ตอนที่ 47 ผมยังไม่แห้ง

ตอนที่ 47

ผมยังไม่แห้ง

ปากหนาละจูบอันแสนหวาน ซอกซอนสูดดมความหอมไล่เรื่อยลำคอระหง พรมจูบบางเบาทั่วเนินเนื้ออก เลื่อนมือดึงรั้งปมผ้าจนร่างบางเผยเนื้อหนังเปล่าเปลือยขาวผ่องน่าสัมผัส

ลิ้นร้อนลากเรื่อยเลียวนรอบอกงามดูดดุนเม็ดเกสรสีสวยจนขึ้นแข็งเป็นไต ชายหนุ่มอ้าปากรับก้อนเนื้อนิ่มเข้าปากเมื่อคนใต้ร่างแอ่นอกขึ้นหาด้วยความหวามไหว เสียงครางแผ่วเบาชวนให้สายตาของเขาเหลือบขึ้นมอง หญิงสาวหลับตากัดริมฝีปากล่างอย่างข่มอารมณ์เมื่อเขาดุนดันอยู่กับเม็ดสีชมพู

"อืม..." 

พยายามกลั้นเก็บแค่ไหน ก็ต้านอารมณ์ซ่านสยิวที่ถูกปลุกเร้าไว้ไม่ได้ เธอจึงต้องเปล่งเสียงเล็ดลอดออกมาเพื่อคลายความกระสัน

ขนอ่อนในร่างลุกชันไปทุกสัดส่วน ยิ่งเขาลากลิ้นเรื่อยลงตามผิวเนื้อผ่านหน้าท้องราบ มือบางกอบกำขย้ำผ้าปูที่นอนเพื่อใช้เป็นที่ยึดสกัดอารมณ์

"อื้ม..."

จุดนั้นที่เขากำลังสัมผัส เธอรู้สึกมันมาแล้วครั้งนึงตอนอยู่ในห้องน้ำ แต่ครั้งนี้มันรู้สึกอ่อนนุ่มหวาบหวามกว่าตอนที่เขาใช้นิ้วกว่ามาก

ลิ้นร้อนระอุหดเกร็ง รุกสะกิดเร้ากับเนื้อชมพูเม็ดเล็ก มือทั้งสองข้างจับขาเรียวให้ยกตั้งขึ้น ปลายนิ้วแหวกกลีบเนื้อให้เผยอออกก่อนจะละเลงลิ้นรุกล้ำไปกับร่องเนื้ออ่อน

เสียงร้องครางดังขึ้นกว่าเก่า สะโพกเล็กยกส่าย ขาเรียวเกร็งจิกปลายเท้าลงกับที่นอนเพื่อพยุงช่วงสะโพกให้ลอยค้างอยู่ในอากาศ เชิญชวนให้เขาล่วงล้ำหนักหน่วงกับกายสาว

"อ๊ะ อาาา"

ไม่นานเขาก็ทำให้เธอต้องครางออกมาด้วยความสุขสมอีกครั้ง หยาดน้ำขุ่นเหนียวเอ่อไหลออกมาจากช่องทางแคบ แต่กลับแห้งหายไปในไม่ช้าด้วยลิ้นร้อนร่ายปาดจนกริบเกลี้ยง

ธาวินหยัดร่างขึ้นมาทาบทับหญิงสาวไว้อีกครั้ง จับแก่นกายใหญ่ล่ำตื่นตัวเข้าจ่อตรงแอ่งน้ำเล็กที่ยังไหลรินออกมาไม่ขาดช่วง สะโพกหนาหยัดต่ำลงผลักให้ส่วนปลายเข้าสู่ช่องรักทีละน้อย

มือบางยกขึ้นขย้ำกับแขนแกร่งทั้งสองข้างที่วางค้ำกับที่นอนเหนือไหล่ขาว ปลายเล็บจิกลงบนเนื้อแขนเมื่อรับรู้ถึงความเจ็บยามที่เขากดตัวตนความเป็นเขาเข้ามาจนสุด

"พี่วิน มันเจ็บ" 

เสียงเล็กเอ่ยบอกมาด้วยความเจ็บปวดและเขาก็รับรู้ได้เพราะชายหนุ่มไม่แม้แต่จะขยับร่าง ปล่อยแช่แก่นเนื้อร้อนระอุไว้ในร่างเธออยู่แน่นิ่ง มันไม่ใช่ครั้งแรกก็จริงแต่เพราะเธอห่างหายไปนาน ความคับแน่นฟื้นตัวจึงไม่แตกต่างจากครั้งแรกเลยแม้แต่น้อย จะมีก็แต่เหยื่อบริสุทธิ์เท่านั้นที่เป็นข้อแตกต่าง

"ดีขึ้นไหม" ธาวินเอ่ยถาม ก้มจูบหน้าผากมนเบา ๆ หลายนาทีที่เขาค้างตัวเองไว้ จนเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเธอคลายความเจ็บปวดลงจึงปริปากถามอย่างอ่อนโยน

ความปรารถนาที่รุมสุมถูกเขาเก็บกั้นไว้ในร่างจนเกือบสุดจะต้าน แต่เพราะกลัวว่าเธอจะเจ็บจนเกินไปเขาจึงยังทนนิ่งอยู่ได้ เมื่อใบหน้าสวยพยักตอบรับลงเบา ๆ สะโพกสอบจึงขยับช้าเนิบ ถอนแก่นกายเข้าออกอ่อนโยนก่อนจะเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงขึ้น เมื่ออารมณ์ที่สกัดกั้นไว้ภายในกระตุ้นเร้า จนไม่อาจจะข่มเก็บมันได้อีกต่อไป

ร่างบางสะเทือนไปตามแรงตอกอัด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงรัวตามจังหวะ เสียงเนื้อกระทบดังลั่นระงมไปทั่วห้องผสมผสานปนเปไปกับเสียงครวญครางและลมหายใจเหนื่อยหอบ

นาทีแล้วนาทีเล่าจนผ่านไปเกือบชั่วโมงเสียงกระทบกระทั่งก็ยังดังอยู่อย่างต่อเนื่อง ความรวดร้าวกลางกายสาวเลือนหายไปตอนไหนไม่รู้ แต่ตอนนี้มันมีแต่ความรู้สึกซ่านสยิว ขาเรียวถูกยกขึ้นพาดบ่าทั้งสองข้าง มือหนาจับสะโพกเล็กกดรับน้ำหนักที่เขารัวส่งลงมาไม่ยั้ง จวบจนกระทั่งร่างทั้งสองส่งเสียงครางออกมาพร้อมกัน

ชายหนุ่มทิ้งร่างลงนอนแนบข้างภรรยาที่ยังหอบหายใจถี่แรงด้วยความเหนื่อยหอบ ใบหน้าของเธอแดงก่ำไม่ต่างกับเนื้อตัวที่แดงจนกลายเป็นชมพู เหงื่อที่ผุดขึ้นทั่วร่างและตามไรผมกับสีหน้าเหยเกเมื่อเขาพลิกร่างเธอเข้ามากอดทำให้เขารู้ว่า เขาคงรุนแรงกับเธอเกินไป

ทีแรกก็ไม่ตั้งใจจะทำให้เธอต้องเจ็บขนาดนี้ แต่เพราะมันห้ามใจไม่ไหวบวกกับเธอน่ารักเกินไปเวลาที่อยู่ใต้ร่างเขา ทำให้เขาไม่สามารถข่มอารมณ์ของตัวเองได้

 "เจ็บเหรอ" 

 "ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา เพิ่งมารู้สึกตัวอีกครั้งว่าเจ็บก็ตอนที่ทุกอย่างมันจบลงแล้ว

"พี่ขอโทษนะ แต่มันอดใจไม่ไหวจริง"

"เดี๋ยวก็คงหายค่ะ" เธอไม่โทษเขา ช่วงจังหวะนั้นคงไม่มีใครจะห้ามตัวเองได้ ขนาดเธอเองที่ครั่นกลัวก็ยังเผลอลืมตัวปล่อยกายสอดคล้องไปกับเขาเหมือนกัน คำที่พูดออกไปจึงเหมือนเป็นการบอกเขาว่าเธอเองก็เต็มใจ

"เจ็บมากหรือเปล่า" เขายังถามเธอด้วยน้ำเสียงห่วงใยอีกครั้งแต่ก็แค่น้ำเสียงที่เป็นแบบนั้น เพราะดวงตาของเขาไม่ได้เป็นอย่างนั้นด้วย เวลานี้ดวงตาของเขาวาววับขึ้นอีกครั้งและทุกครั้งที่เธอเห็นสายตาแบบนี้ของเขานั่นคือเขากำลังคิด...

"ไม่เอาแล้วนะพี่วิน รดาไม่ไหวหรอกค่ะ" คำตอบของเธอไม่ใช่ว่าจะตรงกับคำที่เขาถาม แต่มันก็ครอบคลุมทั้งคำตอบและคำปฏิเสธเข้าไว้ด้วยกัน

"ผมรดายังไม่แห้งเลย นอนไปทั้งแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายพอดี ให้ผมแห้งก่อนนะแล้วค่อยนอน"

''รดาไปเป่าเอาก็ได้ค่ะ" ร่างบางขยับจะลุกรีบไปเป่าผมให้แห้งจะได้จบ ๆ ไม่ต้องให้เขาเอามาเป็นข้ออ้างได้อีก แต่ทั้งร่างหรือจะสู้ท่อนแขนแกร่งที่ว่องไวโอบคว้าให้เธอนอนหงายลงกับที่

ธาวินทาบทับร่างของเธออย่างรวดเร็ว รอยยิ้มมุมปากกดลึก นัยน์ตานุ่มลึกจ้องมองลงไปในดวงตาของหญิงสาว

"พี่บอกแล้วไงว่าพี่ช่วย รดาทำช้ากว่าจะแห้ง"

ถ้าให้เทียบเวลาเป่าผมกับไดร์ยังเร็วกว่าให้เขาช่วยมากกว่าอีก แล้วอีกอย่างเธอก็ไม่ต้องเจ็บตัวด้วย แต่ว่าไดร์ก็ไม่ทำรู้สึกมีความสุขได้เท่ากับเขา

กว่าจะนึกเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างสองวิธี ร่างของเธอก็ถูกเขาจู่โจมไปครึ่งทางแล้วและเธอก็ไม่สามารถที่จะขัดขืนมันได้แม้แต่น้อย

อีกหลายชั่วโมงที่ทั้งสองคนกอดรัดกันอยู่บนเตียงใหญ่ ความรักและการรอคอยที่ห่างหายไปถูกเติมเต็มจนล้นได้ในค่ำคืนเดียว ไม่ว่าเสียงครวญครางจะดังจบลงไปกี่ครั้ง แต่ถ้าแรงตัณหายังไม่หมดสิ้น ธาวินก็ไม่คิดจะปล่อยให้ภรรยาคนสวยได้หลับง่าย ๆ

ร่างหนาที่เพิ่งจะล้มตัวลงนอนแนบข้างเมื่อความเร่าร้อนหยดสุดท้ายหมดสิ้น รดาปรือตาขึ้นมองปลายคางของคนที่กอดร่างเธอเอาไว้ พลันได้สบตากับเขาที่ก้มลงมามองเธอเช่นกัน

            "ไปห้องน้ำไหม" ธาวินถามเสียงเบา หากไม่ทำความสะอาดก็กลัวว่าเธอจะเหนอะหนะตัวจนเกินไป

            "รดาไปไม่ไหวแล้วค่ะ จะเช้าอยู่แล้วค่อยอาบน้ำทีเดียวเลยแล้วกัน"

ไม่ทันจะขาดคำดี ดวงตาคู่งามก็ปิดตาหลับด้วยความอ่อนเพลีย ธาวินได้แต่ยิ้มอ่อนให้กับความน่าสงสารของภรรยา ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างตัวแล้วกลับออกมาด้วยผ้าขนหนูชุบน้ำพอหมาด ๆ ผืนเล็ก

มือหนาจับเรียวขาของภรรยาให้แยกออก ปาดป่ายเช็ดตรงเนินเนื้อบวมแดงจนสะอาดเกลี้ยงทิ้งผ้าลงข้างเตียงแล้วล้มตัวลงนอนโอบกอดร่างของหญิงอันเป็นที่รักไว้แล้วหลับตาตาม