ตอนที่ 19 ธารดา

ตอนที่ 19

ธารดา

สามปีผ่านไป...

"คุณแม่ขา ของขวัญอยากไปเที่ยวกับยุงภัทรค่ะ" 

เด็กน้อยวัยสองขวบเศษ ยกแขนเรียวเล็กโอบรอบคอผู้เป็นแม่ ทุกครั้งที่อยากได้สิ่งไหน 'ของขวัญ' จะออดอ้อนด้วยท่าทางน่ารักแบบนี้เสมอ 

รดาหันมองหน้าลูกสาวตัวน้อย ที่ยิ่งนับวันก็จะยิ่งเพิ่มความน่ารักมากขึ้นเรื่อย ๆ น่ารักเหมือนกับพ่อของเขาเพราะหน้าตาของสาวน้อยคนนี้แทบจะเรียกได้ว่าถอดแบบผู้เป็นพ่อมาอย่างกับแกะ

เคยมีคนพูดไว้ว่ายิ่งรักพ่อของลูกมากแค่ไหน หน้าตาของเด็กที่เกิดมาก็จะยิ่งเหมือนพ่อของเขามากเท่านั้น

เสียงเล็ก ๆ ที่ช่างพูดช่างจาจึงทำให้ทั้งเธอและภัทรรวมถึงแฟนสาวรักใคร่เอ็นดูลูกสาวของเธอกันทุกคน

ของขวัญ คือชื่อเล่นของเด็กน้อยที่เธอคลอดออกมา รดาตั้งชื่อเล่นของลูกสาวตามความรู้สึกที่คิดว่าเด็กคนนี้คือของขวัญจากพ่อของเขาที่มอบให้กับเธอ

'ธารดา' คือชื่อจริงที่เธอตั้งขึ้นโดยนำชื่อของธาวินและเธอมารวมกัน เพื่อให้เด็กน้อยคนนี้ได้รู้ว่าชื่อของเขามาจากความรักของพ่อกับแม่ที่มีให้เขา ถึงแม้พ่อของเขาจะไม่รักแม่ของเขาก็ตาม

  รดาไม่เคยปิดบังเรื่องพ่อของลูก ทุกครั้งที่ลูกสาวมีคำถามเรื่องพ่อ เธอก็จะบอกลูกทุกครั้งว่าพ่อของเขาเป็นใครอยู่ที่ไหน ด้วยหวังอยากให้ลูกรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ขาดความรักจากพ่อและแม่ไป

และหากถึงวันที่ต้องกลับเมืองไทย เธอก็ไม่คิดจะปิดบังธาวินเรื่องลูกเช่นกัน หากเขาถามเธอก็จะตอบตามตรงแต่หากเขาไม่ได้ติดใจที่จะถามหาเธอก็คงปล่อยให้มันผ่านไปเฉย ๆ เพราะเธอเองก็ไม่อยากทำให้เขาต้องลำบากใจ หากเขาแต่งงานมีครอบครัวใหม่ก็ไม่อยากให้เขารู้สึกว่าเธอกับลูกจะไปทำลายความสุขของเขาอีก

"ให้ไปดีไหมน้าาา" รดาลากเสียงยาวพลางอมยิ้มน้อยๆเพื่อแกล้งลูกสาวเล่น

"ให้ไปดีค่ะ ดีมาก ๆ เยยค่ะ" ลูกสาวตัวน้อยโน้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยของผู้เป็นแม่ กดจมูกเล็ก ๆ ลงกับแก้มนิ่มเพื่อเป็นการเอาใจ

"ดีเหรอคะ แต่คุณแม่ว่าไม่ดีนะ" รดายังแกล้งพูดต่อ

"แต่ของขวัญว่าดีมาก ๆ คุณแม่น่ายัก(รัก)"

"แล้วของขวัญรักคุณแม่ไหมคะ"

"ยัก(รัก) ค่ะ ยัก ๆ ม้าก มาก" เด็กน้อยยิ้มบอกรักแม่จนตาหยี จมูกเล็กหอมแก้มซ้ายทีขวาทีก่อนจะมาจบลงที่จุ๊บปาก

"สองแม่ลูกคู่นี้น่ารักจนลุงอิจฉาแล้วครับ" ภัทรแซวภาพของสองแม่ลูกที่เขามักจะเห็นอยู่บ่อยครั้ง

ภัทรและแฟนสาวเพิ่งจะมารู้ทีหลังว่ารดากำลังตั้งท้อง เพราะอายุครรภ์ที่โตขึ้นเรื่อย ๆ บวกกับอาการแพ้ที่เกิดขึ้นทำให้รดาต้องบอกความจริงกับเขาทั้งสองคนรวมถึงเรื่องพ่อของเด็กด้วย แต่ไม่ได้บอกเหตุผลที่เธอต้องมาที่นี่ให้รับรู้เพราะนั่นเป็นเรื่องระหว่างเขาและเธอ

ภัทรจึงรู้แค่ว่าธาวินคือพ่อของเด็กน้อยคนนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้รดาได้ตัดสัมพันธ์กับธาวินไปแล้วโดยที่ธาวินเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมีลูก

"ยุงภัทรใจดี ของขวัญยักยุงภัทรด้วยค่ะ" 

"ลุงภัทรก็รักของขวัญนะคับ" ภัทรยิ้มตอบเด็กน้อย รอยยิ้มสดใสของวัยน่ารักฉีกกว้างออกเป็นการตอบกลับ

 "ป้าแพรวล่ะคะ ของขวัญไม่รักป้าแพรวเหรอ" แพรววดี แฟนสาวของภัทรแกล้งพูดเสียงน้อยใจหยอกเด็กน้อยขึ้นอีกคน

"ยักสิคะ ของขวัญก็ยักป้าแพรวค่ะ" เสียงเล็กรีบตอบอย่างเอาใจเมื่อเห็นว่าแพรววดีกำลังทำหน้างอนใส่ และท่าทางรีบร้อนตอบของสาวน้อยก็เรียกรอยยิ้มของผู้ใหญ่ทั้งสามคนด้วยความเอ็นดู

"ว่าแต่ รดาจะกลับเมืองไทยอาทิตย์หน้าเหรอ"

ภัทรหันมาถามผู้เป็นแม่ของเด็กน้อยต่อ รดาเกริ่นไว้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนว่าจะกลับประเทศไทย เพราะตอนนี้ทุกอย่างก็ลงตัวหมดแล้ว 

"อืม รดาอยากพาลูกกลับไปเรียนที่นู่น ตอนนี้แกก็สองขวบกว่าแล้วก็เลยว่าจะพาไปเข้าเนิร์สเซอรีก่อน"

"ถ้าอย่างนั้นก็ค่อยเจอกันที่นู่นนะ เราว่าจะอยู่เที่ยวที่นี่อีกสักเดือนแล้วค่อยกลับ"

"จ้า ตอนมารดาก็มาก่อนนี่ ตอนกลับรดาก็ต้องกลับก่อนสิ" รดายิ้มตอบภัทรที่ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนสนิทที่แสนดีของเธอไปแล้ว

"นั่นสิเนอะ" 

ภัทรยิ้มรับพลางนึกชื่นชมรดาอยู่ในใจ หญิงสาวตัวเล็ก ๆ ที่ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องการมีลูกแต่กลับเลี้ยงลูกที่ตัวเองคลอดออกมาเพียงลำพังได้ดีขนาดนี้ ถึงจะมีข้อสงสัยเรื่องพ่อของเด็กที่ไม่เคยมาดูดำดูดีหรือไม่แม้แต่จะโทรมาถามไถ่ 

แต่ในเมื่อรดาเองก็ไม่มีท่าทีหรือคำพูดที่เป็นเชิงต่อว่าผู้เป็นสามีเขาจึงเชื่อได้สนิทใจว่าทั้งสองคนคงมีความสัมพันธ์อันดีอยู่ ไม่เช่นนั้นรดาก็คงมีอาการอะไรออกมาให้เห็นบ้างแล้ว

"ไปครับ เจ้าหญิงตัวน้อยของลุง เราไปเที่ยวกันดีกว่า" ลุงภัทรผู้ใจดีหันไปหาสาวน้อยน่ารักที่ตอนนี้ยังออดอ้อนแม่ของตัวเองยังไม่เสร็จ

"ยังไปไม่ได้ค่ะ คุณแม่ยังไม่อนุญาต"

เสียงเล็กหันมาตอบพร้อมกับทำหน้างอนจนแก้มป่องก่อนจะหันไปหาผู้เป็นแม่ของตัวเอง

"คุณแม่ขา..." 

สองแขนเล็กโอบรอบคอกระชับเข้าอีกครั้ง เอนซบหัวเล็กลงกับไหล่บางของหญิงสาวพยายามอ้อนอย่างที่สุด เพื่อให้ได้สิ่งที่หวัง

"คุณแม่ให้ไปก็ได้ค่ะ ถ้าของขวัญสัญญาว่าจะไม่ดื้อ ไม่ซนและจะเป็นเด็กดีเชื่อฟังลุงภัทรกับป้าแพรว" รดาพูดพลางหันไปยิ้มกับภัทรและแพรววดี

"ของขวัญ ไม่ดื้อค่ะ ของขวัญเป็นเด็กดี และก็น่ายักที่สุดเยย" ใบหน้าเล็กผละออกจากไหล่ของผู้เป็นแม่ ดวงตาคู่น้อยกลมโตเบิกกว้างออกพร้อมกับรอยยิ้มฉีกกว้างเมื่อเห็นความหวังที่กำลังจะเป็นไปได้

"จ้า ถ้าอย่างนั้นคุณแม่อนุญาต" 

"เย้!!!  คุณแม่ยดาน่ายักที่สุดในโยกเยย" 

เจ้าหญิงตัวน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ปากเล็กจุ๋มจิ๋มพรมจูบไปทั่วใบหน้าของผู้เป็นแม่เป็นรางวัลตอบแทน

"งั้นก็ไปกันค่ะ" ภัทรผายมือโอบรับร่างของเจ้าหญิงตัวน้อย เมื่อสองแม่ลูกตกลงกันได้

"ของขวัญไปก่อนนะคะคุณแม่ บ๊าย บาย" มือเล็กโบกลาพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความดีใจจนหุบไม่ลง 

รดายิ้มลาลูกสาวสุดที่รัก แค่เห็นความสุขของเด็กน้อยเธอก็พลอยมีความสุขตามไปด้วย ตั้งแต่เพิ่งคลอดจนถึงตอนนี้ ของขวัญลูกสาวตัวน้อยของเธอยังไม่เคยมีอาการของเด็กที่โหยหาความรักจากผู้เป็นพ่อให้เธอได้เห็นเลยสักครั้งถึงแม้จะเคยถามหา แต่เมื่อเธอให้คำตอบที่เด็กน้อยก็เข้าใจได้ เธอก็จะได้เป็นรอยยิ้มตอบกลับมาทุกครั้ง

ทุกวันทุกเวลาสาวน้อยคนนี้จะมีแต่รอยยิ้มและความน่ารักอยู่เป็นประจำ หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะลูกของเธอคงจะมีความหวังว่าอีกไม่นานก็จะได้เจอกับพ่อของตัวเองจึงเป็นสิ่งปลอบใจให้ยังมีรอยยิ้มอยู่ได้ 

จนถึงตอนนี้รดาเริ่มหวั่นใจกับอนาคตอันใกล้ ถ้าลูกของเธอตั้งความหวังไว้ว่ากลับเมืองไทยแล้วจะได้เจอพ่อของเขาแต่หากมันไม่เป็นเช่นนั้น ถ้าพ่อของเขาไม่แม้แต่จะสนใจแล้วเธอจะทำอย่างไรหากวันหนึ่งลูกมีคำถามขึ้นมา

ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะแต่งงานกับผู้หญิงคนที่เขารักไปแล้วหรือยัง หรือจะมีลูกไปแล้วกี่คน ยิ่งใกล้วันความคิดนี้ก็ยิ่งทำให้เธอหวั่นวิตกมากขึ้น

"ป่านนี้พี่คงจะมีความสุขอยู่กับคนที่พี่รักใช่ไหมคะ พี่วิน"