากไร่ไปซะ ชื่อเสียงของตระกูลตะวันรุ่งจะได้ไม่มัวหมองไปมากกว่านี้"ภูผาสูดหายใจเข้าปอดลึก พยายามประคองน้ำเสียงทุ้มต่ำให้คงความสงบนิ่งและเยือกเย็นที่สุดเพื่อซ่อนกระแสความเดือดดาลขีดสุดในอก ชายหนุ่มร
ความมืดมิดคืบคลานเข้าปกคลุมผืนดอยของไร่ภูผาตะวันอย่างรวดเร็ว สายลมหนาวพัดกรรโชกหอบเอาไอหมอกหนาทึบสีเทาหม่นลอยมาอ้อยอิ่งปะทะกับบานระเบียงไม้สักของเรือนใหญ่ เสียงใบพลับเสียดสีกันดังซ่า ๆ สลับกับเสียงหวีดหวิวของลมภูเขา ขับเน้นให้บรรยากาศยามค่ำคืนนี้ทวีความเงียบสงัดและซ่อนความอึดอัดเอาไว้ลึกล้ำ แม้ความอบอุ่นภายในห้องทำงานปีกซ้ายจะยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นชาพลับอุ่น ๆ ทว่าความเคลื่อนไหวทางฝั่งปีกขวาของเรือนกลับเต็มไปด้วยระลอกคลื่นแห่งความตึงเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบคุณหนูศิรินทร์ยังคงยืนอยู่หน้ากระจกเครื่องแป้งภายในห้องนอนรับรอง ท่ามกลางเศษขวดน้ำหอมและเครื่องสำอางราคาแพงที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นไม้ แสงไฟจากโคมระย้าดวงโตสะท้อนใบหน้าสะสวยที่บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยเพลิงริษยา แววตาคู่สวยวาวโรจน์อย่างไร้ซึ่งมาดผู้ดีผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป กิริยานิ่งเฉยและการลงโทษด้วยความเงียบงันของพ่อเลี้ยงภูผาตลอดทั้งวัน มันดั่งคมมีดที่กรีดลึกและบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอจนแทบไม่เหลือชิ้นดี"เงียบงั้นเหรอ... แกล้งทำเป็นห่างเหินเพื่อให้ฉันละอายใจแล้วถอยกลับไปเองงั้นเหรอพ่อเลี้ยง" ศิรินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียง
แสงแดดจัดจ้าในยามบ่ายของวันใหม่สาดส่องลงมากระทบยอดดอยและแปลงพลับหวานที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ลมภูเขาพัดหอบเอาความอบอุ่นเข้ามาไล่ความชื้นแฉะของพายุฝนเมื่อค่ำคืนก่อนจนหมดสิ้น ทว่าความอบอุ่นของสภาพอากาศกลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนเรือนใหญ่ไม้สักทองผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ทั่วทุกตารางนิ้วยังคงอบอวลไปด้วยกระแสความตึงเครียดอันเงียบงันที่เป็นเหมือนคลื่นใต้น้ำ ซัดสาดอยู่ลึกล้ำภายใต้หน้ากากของความสงบนิ่งที่ห้องโถงกลางเรือนใหญ่ คุณหนูศิรินทร์นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้มุกตัวเดิมมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว สองมือบางกำแน่นเข้าหากันจนเล็บยาวที่เคลือบสีชมพูอ่อนจิกซึมลงบนเนื้อเนียน ใบหน้าสะสวยที่เคยมั่นใจในเกียรติและศักดิ์ศรีของลูกผู้ดีในเวียงบัดนี้ซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปนอกชานเรือนด้วยความหวาดระแวงและกระสับกระส่ายทุกลมหายใจเข้าออก ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนงานหรือเสียงไม้สักลั่น หญิงสาวจะสะดุ้งโหยงและรีบหันไปมองทันทีด้วยความหวาดกลัวว่าจะเป็นร่างสูงใหญ่ของพ่อเลี้ยงภูผาเดินเข้ามาเช็กบิลความผิดของเธอแต่ความจริงกลับทรมานยิ่งกว่านั้น...ตลอดทั้งวัน พ่อเลี้ยงภูผาไม่ได้ก้าวเท้า
สายลมหนาวที่เคยพัดกรรโชกแรงตลอดทั้งค่ำคืนเริ่มผ่อนกำลังลง เหลือเพียงเสียงกิ่งต้นพลับไหวเอนล้อไปกับไอหมอกหนาทึบที่โรยตัวปกคลุมทั่วทั้งผืนดอยของไร่ภูผาตะวัน แสงอรุณแรกของวันใหม่ยังมาไม่ถึง มีเพียงแสงสีน้ำเงินอมเทาจาง ๆ ของช่วงเวลาก่อนย่ำรุ่งที่สาดส่องทะลุม่านหน้าต่างกระจกเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ปีกซ้าย เผยให้เห็นความเงียบสงบหลังพายุอารมณ์อันลึกซึ้งได้ผ่านพ้นไปบนเตียงไม้สักทองหลังใหญ่ แก้วตาลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความสลัวอย่างเชื่องช้า ดวงตาเรียวรีดั่งเมล็ดอัลมอนด์กระพริบถี่เพื่อปรับสายตาเข้ากับความมืด ร่างเล็กโปร่งรู้สึกถึงความอุ่นจัดที่โอบล้อมรอบกาย... เป็นอ้อมกอดหนาแน่นและวงแขนแกร่งกำยำของพ่อเลี้ยงภูผาที่ยังคงเกาะกุมเอวบางของเขาไว้ไม่ยอมปล่อยแม้ในยามที่หลับสนิท แผงอกกว้างหนาบึกบึนที่ไร้สิ่งใดขวางกั้นเบียดชิดติดกับแผ่นหลังบอบบางจนแก้วตารับรู้ได้ถึงเสียงหัวใจของคนตัวโตที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หนักแน่น และมั่นคงเด็กหนุ่มขยับกายแผ่วเบา ทว่าความรู้สึกขัดยอกและอาการอ่อนล้าตามเนื้อตัวกลับแล่นปราดเข้ามาตอกย้ำถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ผิวแก้มกลมสีพีชพลันร้อนผ่าวขึ้นมาดื้
ฝ่ามือนุ่มที่คอยกดคึงสลับคลึงเคล้นไปตามมัดกล้ามเนื้อไหล่หนามันช่างนุ่มนวลและปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายของเจ้าของไร่หนุ่มให้ตื่นตัวอย่างรวดเร็ว ฤทธิ์เหล้าเถื่อนที่ยังคงตกค้างปะทุพล่านดับสิ้นความสุขุมและมาดผู้ใหญ่ที่เคยเพียรรักษา ยิ่งกลิ่นกายสะอาดสะอ้านเฉพาะตัวของเด็กหนุ่มโชยเข้าจมูก พญาเสือขี้เก๊กก็ยิ่งเกิดความอดใจไม่ไหวหวงแหนจนหน้ามืดตามัว ความยับยั้งชั่งใจที่เคยสร้างขึ้นเป็นทำนบกั้นระหว่างเจ้านายและลูกจ้างพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความปรารถนาอันแรกร้อนที่อยากจะหลอมรวมกายใจเข้ากับคนตรงหน้าให้จงได้หมับ!"พ่อเลี้ยง! อ๊ะ..."แก้วตาร้องอุทานเสียงหลงด้วยความตกใจขีดสุด เมื่อจู่ ๆ ฝ่ามือหนาอันอบอุ่นของพ่อเลี้ยงภูผากลับตลบตวัดคว้าจับข้อมือบางของเขาไว้แน่นหนาดั่งคีมเหล็ก ก่อนจะออกแรงดึงรั้งเพียงครั้งเดียว ร่างเล็กโปร่งก็ถลันลอยหวีดพลิกคว่ำลงไปนอนราบอยู่ใต้เรือนร่างสูงใหญ่กำยำที่ขยับขึ้นคร่อมทับทาบเอาไว้จนมิดบนเตียงนอนไม้สักหลังใหญ่ในความสลัว น้ำหนักจากแผ่นอกแกร่งที่ทับทาบลงมาทำเอาเด็กหนุ่มถึงกับจุกจนต้องครางประท้วงในลำคอแผ่วเบา"พ่อเลี้ยง... ปล่อยแก้วครับ พ่อเลี้ยงเมามากแล้ว" แก้วตาเค้นเสียง
เสียงสะท้อนของลมพายุหนาวยังคงกรีดร้องสอดประสานกับสายฝนหลงฤดูที่ซัดสาดกระทบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องนอนปีกซ้าย ภายในห้องที่เคยมีแต่ความเงียบสลัวบัดนี้กลับอบอวลไปด้วยไอความร้อนรุ่มจากเรือนร่างสูงใหญ่ของพ่อเลี้ยงภูผา และกลิ่นอายฉุนร้อนแรงของเหล้าต้มหมักพลับหวานที่กรุ่นโชยออกมาทลายความเยือกเย็น ทว่าสิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจของแก้วตาชาวูบและบีบรัดแน่นจนแทบหยุดหายใจ คือสัมผัสอุกอาจจากเรียวปากหนาที่ยังคงบดเบียดนุ่มนวลทว่าทวีความดุดันเด็ดขาดลงมาบนริมฝีปากของตนอย่างไม่เปิดโอกาสให้ตั้งหลัก"อื้อ!... พ่อเลี้ยง... ปล่อย..."เสียงหวานใสประท้วงอ้อมแอ้มอยู่ภายในลำคอทันทีที่เรียวปากหนาขยับผ่อนปรนระลอกจูบลงแผ่วเบาเพียงเสี้ยววินาที แก้วตาไม่ได้เบนหน้าหนีเพราะความน้อยใจหรือต้องการเรียกร้องความสนใจดั่งคนรักที่กำลังแง่งอน ทว่าแรงขัดขืนและสองมือบางที่ยกขึ้นยันแผงอกแกร่งลายสกอตเนื้อหนาออกสุดกำลังนั้น เกิดจากความตื่นตระหนกและเสียงเตือนสติในหัวสมองที่ดังระงมลั่นว่าสิ่งนี้คือเรื่องที่ผิดมหันต์และไม่สมควรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคนขอบเขตทางสังคม เส้นแบ่งฐานะ และระนาบความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกน้องคือปรา

![ผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





