ตอนที่ 33 ยอม

ตอนที่ 33

ยอม

ศึกระหว่างธาวินและรดาจบลงได้ด้วยการที่รดาต้องยอมให้เขานอนในห้องนอนของเธอได้ตามที่ต้องการ ส่วนเธอก็พาร่างของตัวเองมานอนห้องลูกสาวแทน แต่ก็ใช่ว่าธาวินจะอยากนอนห้องเธอเสียเมื่อไหร่ สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่ห้องแต่เป็นเจ้าของห้องต่างหาก 

''พี่วิน ตามมาทำไมคะ ไหนบอกว่าจะนอนที่ห้องนู้นไง" รดาดุเสียงเข้ม แต่กลับเบาหวิวด้วยกลัวว่าจะทำให้ลูกตื่น 

 "ก็รดาไม่อยู่พี่ก็เลยจะมานอนกับรดากับลูกด้วยไง" ธาวินตอบกลับหน้าซื่อตาใส ถ้าไม่มีเธออยู่ด้วยแล้วเขาจะทนนอนหนาวอยู่ทำไมคนเดียว สู้ตามมานอนกอดเมียกับลูกไม่ดีกว่าหรือ

ร่างสูงทำทีจะล้มตัวลงนอนข้างร่างของภรรยา ระหว่างที่เขากำลังอาบน้ำรดาก็หนีเขาออกมาจากห้อง มาเจออีกทีเธอก็กำลังนอนกอดลูกสาวตัวน้อยแล้ว 

ลูกมีแม่กอด แต่แม่ยังไม่มีคนกอดก็คงต้องเป็นหน้าที่ของคนเป็นพ่อสิ

"หยุดนะพี่วิน อย่ามาใกล้รดานะ" ยังไม่ได้จะได้หย่อนตัวลงนั่ง เสียงหวานก็ร้องห้ามเขาเสียแล้ว ยิ่งเห็นใบหน้าสวยที่ดูแข็งกร้าวขึ้นด้วยแล้ว ธาวินก็แทบจะถอยกรูดไปอยู่ตรงมุมห้องอีกฝั่งเสียให้ได้

"ทำไมล่ะ รดา"

"รดาบอกพี่แล้วไง ว่าตอนนี้รดารู้สึกแบบไหนกับพี่และรดาก็ไม่อยากให้พี่มาแตะต้องตัวรดาด้วย ถ้าพี่อยากอยู่ที่นี่รดาไม่ว่าเพราะยังไงลูกก็ต้องการพี่ แต่พี่ห้ามเข้าใกล้รดาเด็ดขาด"

"แต่รดา..."

"พี่วินบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าจะพิสูจน์ให้รดาเห็นแต่การกระทำของพี่ในตอนนี้ไม่ใช่การพิสูจน์แต่เป็นการฉวยโอกาสมากกว่า ถ้าอยากให้ รดาเชื่อว่าพี่จริงใจกับรดาก็ช่วยเคารพการตัดสินใจของรดาด้วยนะคะ"

สิ่งที่เขาคิดจะทำมันก็ไม่ต่างกับการฉวยโอกาส เธอไม่อยากให้อะไรมันผิดพลาดเหมือนกับครั้งนั้นอีก ถ้าเขาเองก็ยังไม่แน่ชัดว่ารู้สึกกับเธอแบบไหน 

ธาวินไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่านิ่งยืนอยู่กับที่ ใบหน้าหล่อดูเงียบขรึมขึ้น เมื่อเธอปิดกั้นเขาทุกทาง จากที่คิดว่าเรื่องมันจะง่ายถ้าเขาเอ่ยปากบอกความรู้สึกของตัวเองไป แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด รดาใจแข็งเกินไป เธอไม่ใช่สาวน้อยที่จะทำทุกอย่างตามที่เขาต้องการได้อีกแล้ว 

"ได้ พี่จะทำเพื่อรดาขอแค่รดายังยอมให้พี่อยู่ที่บ้านหลังนี้กับรดากับลูกด้วยก็พอ" เมื่อเธอไม่ยอม ก็คงถึงเวลาที่เขาจะต้องเป็นฝ่ายยอมเธอเสียเอง ถือเสียว่าชดใช้กรรมที่เขาเคยทำไว้กับเธอก็แล้วกัน 

ยอมที่ไม่ใช่ยอมเลิกราและถอยห่าง แต่เป็นการยอมเพื่อทำให้เธอรู้ว่าเขารักเธอจริง ๆ แล้วเมื่อถึงวันนั้นเขาก็จะเป็นคนที่ทำให้เธอต้องยอมเขาอีกครั้ง

"ฝันดีนะครับ" ชายหนุ่มบอกลาก่อนนอน พร้อมกับส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินออกไปจากห้องของลูก 

รดามองตามแผ่นหลังของคนที่เดินออกจากห้องไป ยังดีที่เขายอมทำตามที่เธอขอเพราะถ้าเขายังดื้อดึง เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะต้านทานเขาได้มากแค่ไหน 

"เข้มแข็งไว้รดา ถ้าเธอไม่อยากเสียใจอีกครั้ง" 

ตะวันเพิ่งจะทอแสงรำไรมาจากท้องฟ้า แต่หญิงสาวที่เพิ่งรู้สึกตัวตื่นตามเวลาปกติในทุกวันกลับได้กลิ่นหอม ๆ ของอาหารลอยเข้ามาเตะจมูก ปกติเธอจะเป็นคนตื่นมาทำอาหารเช้าสำหรับตัวเองและลูก แต่ดูเหมือนวันนี้จะมีคนมาทำแทนเสียแล้ว

หลังจากจัดการกับตัวเองเสร็จ รดาก็ออกมาจากห้องในชุดที่พร้อมจะออกจากบ้าน แค่เดินเข้ามาถึงห้องครัวเธอก็พบกับอาหารเช้าหลากหลายเมนูวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ แต่กลับไม่เห็นคนทำ 

"ตื่นแล้วเหรอ หิวไหม" ธาวินส่งเสียงถามมาก่อนที่จะเดินมาถึงโต๊ะอาหาร เขาตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อทำอาหารให้สองแม่ลูกก่อนจะเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวออกไปทำงาน แต่เพราะไม่รู้ว่าลูกสาวต้วน้อยของเขาชอบหรือไม่ชอบอะไร คุณพ่อมือใหม่จึงทำอาหารหลายอย่างที่เหมาะสำหรับเด็กและไม่ลืมอาหารเช้าของคนเป็นแม่ด้วย

"ยังค่ะ" หญิงสาวตอบเสียงเรียบตึง ถึงจะพอใจกับอาหารที่อยู่บนโต๊ะซึ่งมาจากฝีมือของเขา แต่ก็ไม่แปลกที่เขาจะทำเพื่อเอาใจในเมื่อเขามีเป้าหมายอยู่ที่เธอ

ในยามที่คนเราต้องการอะไรก็มักจะทำดีเพื่อให้ได้สิ่งนั้นมา เธอจึงไม่ได้รู้สึกปลื้มหรือดีใจกับสิ่งที่เขาทำในวันนี้ เวลาและความจริงใจของเขาเท่านั้นที่จะทำให้กำแพงที่กั้นอยู่ในใจของเธอพังทลายลงได้ 

"ลูกล่ะ ยังไม่ตื่นเหรอ"

"ใกล้แล้วค่ะ" รดาพลิกข้อมือดูนาฬิกา เธอจะกำหนดเวลาให้เด็กน้อยตื่นเวลาเดิมทุกวัน นั่นก็คือหลังจากที่เธอทำอาหารเช้าเสร็จ และตอนนี้ก็ใกล้ได้เวลาของแกแล้ว

"วันนี้พี่จะไปส่งลูกด้วยนะ พี่อยากให้รดาบอกกับเจ้าหน้าที่ที่     เนิร์สเซอรีว่าพี่เป็นพ่อของเขา วันหลังพี่จะได้ไปรับลูก" 

"ไม่เป็นไรค่ะ พี่วินต้องทำงาน รดาไปรับไปส่งลูกเองได้ค่ะ" 

"แต่ลูกอยากเห็นพ่อของเขาไปรับเขาบ้าง"

"ลูกบอกเหรอคะ" รดาขมวดคิ้วถาม เธอไม่เคยได้ยินลูกพูดเลยสักครั้งว่าอยากให้เขาไปรับ ทุกวันที่ไปเนิร์สเซอรีก็เห็นยิ้มร่าเริงเป็นปกติ

"ครับ แกบอกว่า เคยเห็นพ่อของเด็กคนอื่นไปรับแต่แกไม่เคยมีพ่อไปรับเลยสักครั้ง" พูดไปธาวินก็สังเกตสีหน้าของรดาไป เขาเห็นว่าเธอรู้สึกเศร้าลงทันทีที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น คงเพราะไม่เคยคิดว่าลูกจะพูดแบบนี้ออกมา

"..."

"รดา คนเป็นลูกย่อมต้องการความรักจากทั้งพ่อและแม่นะ ถึงรดาจะเลี้ยงลูกมาได้ดีแค่ไหนแต่รดาก็ไม่สามารถจะให้ความรักในฐานะของพ่อได้หรอกนะ ยังไงซะลูกก็ต้องการทั้งพ่อและแม่อยู่ดี" 

หญิงสาวเข้าใจในทุกคำที่เขาพูดมาแต่ไม่เข้าใจว่าเขากำลังจะสื่อถึงอะไรกันแน่ ในเมื่อตอนนี้เธอก็ให้สิทธิ์เขาเป็นพ่อของลูกอยู่แล้ว

"พี่วินก็เป็นพ่อของเแกอยู่แล้วนี่คะ รดาก็ไม่ได้คิดจะพรากลูกไปจากพี่สักหน่อย"   

"แต่รดายังไม่ยอมรับความรู้สึกจากพี่ แล้วถ้ารดายังไม่รับรักพี่ วันหนึ่งเกิดรดาจะไปจากพี่อีกลูกก็ต้องขาดพ่อไปอีกอย่างนั้นเหรอ"

จากที่นอนคิดมาทั้งคืนว่าจะทำยังไงให้หญิงสาวยอมใจอ่อนและเชื่อใจเขาเสียที หากให้รอพิสูจน์ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เธอจะมั่นใจว่าเขาไม่ได้รู้สึกกับเธอแค่น้องสาว ทางเดียวที่ธาวินคิดออกก็คือลูก

เขาจึงใช้ลูกมาอ้างเพื่อให้เธอยอมใจอ่อนในเวลาอันรวดเร็ว

"ถึงรดาจะไม่รับรักพี่ แต่ยังไงพี่ก็ยังได้ชื่อว่าเป็นพ่อของแก เราสองคนก็สามารถทำหน้าที่ของพ่อและแม่ได้ แม้ไม่ใช่คนรักกัน จริงไหมคะ" พูดจบรดาก็เดินหลีกเขาไปอีกทางเพื่อไปปลุกเด็กน้อยเมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้ว

            ไม่จริง

คำตอบที่เธอไม่อยู่รอฟังและเขาก็ได้แต่ตอบมันในใจ สำหรับเขาแล้วจะไม่มีคำว่าอยู่เพื่อทำหน้าที่พ่อ แต่ต้องอยู่เพื่อทำหน้าที่สามีที่รักเธอและพ่อที่รักลูกต่างหากถึงจะเป็นเรื่องจริง