ตอนที่ 34 กองหนุน

ตอนที่ 34

กองหนุน

มื้ออาหารเช้าที่เป็นเช้าแรกของความสุขที่สมบูรณ์แบบสำหรับครอบครัว พ่อ แม่ ลูก นั่งรับประทานอาหารกันพร้อมหน้าในเวลาเช้าก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่เว้นแม้แต่นางฟ้าตัวน้อยที่ดูจะมีแต่รอยยิ้มทุกคำที่ตักอาหารเข้าปาก 

ธาวินระบายยิ้มอ่อน ยามเมื่อมองใบหน้าของลูกสาว แต่ยังทันสังเกตว่าลูกของเขาไม่เหมือนคนเป็นแม่ตรงที่ของขวัญกินผักทุกอย่างที่ รดาตักให้ แต่คนเป็นแม่กลับไม่แตะต้องเลยสักนิด

"รดาสอนให้ลูกกินผักเหรอ" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจัดการกับผักหลายชนิดที่ลูกพอจะกินได้ให้เด็กน้อย

"ค่ะ เด็กควรจะได้รับสารอาหารครบถ้วน"  

คำตอบทางโภชนาการที่เธอคงจะศึกษามาอย่างดีสำหรับคนเป็นแม่ ธาวินเองก็ยังนึกชื่นชมเธอที่แม้ตัวเองจะเกลียดผักทุกชนิดแต่ก็ยังให้สิ่งที่มีประโยชน์กับลูก แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่เธอพูดกับเขาไปเมื่อชั่วโมงก่อนหน้า

ก็อดที่จะแขวะเธอไม่ได้

"ดีแล้ว จะได้ไม่เหมือนคนเป็นแม่ สงสัยจะขาดสารอาหารตั้งแต่เด็กเพราะไม่กินผักถึงได้คิดมากและใจแข็งแบบนี้" 

รดาหันมองหน้าของคนที่ตั้งใจว่าเธอ เขากลายเป็นคนพาลแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่หรือเพราะไม่ได้ดังใจถึงได้ทำให้เปลี่ยนนิสัยไปเป็นเด็กอันธพาลเสียได้

"ถึงรดาจะขาดสารอาหารอย่างที่พี่วินว่า แต่รดาก็ไม่เคยทำให้ใครต้องเสียใจเพราะรดานะคะ" ใช่ว่าเขาจะพาลใส่เธอเป็นคนเดียวเสียเมื่อไหร่ และอย่าคิดว่าเธอจะยอมอ่อนข้อให้เขาเหมือนเมื่อก่อนอีก ในเมื่อเธอยอมเขาไปทุกอย่างแต่เขายังทำให้เธอเสียใจมาแล้วครั้งหนึ่ง ต่อจากนี้เขาก็จะไม่ได้เห็นรดาคนอ่อนแอคนนั้นอีกแล้ว

"พี่ไง ตอนนี้รดากำลังทำให้พี่เสียใจ"

"ตอนไหนคะ ที่รดาทำแบบนั้น"

"ตอนนี้ วันนี้ เวลานี้ รดาไม่รับรักพี่แล้วยังปิดกั้นพี่ทุกทาง รู้หรือเปล่าว่าพี่เสียใจแค่ไหน" 

"พี่วิน..."

"คุณแม่ จุ๊ จุ๊"

ประโยคที่คิดจะตอบโต้ธาวินกลับไปให้สมกับที่เขาต่อว่ามา แต่ต้องหยุดไว้แค่นั้นเมื่อเสียงของเธอที่เริ่มดังขึ้นด้วยความโมโห ทำให้กรรมการตัวน้อยต้องส่งเสียงห้าม 

เด็กน้อยยกนิ้วชี้เล็กตั้งตรงขึ้นแนบกับปากจุ๋มจิ๋มน่ารัก พร้อมกับทำเสียงห้ามเมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่พูดเสียงดังเกินไป เนื้อหาสนทนาที่ผู้ใหญ่ทั้งสองคนกำลังพูดกันคืออะไรเด็กน้อยก็ใช่ว่าจะรู้ แต่ที่ต้องทำท่าทางและส่งเสียงห้ามปรามก็เพราะรับรู้ได้ว่า เสียงที่พูดออกมานั้นมันดังเกินไปก็เท่านั้น 

"เห็นไหม ขนาดลูกยังเข้าข้างพี่เลย" ธาวินเสริมทับอย่างได้ใจ เมื่อเด็กน้อยห้ามศึกได้ตรงจังหวะพอดี

"พี่วิน นี่มันท่าปกติของลูก ถ้ารดาพูดเสียงดังลูกก็จะทำแบบนี้ ไม่ใช่ว่าลูกจะเข้าข้างพี่นะ" รดาอ่อนเสียงลงกว่าเมื่อสักครู่ แต่ก็ยังเถียงกลับด้วยอารมณ์คุกรุ่นอยู่เหมือนเดิม

"ไม่รู้ล่ะ พี่ก็ถือว่าลูกเข้าข้างพี่อยู่ดี ใช่ไหมคะของขวัญ" 

"ใช่ค่ะ"

เสียงเล็กตอบคนเป็นพ่อเมื่อเห็นว่าธาวินหันมาหาและถามพร้อมกับรอยยิ้ม ไม่รู้ว่าที่ถามคือเรื่องอะไรแต่เวลานี้ลูกของเขาก็สวามิภักดิ์กับเขาไปแล้วแต่โดยดี

"ชัดนะครับ คุณภรรยา" 

เมื่อกองหนุนตัวเล็กพยักหน้าตอบเต็มที่ ผู้กำชัยชนะก็หันมาเยาะเย้ยฝั่งตรงข้ามทันที 

คนที่ไม่มีพรรคมีพวกหัวเดียวกระเทียมลีบ ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าเหลือบมองชายหนุ่มด้วยสายตาขุ่นขวางแล้วถามอย่างคนพาล

"ใครเป็นภรรยาพี่" 

"อ้าว ก็ใครที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนสมรสกับพี่ก็คนนั้นแหละ หรือรดาไม่คิดว่าตัวเองเป็นภรรยาพี่ก็ได้นะ เพราะพี่มีอีกตำแหน่งสำหรับรดาโดยเฉพาะเลย"   

"อะไรคะ" 

คำถามของเธอทำให้ชายหนุ่มผุดรอยยิ้มแห่งความเจ้าเล่ห์ออกมาให้เห็น ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนถามแล้วบอกชัดถ้อยชัดคำ

"เมีย"  

"พี่วิน..." ช้อนส้อมในมือถูกยกขึ้นหมายจะฟาดไปที่ใบหน้าหล่อแต่ตีรวนของเขา หากแต่ชายหนุ่มกลับยกนิ้วจุ๊ปากคล้ายกับที่ลูกของเธอทำเพื่อห้ามเธอก่อนหน้านี้ขึ้นเสียก่อน

"จุ๊ จุ๊ เดียวลูกก็ว่าให้อีกหรอก" ธาวินแกล้งพูดแล้วยิ้มพอใจเมื่อเห็นภรรยาของเขาหน้าบึ้งหน้างอ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ 

พูดดีด้วยแล้วไม่ยอมใจอ่อน ก็คงต้องใช้ไม้ตีรวนกวนใจไปเรื่อย ๆ แบบนี้แหละ  

มื้อเช้าที่แสนจะมีความสุขแต่อลเวงผ่านไปได้ด้วยดีสำหรับสองพ่อลูก แต่ไม่ดีสำหรับคนเป็นแม่ที่ยังหน้าบึ้งไม่หาย แต่ก็ต้องปั้นหน้ายิ้มเมื่อถึงเวลาที่ต้องส่งนางฟ้าตัวน้อยเข้าสู่เนิร์สเซอรี

"สวัสดีค่ะ คุณแม่" เจ้าหน้าที่สาวกล่าวทักทายรดาเหมือนเช่นปกติทุกวันที่เธอมาส่งลูก

"สวัสดีค่ะ" 

"เอ๊ะ! คุณที่มาเมื่อวานใช่ไหมคะ"

 เมื่อทักทายคนเป็นแม่เรียบร้อยแล้ว เจ้าหน้าที่คนเดิมก็หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนจูงมือของเด็กน้อยอยู่อีกข้าง จำได้ว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่มาหาของขวัญเมื่อวาน แล้วทำไมวันนี้ถึงมากับแม่ของเด็กได้

"ใช่ครับ ผมเป็นพ่อของของขวัญครับ" 

"ออ! ค่ะ มิน่าเมื่อวานพอคุณกลับไปของขวัญยิ้มดีใจใหญ่ บ่นแต่อยากรีบกลับบ้านคงเพราะดีใจที่คุณพ่อมานี่เอง  แต่เมื่อวานคุณบอกว่าเป็นลุงไม่ใช่เหรอคะ" 

คำถามของเจ้าหน้าที่สาวทำให้รดาต้องรีบคิดคำตอบมาแก้ต่าง ไม่แปลกที่เจ้าหน้าที่คนนี้จะสงสัย ในเมื่อก่อนหน้าเป็นลุงแต่วันนี้กลับกลายเป็นพ่อ หากตอบคำถามนี้ไม่ดีพอก็อาจจะทำให้คนอื่นพากันพูดไปในทางเสียหายได้

"คือพอดีรดายังไม่เคยแนะนำคุณพ่อให้ทางเนิร์สเซอรีรู้จักน่ะค่ะ คุณพ่อเขาก็เลยมาบอกว่าเป็นคุณลุงแทน"

"ออ! ค่ะ แต่..."  

"เอ่อ รดาว่าพาของขวัญเข้าไปดีกว่าค่ะ รดาต้องไปทำงานแล้วค่ะ"    

"ค่ะ ค่ะ ของขวัญ บ๊าย บายคุณพ่อ กับคุณแม่หรือยังคะ" เจ้าหน้าที่สาวเลิกสนใจกับความสงสัยของตัวเองแล้วก้มลงพูดกับเด็กน้อยแทน

"บ๊าย บายค่ะ" เสียงเล็กหันมาบอกคนเป็นพ่อและแม่ พร้อมกับโบกมือไปมาเบา ๆ 

 "บ๊าย บายค่ะลูก" 

 "ตอนบ่ายคุณพ่อค่อยมารับนะคะ"

ธาวินยิ้มบอกลูกสาว ก่อนจะโบกมือลาเด็กน้อยที่เดินยิ้มเข้าไปข้างใน 

 ลาลูกเสร็จธาวินก็หันมาบอกคนเป็นแม่ต่อ

"ไปครับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง" 

"ไม่เป็นไรค่ะ พี่วินไปทำงานเถอะรดาไปเองได้" 

"ไม่ได้สิครับ ส่งลูกแล้วก็ต้องส่งเมียด้วย หน้าที่ของคนเป็นสามี" ไม่รอให้เธอค้านต่อ ธาวินจับมือของรดาแล้วพาไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกลมากนัก ก่อนจะขับออกไปเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองอย่างที่บอก