ตอนที่ 7 : หยาดน้ำค้างบนรอยร้าว

      สายหมอกยามเช้าของวันใหม่โรยตัวหนาทึบจนมองเห็นทิวเขาเบื้องหน้าเป็นเพียงเงาสลัว อุณหภูมิบนดอยลดต่ำลงจนทำให้หยาดน้ำค้างแข็งเกาะพราวอยู่บนผลพลับสีส้มสดที่ยังไม่ได้เก็บเกี่ยว บรรยากาศรอบกายเงียบสงบและเยือกเย็น มีเพียงเสียงนกป่าร้องระงมฝ่าม่านหมอกสีขาวละมุน

      ภายในห้องทำงานเรือนใหญ่ ความเงียบเชียบยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ แก้วตานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม มือบางพลิกหน้าเอกสารสัญญาซื้อขายใบชาอย่างเชื่องช้า ดวงตาเรียวรีเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ ในหัวยังคงหมุนวนอยู่กับเรื่องราวคุณหนูศิรินทร์ที่แว่วเข้าหูมาเมื่อวันก่อน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีก้อนเนื้อแข็ง ๆ มาจุกอยู่ที่คอจนอึดอัด

      “แก้วตา... สัญญาของสุรพลพานิชอยู่ไหน” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของพ่อเลี้ยงภูผาดังทำลายความเงียบ ชายหนุ่มนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน นัยน์ตาคมกริบจับจ้องมาที่ร่างเล็กอย่างพินิจพิจารณา

      “อ๊ะ... นี่ครับพ่อเลี้ยง แก้วแยกใส่แฟ้มสีน้ำเงินไว้ให้แล้วครับ” แก้วตาสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะรีบหยิบแฟ้มเอกสารเดินเข้าไปส่งให้คนตัวโตที่โต๊ะ พยายามประคองกิริยาให้สำรวมและเว้นระยะห่างตามหน้าที่ที่พึงกระทำ

      ภูผารับแฟ้มไป ทว่าสายตาคมกลับไม่ได้ละไปจากใบหน้าหวานของเด็กหนุ่ม ชายหนุ่มสังเกตเห็นแววตาที่หม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มสดใสราวดวงจันทร์เสี้ยวที่เคยได้รับในทุก ๆ เช้า บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงรอยยิ้มสุภาพตามมารยาทที่แฝงความหมางเมินเอาไว้ เริ่มทำให้พญาเสือขี้หวงรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาดื้อ ๆ

      “เป็นอะไร... หน้าตาดูไม่สดชื่น หรือว่าไข้จะกลับอีก” ภูผาเอ่ยถาม เสียงทุ้มนั้นอ่อนแสงลงหลายส่วน มือหนาตั้งท่าจะเอื้อมไปแตะหน้าผากมนเพื่อตรวจวัดไข้เหมือนทุกที

      “เปล่าครับพ่อเลี้ยง แก้วสบายดีครับ... แก้วขอตัวไปจัดสำรับน้ำชาช่วงสายให้พ่อเลี้ยงก่อนนะครับ” แก้วตารีบก้าวถอยหลังหลบสัมผัสอย่างเนียน ๆ พลางก้มหัวให้อย่างนอบน้อมแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไปทันที ทิ้งให้ภูผานั่งมองมือตัวเองที่ค้างอยู่กลางอากาศด้วยความรู้สึกหน่วงหนับในอก

      ช่วงสาย ณ โรงครัวหลังเรือนใหญ่ กลิ่นหอมกรุ่นของใบชาป่าและควันไฟจากเตาถ่านโชยมาจาง ๆ แก้วตากำลังช่วยป้าสมใจจัดเตรียมถาดน้ำชาร้อนและขนมทองม้วนสดที่ปลัดอนันต์ฝากคนงานมาให้เมื่อวันก่อน แม้แก้วตาจะปฏิเสธที่จะรับไว้ต่อหน้าพ่อเลี้ยง แต่ป้าสมใจเห็นว่าเป็นของกินและปลัดหนุ่มตั้งใจซื้อมาฝาก จึงนำมาจัดใส่จานเพื่อประคองไมตรี

      “แก้วตาจ๋า... เดี๋ยวเจ้ายกถาดน้ำชานี้ไปให้พ่อเลี้ยงที่ลานหน้าเรือนนะ เห็นว่าวันนี้มีแขกผู้ใหญ่เดินทางมาจากในเวียง พ่อเลี้ยงเลยลงไปต้อนรับข้างล่าง” ป้าสมใจร้องบอกพลางยื่นถาดเครื่องเคลือบดินเผาให้

      “แขกผู้ใหญ่... จากในเวียงเหรอครับป้าสม” หัวใจดวงน้อยของแก้วตากระตุกวูบ มือบางที่รับถาดมาเริ่มสั่นเทาจาง ๆ ความกลัวในใจที่พยายามซ่อนไว้กำลังจะกลายเป็นความจริง

      “ใช่จ้ะ... เห็นว่าเป็นท่านประธานโรงงานแปรรูปผลไม้ แล้วก็... มาพร้อมกับคุณหนูศิรินทร์ลูกสาวนั่นแหละ ป้าล่ะตื่นเต้นแทนไร่เราจริง ๆ” ป้าสมใจเล่าเจื้อยแจ้วไม่ได้คิดอะไร ทว่าคำพูดนั้นกลับดั่งเข็มเล่มเล็ก ๆ ที่ทิ่มแทงเข้ากลางใจของเด็กหนุ่มจนเจ็บแปลบ

      แก้วตาสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสะกดกั้นความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ในอก มือบางกระชับถาดแน่นก่อนจะก้าวเท้าเดินออกจากโรงครัว มุ่งหน้าไปยังลานไม้สักหน้าเรือนใหญ่ท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดโบกจนเสื้อไหมพรมตัวโคร่งปลิวไสว

      เมื่อก้าวพ้นหัวมุมตึก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ฝีเท้าของแก้วตาต้องหยุดชะงักลงทันที

      ที่ชุดโต๊ะม้าหินอ่อนกลางสวนดอกไม้เมืองเหนือ ร่างสูงใหญ่สง่างามของพ่อเลี้ยงภูผากำลังนั่งคุยอยู่กับชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน และข้าง ๆ กันนั้น... มีหญิงสาวหน้าตาสะสวย ผิวขาวจัดสะดุดตาในชุดเสื้อโค้ทสีชมพูหวานละมุน เธอคนนั้นคือคุณหนูศิรินทร์ผู้เพียบพร้อม ภาพของหญิงสาวที่กำลังส่งยิ้มหวานพลางหยิบยื่นเอกสารบางอย่างให้พ่อเลี้ยงภูผาด้วยท่าทางสนิทสนม และท่าทางของพ่อเลี้ยงที่ยอมรับมันไปพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ยิ่งตอกย้ำความเหมาะสมคู่ควรที่ห่างไกลจากเด็กคนงานอย่างเขาเหลือเกิน

      ความเจียมตัวและศักดิ์ศรีในใจสั่งให้แก้วตาต้องก้าวเดินต่อไปทำหน้าที่ของตน เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเพื่อเรียกความเข้มแข็ง ค่อย ๆ ประคองถาดน้ำชาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะรับแขกช้า ๆ

      “น้ำชาร้อน ๆ ครับ...” แก้วตาเอ่ยเสียงแผ่วเบาสุภาพ พลางย่อตัวลงจัดวางถ้วยชาเครื่องเคลือบลงบนโต๊ะทีละจานอย่างระมัดระวัง แววตาเรียวรีทอประกายความนอบน้อม ทว่ากลับไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโตที่นั่งอยู่ตรงหน้า

      “อ้าว... คนงานใหม่ของไร่ภูผาตะวันเหรอคะ หน้าตาน่าเอ็นดูเชียว” ศิรินทร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสพลางส่งยิ้มให้แก้วตา ทว่าดวงตาเรียวของเธอกลับเหลือบไปเห็นจานขนมทองม้วนสดที่วางอยู่บนถาด “เอ๊ะ... ขนมทองม้วนสดนี่นา ร้านโปรดของศิรินทร์ในตลาดอำเภอเลยค่ะ ไม่คิดว่าในไร่จะมีเลี้ยงด้วย”

      “พอดี... มีปลัดอำเภอท่านเอามาฝากคนงานน่ะครับ” แก้วตาตอบเสียงสุภาพ แสร้งทำเป็นอธิบายเพื่อไม่ให้ดูเป็นการเสียมารยาท

      “งั้นเหรอคะ... พ่อเลี้ยงภูผาคะ ศิรินทร์ขอชิมชิ้นหนึ่งนะคะ” หญิงสาวหันไปส่งสายตาหวานเชื่อมให้เจ้าของไร่ พลางเอื้อมมือทำท่าจะหยิบขนมในจานที่แก้วตากำลังจะยกวาง

      ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง ด้วยความที่แก้วตาใจลอยและประหม่ากับสายตาคมกริบของพ่อเลี้ยงภูผาที่จ้องเขม็งมาที่เขาตั้งแต่นาทีแรกที่เดินเข้ามา มือบางที่ถือจานขนมเกิดอาการสั่นเทา ประกอบกับผิวเซรามิกของจานที่ลื่นน้ำค้าง ยิ่งทำให้จานขนมหลุดลอยจากมือบางทันที!

      เคร้ง!!

      เสียงจานเซรามิกตกลงกระทบพื้นหินอ่อนแตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ เศษกระเบื้องคมกริบและเนื้อขนมสดร่วงหล่นกระจัดกระจายคลุกฝุ่น น้ำชาร้อนบางส่วนในกากระฉอกกระเด็นไปโดนชายเสื้อโค้ทตัวหรูของคุณหนูศิรินทร์จนเกิดรอยเปื้อน

      “ว้าย!!” ศิรินทร์ร้องลั่นด้วยความตกใจ ร่างบางรีบขยับถอยหลัง

      “คุณหนูศิรินทร์! เป็นอะไรไหมครับ” แขกผู้ใหญ่ผู้เป็นพ่อรีบลุกขึ้นดูด้วยความตื่นตระหนก

      “แก้วตา!! ทำไมซุ่มซ่ามขนาดนี้!”

      เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของพ่อเลี้ยงภูผาตวาดก้องขึ้นมาทันที เสียงนั้นดังและเฉียบขาดจนบรรยากาศรอบกายพลันเงียบกริบราวกดปุ่มหยุดนิ่ง นัยน์ตาคมกริบสีนิลของเจ้าของไร่วาวโรจน์ด้วยความโกรธขัดใจ... ชายหนุ่มโกรธที่แก้วตาเอาขนมของปลัดหนุ่มขึ้นมาจัดสำรับ และโกรธในความประมาทจนเกือบทำตัวเองบาดเจ็บ ทว่าน้ำเสียงที่หลุดออกไปกลับดูดุดันและกลายเป็นการตำหนิต่อหน้าแขกผู้ใหญ่ในเมืองอย่างรุนแรง

      คำตวาดนั้นดั่งสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของแก้วตา ร่างเล็กสะท้านเฮือก ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างด้วยความตกใจและเสียใจอย่างถึงที่สุด หยาดน้ำตาเม็ดโตที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวันรื้นขึ้นมาคลอเบ้าทันที ผิวแก้มกลมอมชมพูบัดนี้ซีดเผือดเพราะความอับอายและน้อยเนื้อต่ำใจ

      “แก้ว...แก้วขอโทษครับพ่อเลี้ยง แก้วไม่ได้ตั้งใจครับ แก้วขอโทษครับคุณหนูศิรินทร์...” แก้วตาละล่ำละลักตอบ เสียงหวานใสสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ เด็กหนุ่มรีบก้มลงคุกเข่ากับพื้นดินชื้นแฉะ สองมือบางพยายามจะกวาดเก็บเศษกระเบื้องแตกเพื่อแก้ไขสถานการณ์ด้วยความลนลาน

      “หยุด! อย่าจับ!” ภูผาร้องห้ามเสียงเข้ม ชายหนุ่มตั้งท่าจะก้าวเข้าไปคว้าจับมือบางเอาไว้เพราะกลัวเศษกระเบื้องจะบาดผิวเนียน

      ฉึก...

      ทว่าไม่ทันการณ์... เศษกระเบื้องคมกริบชิ้นหนึ่งบาดเข้าที่ปลายนิ้วชี้เรียวบางของแก้วตาอย่างจัง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาตามผิวเนื้อเนียนละเอียดในทันที ความเจ็บปวดทางกายไม่อาจเทียบได้เลยกับความร้าวรานในหัวใจดวงน้อยที่กำลังพังทลายลง

      แก้วตาชักมือกลับมากุมไว้แน่น น้ำตาที่กักเก็บไว้ไหลร่วงอาบแก้มใสทันที เด็กหนุ่มเจียมตัวอย่างถึงที่สุดแล้วว่าตนเองเป็นใคร... เป็นเพียงลูกคนงานต้อยต่ำ ซุ่มซ่าม และไร้ค่าในสายตาพญาอินทรีผู้สง่างามคนนี้ การที่เขาอยู่ตรงนี้มันช่างดูเกะกะสายตาและสร้างความรำคาญใจให้แก่ผู้มีพระคุณเหลือเกิน

      “แก้ว...แก้วขอโทษครับ ขอโทษที่ทำให้ไร่ต้องมัวหมอง... แก้วขอตัวครับ!”

      พูดจบ แก้วตาก็สะอื้นฮัก หยัดกายลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัววิ่งฝ่าสายลมหนาวและม่านหมอกหนาทั้งน้ำตา วิ่งตรงดิ่งกลับลงไปทางแปลงพลับท้ายไร่อย่างไม่คิดชีวิต เสียงสะอื้นไห้ที่ดังก้องไปตามทางทำเอาคนฟังหัวใจสะท้าน

      “แก้วตา!! กลับมานี่!” ภูผาตะโกนเรียกเสียงสั่น ชายหนุ่มขยับตัวจะก้าวตาม ทว่าจำต้องชะงักเท้าไว้เมื่อนึกถึงหน้าที่สำคัญตรงหน้า

      “พ่อเลี้ยงภูผา... จะไปไหนครับ เรื่องสัญญาซื้อขายโรงงานเรายังคุยกันไม่จบเลยนะ แล้วเสื้อของศิรินทร์...” ผู้เป็นแขกผู้ใหญ่เอ่ยทักท้วงด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อยที่เห็นเจ้าของไร่ให้ความสำคัญกับเด็กคนงานมากกว่าพวกตน

      ภูผาขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน นัยน์ตาคมกริบจ้องมองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งหายเข้าไปในม่านหมอกด้วยความรู้สึกหน่วงหนับและร้อนรนในอก ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามปรับอารมณ์ให้กลับมานิ่งสนิทและสุขุมตามเดิมเพื่อทำหน้าที่ของตนให้ลุล่วง

      “ขออภัยด้วยครับท่านประธาน... คุณหนูศิรินทร์ เดี๋ยวผมจะให้คนงานพาไปเปลี่ยนชุดและทำความสะอาดที่ห้องรับรองก่อนครับ” ภูผาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตาคู่คมยังคงสั่นไหวเล็กน้อย ชายหนุ่มหันไปเรียกป้าสมใจให้มาจัดการดูแลแขกและเก็บกวาดเศษกระเบื้อง

      ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม พยายามเพ่งความสนใจไปที่แผ่นกระดาษสัญญาซื้อขายเบื้องหน้า แม้ภายในอกจะร้อนรุ่มราวกำลังถูกไฟแผดเผาและเป็นห่วงปลายนิ้วที่ขึ้นสีเลือดของแก้วตาจนไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร ทว่าความเป็นผู้ใหญ่และมาดของพ่อเลี้ยงผู้เด็ดขาดยังคงค้ำคอ ชายหนุ่มใช้เวลาอีกเกือบครึ่งชั่วโมงในการเจรจา ตรวจทาน และลงนามในเอกสารซื้อขายผลผลิตล็อตใหญ่กับแขกผู้ใหญ่จากในเวียงจนเสร็จสิ้นกระบวนการทุกประการตามหน้าที่ของเจ้าของไร่ที่ดี

      “เรียบร้อยครับ... หวังว่าล็อตนี้จะทำกำไรให้โรงงานของท่านประธานได้ดีเช่นเคย” ภูผาเอ่ยเสียงนุ่มนวลตามมารยาทธุรกิจ พลางยื่นมือไปจับกับแขกผู้ใหญ่

      “ขอบคุณมากครับพ่อเลี้ยง หวังว่าโอกาสหน้าเราจะได้ร่วมงานกันอีก และ... เรื่องที่คุณหนูศิรินทร์จะมาช่วยดูงานที่นี่ หวังว่าพ่อเลี้ยงจะไม่ขัดข้องนะครับ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยฝากฝังลูกสาว ชายหนุ่มเพียงแค่พยักหน้ารับคำนิ่ง ๆ ไม่ได้แสดงความรู้สึกยินดียินร้ายอะไรมากมาย

      หลังจากส่งแขกผู้ใหญ่และคุณหนูศิรินทร์ขึ้นรถยนต์คันหรูแล่นออกจากเขตเรือนใหญ่ไปจนสุดสายตา... มาดนิ่งสนิทและสุขุมของพ่อเลี้ยงภูผาก็มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความร้อนรนใจและความห่วงใยอันมหาศาล ชายหนุ่มไม่รอช้า รีบสืบเท้าออกวิ่งฝ่าลมหนาวและม่านหมอกหนา ติดตามรอยเลือดและหยาดน้ำตาของกระต่ายน้อยดื้อรั้นลงไปทางแปลงพลับท้ายไร่ในทันที...