ตอนที่ 31 ความจริง

ตอนที่ 31

ความจริง

"อย่าโทรนะ พี่วิน"

มือหนาชะงักหยุด ธาวินนึกยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์ จริงๆ แล้วเขาไม่ได้มีเบอร์ของภัทรสักหน่อย เมื่อกลางวันที่นัดเจอกันเขาก็ลืมขอเบอร์เพื่อนของเธอไปเสียสนิท แต่ลูกไม้ตื้นๆที่เขาคิดขึ้นมากลับทำให้ได้ผลเป็นที่น่าพอใจ

"ว่ามา" ชายหนุ่มเลิกคิ้วพูดและรอฟัง เขาเชื่อสนิทใจตั้งแต่ได้คุยกับของขวัญเมื่อตอนกลางวันแล้ว ว่าเขาคือพ่อของเด็กน้อยคนนั้น เพียงแต่อยากให้เธอตอบออกมาจากปากของเธอเองอีกครั้ง เพื่อที่เขาจะได้ถามคำถามอื่น ๆที่ยังคาใจเขาอยู่ต่อไป

"ใช่ค่ะ ของขวัญคือลูกของพี่" มันไม่ใช่เรื่องที่เธอจะปกปิดมาตั้งแต่แรก เพียงแต่ที่เธอไม่อยากให้เขารู้ก็เพราะเธอทำเพื่อตัวเขาและเพื่อครอบครัวใหม่ที่เขากำลังจะสร้างขึ้นมาต่างหาก 

รดาบอกได้น้ำเสียงนิ่งเรียบ เขารู้แล้วยังไง ลูกของเขาแล้วยังไง ในเมื่ออีกไม่กี่วันเขาก็จะแต่งงานกับคนรักของเขาอยู่แล้ว

"ทำไมไม่บอกว่ารดาท้อง ทำไมต้องหอบลูกหนีพี่ไปแบบนั้น"  

"บอกพี่เหรอคะ ทั้งที่พี่ไม่เคยรักรดาเลยด้วยซ้ำ ไม่ใช่สิ พี่วินเกลียดรดาต่างหาก แล้วพี่วินจะให้รดาบอกพี่ว่ารดาท้อง ถ้าเป็นแบบนั้นพี่จะไม่คิดว่ารดาเสแสร้งเพื่อจะจับตัวพี่อีกหรือไงคะ" ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นเธออยากจะบอกเขาให้รู้เป็นคนแรกด้วยซ้ำ แต่เพราะความเกลียดชังที่เขาต่อว่าเธอต่าง ๆ นานา มันเลยทำให้เธอต้องตัดสินใจแบบนี้ แล้วตอนนี้เขาก็กลับมาต่อว่าราวกับว่าเธอทำผิดอีกแล้วหรือ

ธาวินนิ่งอึ้งไปกับคำตอบโต้ของหญิงสาว ทุกอย่างที่เป็นแบบนี้ก็เพราะตัวของเขาเองจริง ๆ เขาไม่คิดที่จะโทษเธอเลยแม้แต่น้อย แต่หากเธอบอกเขาเรื่องลูกบางทีทุกอย่างมันอาจจะไม่เป็นแบบนี้ก็ได้

"รดา พี่ขอโทษพี่ยอมรับว่าตอนนั้นพี่ผิด พี่ต่อว่ารดาไปสารพัดแต่เรื่องลูก ถ้าพี่รู้มาก่อนรดาก็คงไม่ต้องหอบลูกไปไกลถึงเมืองนอกก็ได้"

"มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอคะ ที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ในเมื่อพี่วินเองก็บอกว่ารดาคือคนที่ทำลายอนาคตของพี่ แล้วสิ่งที่รดาทำไปทั้งหมดก็เพื่อพี่" จนถึงทุกวันนี้เธอก็ยังทำเพื่อเขา เพื่อความสุขในแบบที่เขาต้องการ ถึงเขาจะไม่รู้เลยว่าชีวิตของเธอทำได้ทุกอย่าง ขอแค่ให้เขาและลูกมีความสุขก็พอ

"รวมถึงใบหย่าที่ทิ้งไว้ให้พี่ดูต่างหน้าพร้อมกับแหวนหมั้นด้วยงั้นเหรอ" แค่คิดถึงใบหย่าที่เธอเซ็นไว้ให้เขา ธาวินก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที เธอคิดจะทิ้งเขาโดยที่ไม่เคยถามเขาสักคำ 

"ใช่ค่ะ รดาคืนชีวิตให้พี่หมดแล้ว รดายอมปล่อยพี่ไปอย่างที่พี่ต้องการแล้ว รดาก็หวังเพียงว่าเราสองคนแม่ลูกคงจะไม่ไปเป็นตัวถ่วงในชีวิตของพี่อีก ลูกคนเดียวรดาเลี้ยงได้แค่พี่ยอมให้ลูกเรียกว่าพ่อ รดาก็ขอบคุณมากแล้วค่ะ" น้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือแต่ต้องบังคับให้มันเป็นปกติมากที่สุด เธอจะไม่อ่อนแอต่อหน้าเขา ไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอคิดจะเอาน้ำตามาเรียกความสงสารให้เขาเห็นใจ

"ตอนจะแต่งรดาก็ตบปากรับคำแม่พี่ไปโดยไม่สนใจพี่สักนิด บทจะหย่ารดาก็ทำตามใจตัวเองโดยที่ไม่ถามว่าพี่จะตกลงหรือเปล่า พอมาเรื่องลูกรดาก็คิดจะเก็บเขาไว้คนเดียวทั้งที่พี่ก็ยังได้ชื่อว่าเป็นพ่อของเขา ถามจริงเถอะ รดาเคยเห็นว่าพี่มีตัวตนบ้างไหมที่คิดจะทำอะไรก็เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้งแบบนี้" 

 "รดาก็ยอมรับผิดแล้วไงคะ พี่ไม่อยากแต่งงานกับรดา รดาก็ยอมหย่าให้พี่แล้ว แล้วพี่จะเอาอะไรอีก"

"แต่พี่ไม่หย่า" ธาวินโพล่งตอบสวนออกไปด้วยความโมโห คำก็หย่าสองคำก็หย่าเขาพูดขนาดนี้แล้วเธอยังไม่เข้าใจอีกหรือไง

คำพูดด้วยความโมโหของเขาทำให้เธออึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะไปเมืองนอกเธอทิ้งใบหย่าไว้ให้เขาแล้วเขาจะมาบอกว่าไม่หย่าได้อย่างไร

"แต่รดาเซ็นใบหย่าให้พี่ไปแล้ว"

"ใบหย่างั้นเหรอ" ธาวินทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น ร่างสูงหมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องนอนของรดา ปล่อยให้หญิงสาวเพ่งมองอย่างสงสัยว่าเขาเข้าไปทำอะไรในห้องเธอ

แต่ความสงสัยนั้นก็ยังไม่น่าสนใจเท่ากับ เมื่อเขากลับออกมาพร้อมกับซองเอกสารในมือ 

"นี่ไง ใบหย่า" ธาวินหยิบเอกสารออกมาจากซองสีน้ำตาลก่อนจะยื่นให้รดา 

มือบางรับเอกสารฉบับนั้นมาถือไว้ ก่อนจะไล่สายตาสำรวจไปทั่วทั้งแผ่นกระดาษทุกอย่างยังคงเดิมเหมือนเช่นตอนที่เธอมอบให้เขา แม้แต่ลายเซ็นก็ยังคงมีแต่ชื่อของเธอเพียงคนเดียว

"ใบหย่าที่มีแต่ชื่อของฝ่ายหญิงเพียงคนเดียวก็ถือว่าไม่สมบูรณ์ และพี่ก็จะไม่มีวันเซ็นชื่อลงในใบหย่านี้ด้วย จำไว้นะรดาว่าเราสองคนยังคงเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมายไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง"

จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเขาเป็นคนที่หาว่าเธอไปขัดขวางอนาคตของเขากับคนรัก แล้วทำไมเขาถึงไม่ยอมเซ็นใบหย่าฉบับนี้

"ทำไมคะพี่วิน ในเมื่อพี่ไม่เคยต้องการที่จะแต่งงานกับรดาแล้ววันที่รดาคืนอิสรภาพให้พี่ ทำไมพี่ถึงไม่รับมันไปคะ"

"พี่ไม่เคยบอกว่าต้องการอิสรภาพ"

ใช่เขาไม่เคยพูดว่าเขาขอการเป็นอิสระจากเธอ แต่ทุกถ้อยคำที่เขาเคยต่อว่าเธอมามันไม่ได้มีความหมายว่าเขาอยากหลุดพ้นจากเธอหรอกหรือ

"แต่พี่วินบอกว่ารดาคือคนที่ทำลายอนาคตของพี่ อนาคตที่พี่จะแต่งงานกับพี่พรีม"

"ก็ใช่ ตอนแรกพี่คิดไว้แบบนั้นจริง ๆ แต่ในเมื่อพี่ต้องแต่งงานกับ รดาพี่ก็เลิกความคิดนั้นไปแล้ว" 

"แต่พี่ก็กำลังจะแต่งงานกับพี่พรีมนี่คะ ถ้าพี่ไม่หย่าแล้วพี่จะแต่งงานกันได้ยังไง"

คิ้วหนาขมวดมุ่นหนักขึ้นกว่าเดิม เธอไปเอามาจากไหนว่าเขากำลังจะแต่งงานกับกิรณา ทั้งที่กิรณากำลังจะแต่งงานกับคนอื่นต่างหาก

"ใครบอกว่าพี่กำลังจะแต่งงานกับพรีม"

"ได้ยินมาค่ะ" รดาอึกอัก เธอก็แค่ได้ยินจากที่เด็กในร้านพูดกันแต่ถ้าไม่จริงแล้วเด็กพวกนั้นจะเอาที่ไหนมาพูดได้ล่ะ

"ได้ยินมาจากไหน" ธาวินถามต่อ 

"..." หญิงสาวเลือกที่จะไม่ตอบ หากบอกไปว่าเด็กในร้านพูดกันก็พาลจะทำให้ลูกน้องของเธอเสียหายกันไปเปล่า ๆ

"พี่ไม่รู้หรอกนะ ว่ารดาไปได้ยินมาจากที่ไหนแต่พี่จะบอกว่า พรีมเขากำลังจะแต่งงานกับแฟนของเขาที่ไม่ใช่พี่ เข้าใจไหม" เมื่อรดาเอาแต่นิ่งเงียบ เขาก็ไม่คาดคั้นแต่เลือกที่จะบอกให้เธอเข้าใจเสียใหม่

กิรณาจะแต่งงานกับคนอื่นอย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นเธอก็เข้าใจผิดมาตลอดเลยสิ

"เพราะรดาหรือเปล่าคะ"