บทที่ 6

ไฮโซสาวไม่รู้ว่าตนเองพาร่างกายที่แข็งเป็นหินไปแล้วกลับมาบ้านได้ยังไง

แต่เธอก็กลับมาแล้ว

ความจริงหญิงสาวมีแพลนสำหรับเที่ยวในพัทยาหลังนายแพทย์สัมมนาเสร็จ ตั้งแต่คาเฟ จุดชมวิว แกลลอรีศิลปะ รวมถึงรูฟท็อปสุดโรแมนติก ทว่าทุกอย่างก็ไม่เป็นตามแผน เพียงเพราะบิดาของชายหนุ่มต้องการพบตัวด่วน

แต่ใครจะเชื่อว่าแค่ได้นั่งเคียงข้างเขาบนรถในระยะทางร้อยกว่ากิโลเมตร ได้ฟังเพลงอยู่ในรถคันเดียวกับเขา เขาใส่ใจพอที่จะแวะจอดซื้อชาเขียวสักแก้ว ขนมสักชิ้นให้เธอระหว่างทาง ข้าวหวานก็ใจเหลวเป๋วไปเสียหมด

ความสุขของเธอไม่ได้เกิดขึ้นยากเลย กันต์ธีขับรถให้นั่งหัวใจน้อยๆ ก็พองฟูจนเกือบจะลอยออกไปนอกโลก แต่เขาก็ไม่ได้ไปส่งเธอถึงบ้านอยู่ดี

หญิงสาวหัวเราะในลำคอทั้งที่มันขมปร่าอยู่ในอก สามีของเธอหักเลี้ยวพวงมาลัยเข้าไปโรงพยาบาลทั้งที่วันนี้เขาหยุด เปิดประตูทิ้งเธอไว้บนรถอย่างไม่แยแส

ทายาทคนเดียวของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่มีสาขาไปทั่วประเทศ และยังมีบริษัทนำเข้าเครื่องมือแพทย์และเวชภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุด กลับถูกผู้ชายคนหนึ่งสะบัดตูดและทิ้งให้อ้างว้างอยู่บนรถ อภิสิทธิ์นี้เป็นของนายแพทย์กันต์ธีแต่เพียงผู้เดียว อภิสิทธิ์ของคนที่เธอรักแบบหน้ามืดตามัว

ทำไมคลั่งรักแบบนี้นะข้าวหวาน…

คนโง่ย่อมมีเหตุผลของคนโง่ เหตุผลที่เธอยอมอดทนจนเกือบจะเป็นยอดมนุษย์อยู่แล้วเมื่ออยู่กับกันต์ธีหรือพี่กันต์ของเธอ

เมื่อราวสิบปีก่อน บิดาและมารดาชักชวนกันพาเด็กหญิงข้าวหวานออกรถขับไปเที่ยวยังดอยแห่งหนึ่งทางภาคเหนือ เส้นทางคดเคี้ยวที่บุกเบิกใหม่สำหรับคาราวานออฟโรด นายแพทย์เขมินทร์ผู้รักการออกทริปและผจญภัยจึงร่วมไปกับเส้นทางนั้นด้วย แต่โชคร้ายรถราคาแพงที่ตกแต่งไว้อย่างดีดันเกิดอุบัติเหตุ

คืนนั้นมีฝนเทลงมาอย่างหนัก ถนนบนไหล่เขาที่ลื่นทำให้รถโฟร์วีลคันใหญ่ของบิดาเบรกแตก หลุดโค้งและลากเอารถมอเตอร์ไซค์ของชาวบ้านสองสามีภรรยาลงไปในเหวข้างทางด้วย ไม่มีใครรอดชีวิต

มีเพียงเด็กผู้หญิงอายุสิบห้าที่แขนขาหัก นอนมองภาพกระจกแตกกระจายไปทั่วรถ และร่างของพ่อแม่ที่ไร้ลมหายใจอยู่นานสามสี่ชั่วโมง

นั่นเป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต

เธอเจ็บปวดไปทั้งร่างกาย ผวาหวาดกลัวอย่างที่สุด ในนาทีที่กำลังใกล้หมดหวัง ผู้ชายคนหนึ่งก็ยื่นหน้าเข้ามาพูดกับเธอ ส่งนิ้วแตะไปที่ข้างลำคอ เขายิ้มอย่างอ่อนโยนที่สุดและบอกกับเธอว่า “ไม่ต้องกลัวแล้วนะครับ น้องจะปลอดภัยแน่นอน”

หลังจากนั้นความช่วยเหลือจากทีมกู้ภัยและรถพยาบาลก็มาถึง แถมคนที่เป็นผู้พบผู้ประสบเหตุเป็นนายแพทย์ที่กำลังใช้ทุน การเคลื่อนย้ายร่างกายของเธอถึงได้ยังปลอดภัยมาถึงทุกวันนี้ ความช่วยเหลือเพื่อมนุษยธรรมของเขา มันเกี่ยวพันกับความรู้สึกของเธอไว้นับแต่นั้น

บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอมักจะลืมเลือนและไม่ติดอกติดใจกับท่าทีเย็นชา แต่เลือกจะจดจำและนึกถึงรอยยิ้มอบอุ่นของกันต์ธี มันเป็นความสว่างไสวเดียวในค่ำคืนที่ฝนตกหนักและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด มันคือความหวังของคนที่กำลังสิ้นหวังถึงขีดสุด

นี่คือเหตุผลนอกเหนือจากความเหมาะสมที่ผู้ใหญ่เห็น นั่นคือความปักใจ

หญิงสาวเปิดเอกสารดูข้อมูลการถือหุ้น รายชื่อลูกค้าและผลประกอบการย้อนหลังไปห้าปี เข้าเว็บไปโหลดงบการเงินจาก

กรมพัฒนาธุรกิจการค้าที่ส่งข้อมูลเพิ่มเข้ามาประกอบ บริษัทของพ่อสามีไม่เหลือสภาพคล่องแม้แต่น้อย เพียงแต่โพรไฟล์และฝีมือของบุคลากรต่างหากที่เธอพอจะสนใจ

ถ้าจะให้พูดกันตามความจริง ยังมีธุรกิจอื่นที่มีผลงานและแนวโน้มให้น่าลงทุนมากกว่านี้ แต่ยังไงล่ะ บริษัทพวกนั้นไม่ใช่ครอบครัวของเธอ

หญิงสาววางไอแพดเครื่องเล็กลงข้างตัวแล้วทิ้งร่างบอบบางเอนไปบนเก้าอี้ทำงานตัวหนานุ่ม ก่อนจะกลับมานั่งตัวตรงและหยิบแซ็กโซโฟนคู่ใจขึ้นบรรเลงเพลง บนฝาผนังเบื้องหน้าโต๊ะทำงานมีบอร์ดเล็กๆ ที่แปะโน้ตเพลง กรอบรูปครอบครัว  รูปถ่ายพรีเวดดิง ภาพถ่ายเรือสำราญ และภาพเกาะเวิ้งว้างกลางทะเล

นานมาแล้วมีนกแกนเน็ตตัวหนึ่งชื่อไนเจล บินไปหยุดที่เกาะร้างแห่งนั้น เกาะที่ถูกมนุษย์สร้างขึ้น โดยจำลองสภาพแวดล้อมให้เหมาะสมกับการอยู่อาศัยของนกทะเล ไนเจลปักหลักอยู่ที่นั่น เหตุผลไม่ใช่เพราะความอุดมสมบูรณ์อื่นใด แต่เพราะมันตกหลุมรักนกรูปปั้นตัวหนึ่งต่างหาก

เธอก็เหมือนนกไนเจลนั่นแหละ…

อยู่ในความสัมพันธ์อันเย็นชาร้างไร้เพราะความรัก

ปีแล้วปีเล่าที่เฝ้ามองกันต์ธีอย่างชื่นชมในฐานะนายแพทย์คนหนึ่ง จนเขาเรียนจบแพทย์เฉพาะทาง และตกลงมาทำงานในฐานะแพทย์พิเศษที่โรงพยาบาลของคุณปู่ เธอแอบชอบเขาเงียบๆ แต่ความชอบของเธอคงท่วมท้นจนทำให้ปู่เพชรมองเห็น และพยายามเข้าไปทาบทามผ่านพ่อแม่เขา แต่เธอก็ได้รับคำปฏิเสธชัดเจนจากชายหนุ่มว่ามีคนรักที่ต้องการแต่งงานด้วยอยู่แล้ว

คำปฏิเสธทำให้ข้าวหวานสิ้นหวังแม้ไม่อาจตัดใจ แต่แล้วความแน่นอนก็คือความไม่แน่นอน กันต์ธีมีปัญหากับคนรัก บิดาเขามีปัญหาทางการเงินจนต้องมาขอความช่วยเหลือจากคุณปู่ของเธอ ทุกอย่าง

ลงตัวและผลักดันให้เราได้แต่งงานกันในบทสรุป

ทุกอย่างเหมือนเป็นใจ ขาดอย่างเดียวคือเขาไม่มีใจ

แต่เธอก็อยู่กับเขาอย่างมีความสุขมาได้ถึงสามปี อยู่ในแบบที่ไม่โลภมาก และอยากอยู่แบบนี้ไปให้นานเท่านาน

สุดท้ายเพลงบรรเลงจากแซ็กโซโฟนก็จบลง หญิงสาวตัดสินใจติดต่อกลับไปหากำพล และตอบรับการร่วมทุนกับเขา เพียงแต่ขอร้องให้ปิดเรื่องนี้เป็นความลับ กันต์ธีไม่สบอารมณ์นักที่เห็นเธอเข้าไปข้องเกี่ยวผูกพันในเรื่องเงินทองกับครอบครัว ข้าวหวานเข้าใจเพราะมันเป็นทั้งความเสียศักดิ์ศรีและอีกส่วนเขาก็มองว่าเธอเป็นคนนอก

อย่างไรก็ตาม ข้าวหวานไม่เคยคิดอย่างนั้น ครอบครัวของหมอกันต์ก็คือครอบครัวของเธอ เธอคงทนมองความล่มสลายของเขาต่อหน้าต่อตาไม่ลง