ตอนที่ 48 ห้องนอน

ตอนที่ 48

ห้องนอน

กว่าจะกลับจากบ้านของธาวินก็ปาเข้าไปเกือบเย็น ไม่ใช่เพราะมัวแต่อ้อยอิ่งแต่เพราะคุณแม่คนสวยไม่สามารถฝืนร่างตื่นขึ้นมาได้ในตอนเช้าเหมือนทุกวัน เกือบเที่ยงคือเวลาที่รดารู้สึกตัว อาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่างก็พบว่าทุกคนนั่งกันพร้อมหน้าแล้ว เธอไม่รู้ว่าจะทำหน้าอย่างไรดีที่เธอตื่นสายได้ขนาดนี้ยังดีหน่อยที่ตุลธรและนารีไม่ได้สนใจ เพราะมัวแต่เล่นสนุกกับหลาน แต่ตัวการที่ทำให้เธอต้องนอนหลับไม่รู้สึกตัว กลับนั่งส่งยิ้มตาเยิ้มมาให้จนเธออยากจะเข้าไปข่วนหน้าหล่อ ๆ นั้นเสียให้ได้

"เมื่อคืนพี่วินไม่สบายหรือเปล่าคะ" ตอนที่เธอตื่นมาเห็นผ้าสีขาวผืนเล็กวางอยู่ข้างเตียงจับดูก็รู้สึกว่ายังหมาด ๆ จึงคิดว่าหรือว่าเขาจะไม่สบายเลยเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวเพื่อลดความอุณหภูมิของร่างกายหรือเปล่า

"เปล่านี่ ทำไมเหรอ" ธาวินเดินออกมาตอบคำถามเมื่อเอาสัมภาระไปเก็บไว้ในห้องเสร็จเรียบร้อย

"ก็รดาเห็นมีผ้าวางอยู่ข้างเตียง นึกว่าพี่วินเอามาเช็ดตัวเสียอีก"  ธาวินอมยิ้ม ย่อตัวลงนั่งบนโซฟาข้างภรรยาสาว

"พี่เอาเช็ดตัวให้รดา"

"ตัวรดาเหรอคะ" เช็ดทำไมเธอก็ไม่ได้ป่วยสักหน่อย

"อืม แต่เป็นกลางตัวนะ มันเลอะเลยกลัวว่ารดาจะนอนไม่สบาย" 

คำตอบที่ฟังแล้วแก้มแดงก่ำ ตอนเธอหลับเขายังมายุ่งกับเนื้อตัวเธออีกเหรอ แค่เช็ดอย่างเดียวหรือเปล่าก็ไม่รู้

"คุณแม่แก้มแดง ปัดแก้ม" เด็กน้อยที่นั่งอยู่ในตักเงยหน้าขึ้นมองแล้วร้องทักเมื่อเห็นว่าแก้มของคนเป็นแม่แดงกว่าปกติ มือเล็กยกขึ้นแนบบนแก้มของตัวเองอยากปัดแก้มแดงเหมือนแม่บ้าง

"แก้มคุณแม่ไม่ได้แดงเพราะปัดแก้มหรอกค่ะ แต่คุณแม่เขิน" คุณพ่อผู้ทำให้แก้มของคุณแม่แดงก้มลงพูดกับลูกสาว

"ของขวัญอยากเขินบ้าง" วัยน่ารักช่างพูดช่างจา พูดออกไปตามประสาในความรักสวยรักงามแต่นั่นยิ่งทำให้คนเป็นแม่เขินหนักขึ้นกว่าเก่า เพราะที่มาของความเขินในตอนนี้มันฉายออกมาในมโนภาพเป็นฉาก ๆ

"ของขวัญไปเล่นของเล่นดีกว่าไหมคะ" รดาก้มลงพูดกับลูกแก้เก้อ

"ดีค่ะ"

เมื่อเด็กน้อยลงจากตัก วิ่งไปหยิบของเล่นออกมานั่งเล่นกลางบ้าน รดาจึงหันไปแยกเขี้ยวใส่คนเป็นสามี

"พี่วิน จะพูดอะไรกับเด็กก็ระวังหน่อยสิคะ"

"พี่ยังไม่พูดอะไรเลย แค่บอกว่ารดาเขินแค่นั้นไม่ใช่เหรอ รดาคิดภาพไปเองแล้วมาหาว่าพี่พูดไม่ดี" ธาวินเถียงยิ้ม ๆ ถ้าเธอไม่นึกภาพตามมีหรือที่เธอจะมาต่อว่าเขาแบบนี้

"รดาไม่พูดกับพี่แล้ว" รดาลุกเดินเข้าไปในห้องเมื่อโดนต้อนจนจนมุม เธอก็ทำได้แค่โมโหกลบเกลื่อน จะนั่งให้เขายิ้มเยาะอยู่ทำไม

ธาวินได้แต่ยิ้มมองตามร่างของภรรยาคนสวย ที่เดินกระฟัดกระเฟียดเข้าห้องของลูก แม้แต่เวลาโมโหภรรยาของเขายังดูน่ารัก แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เขารักเธอได้อย่างไร สงสัยคืนนี้ต้องรักทั้งคืนอีกแล้วมั้ง

ทว่าความหวังของธาวินกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อภรรยาคนสวยของเขายังคิดที่จะนอนห้องเดียวกับลูกสาว จนเขาเองต้องมาวิงวอนร้องขอ

"รดาจะนอนที่ห้องลูกทำไม กลับไปนอนห้องนู้นกับพี่นะ"

"ไม่เอาค่ะ รดาจะนอนที่นี่" ใครจะกล้าไปนอนกับเขา เมื่อคืนวานก็เกือบเช้าไปทีนึงแล้ว ถ้าขืนไปนอนห้องเดียวกันก็คงจะซ้ำแบบเดิมแน่

"ทำไมล่ะ ตอนนี้รดาก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอว่าพี่รักรดาจริง ๆ แล้วอีกอย่างเราสองคนก็..."

"หยุดนะพี่วิน อย่าพูดออกมานะ ไม่เห็นเหรอคะว่าลูกยังไม่หลับ" 

ธาวินเสหน้าไปมองทางลูกสาวตัวเล็กที่กำลังจะพริ้มหลับแต่ก็ยังส่งยิ้มมาให้เขาอีกครั้ง ใบหน้าหล่อโน้มต่ำลงหอมแก้มเด็กน้อย แต่ก่อนจะกลับมาอยู่ในท่าเดิม เขาก็นึกอะไรบางอย่างออก

"ถ้ารดาไม่ไป พี่ก็จะนอนที่นี่แล้วมาดูกันว่ารดาจะอายลูกหรือเปล่า"

คำว่าอายลูกทำให้เธอนึกภาพในตอนเช้าของวันที่เขานอนที่ห้องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง

คนบ้า! จะหื่นอะไรนักหนา

"ว่าไง จะนอนที่ห้องนี้หรือไปนอนที่ห้องนู้น" คนรอฟังคำตอบถามย้ำเมื่อภรรยาสาวไม่ยอมปริปากตอบรับสักที

"เลือกได้เหรอคะ ขู่กันขนาดนี้" รดาหันมองลูกสาวตัวเล็ก เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยหลับไปแล้วจึงลุกออกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง

"ถ้าไม่ขู่ก็ดื้อไม่หยุด"

 ธาวินยิ้มกริ่มเดินด้วยท่าทีสบายอารมณ์กลับไปห้องของตัวเอง มีความสุขกับการที่กำราบภรรยาให้อยู่ในโอวาทได้ แล้วยังมีความสุขที่รออยู่ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าด้วย

สุขจนถึงเช้าอีกแน่ ธาวิน

ผิดจากที่คิดเสียที่ไหน ในเมื่อเสียงของสองสามีภรรยาสาวเพิ่งจะเงียบลงในสามชั่วโมงก่อนหน้าที่พระอาทิตย์จะขึ้น เธอหลับไปทั้งที่เขายังไม่วางร่างของเธอลงกับที่นอนเสียด้วยซ้ำ และก็เป็นหน้าที่เขาที่จะต้องเช็ดเนื้อตัวให้เธออย่างที่เคยทำ

รดางัวเงียตื่นมาในเวลาเช้า เธอเพิ่งจะนอนไปได้แค่สี่ชั่วโมง เพราะเช้านี้เธอต้องพาลูกส่งเนิร์สเซอรีแล้วยังต้องไปเปิดร้านที่ปิดไปสองวันแล้ว แต่เพราะความหื่นของสามีของเธอ ทำให้เช้านี้เธอแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงพยุงร่างได้เลย

"ถ้าไม่ไหวก็พักเถอะ เดี๋ยวพี่ไปส่งลูกเอง"

ธาวินที่ตื่นก่อนหน้าเธอไม่นาน อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เข้าโอบร่างโงนเงนของภรรยาไว้ เห็นท่าทางอ่อนเพลียก็ให้นึกสงสาร

"ไม่ดีกว่าค่ะ รดาต้องไปร้านอีก รดาไปอาบน้ำก่อน" เธอตอบทั้งที่ตายังเปิดไม่เต็มที่

"ให้พี่อาบให้ไหม"

คำถามของเขาเปรียบเหมือนนาฬิกาปลุกเสียงดี แค่ได้ยินเธอก็ดีดตัวตื่นขึ้นทันที ขืนเขาอาบให้วันนี้คงได้ไปร้านเที่ยงแน่

"รดาอาบเองได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ" พูดจบก็ผละออกจากอ้อมกอดของสามี แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปทันที อาการง่วงงุนหายวับไปกับตา ธาวิน หลุดขำกับท่าทางลนลานของภรรยา

เขาคงต้องลดความต้องการของตัวเองให้น้อยลงแล้ว ไม่งั้นภรรยาคนสวยของเขาคงทรุดเข้าสักวันแน่