ตอนที่6 : สิ่งที่ไม่ต้องการ (2)

เลขาสาวกับโต๊ะทำงานตัวโปรดไร้ดอกไม้สีสันสดใสอย่างเช่นวันแรกที่ได้มาทำงาน เธอไม่มีอารมณ์ที่จะเลือกซื้อดอกไม้มาตกแต่งโต๊ะอีกแล้ว ใครจะรู้ว่าแต่ละวันของเธอกว่าจะผ่านไปได้มันยากแค่ไหน

[เข้ามาหาฉัน..เดี๋ยวนี้!] น้ำเสียงเข้มดังจากอินเตอร์โฟนบนโต๊ะ คนที่ถูกเรียกรีบวางมือจากทุกอย่างแล้วสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะเปิดประตูห้องบานใหญ่ที่ไม่ต่างจากประตูนรก

"มีอะไรคะ"

"ฉันได้เมลจากหมอเทียน่าเรื่องนัดของเธอวันนี้"

"ค่ะ ฉันทราบแล้วค่ะ เลิกงานแล้วจะรีบไปค่ะ" วัลวารีตอบกลับอย่างไม่รีรอ เธอรู้หน้าที่ของตัวเองดี

"ก็ดี อย่าให้พลาดล่ะ ไปให้ตรงตามนัดทุกครั้งเข้าใจไหม"

"ค่ะ คุณไม่ต้องห่วงนะคะ เรื่องผิดพลาดจะไม่เกิดขึ้นแน่นอนค่ะ" หญิงสาวเน้นย้ำชัดเจน เธอจะไม่ปล่อยให้พลาดเป็นอันขาด เขาก็คงจะไม่ต้องการให้เรื่องนี้เกิดขึ้น

"วันนี้ฉันจะไปด้วย" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นโดยที่ยังก้มหน้าอ่านเอกสารที่อยู่ในมือ

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปเองได้"

"ฉันจะไปดูเองให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้เล่นตุกติก" คาลอสเงยหน้าจากเอกสารจ้องลึกไปที่ดวงตากลมไร้ความสดใสของเธอ

"ทราบแล้วค่ะ แต่คุณไม่ต้องกังวลนะคะ ฉันไปตามนัดทุกครั้งไม่มีพลาด หรือถ้าต่อให้พลาดจริงๆ คุณก็ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะเป็นภาระของคุณ สบายใจได้เลยค่ะ" หญิงสาวแสร้งส่งยิ้มบางๆ ให้เขาเป็นการตอกย้ำสถานะตัวเอง

สถานะที่อยู่ได้แค่ในเงา ห้ามแสดงตัวตนต่อหน้าคนอื่น ทุกคนจะรู้ว่าเธอคือเลขาของเขา แต่ไม่มีใครรู้หน้าที่ที่แท้จริงของเธอ วัลวารีผู้หญิงโชคร้ายที่ความสุขได้ถูกพรากไปโดยคนใจร้ายอย่างเขา

"ก็อย่าให้มันพลาดแล้วกัน รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ได้พิศวาสเธอเลย แค่เซ็กซ์ของเรามันเข้ากันได้ดีก็แค่นั้น" คาลอสย้ำเตือนให้เธอปวดหนึบในใจ หวังจะให้เธอร้องไห้ แต่ผิดตาดที่เธอกลับยิ้มบางๆ ตอบรับกลับมา ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียวไหลออกจากตาของเธอ

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ" วัลวารีเมินเฉยกับคำพูดของเขา จะเรียกว่าเธอปลงตกแล้วก็คงได้ เพราะไม่มีวันไหนที่เขาไม่จิกกัดเธอด้วยคำพูดที่แสนเจ็บปวด

[โรงพยาบาล]

"คุณอเล็กรอตรงนี้ก็ได้ค่ะ ฉันเข้าไปไม่นาน" วัลวารีบอกกับคนที่ตามเธอติด ไม่ปล่อยให้เธอคาดสายตาแม้แต่นิดเดียว

"ครับ" ชายหนุ่มนั่งลงที่หน้าห้องตรวจรอหญิงสาวที่เจ้านายสั่งให้ตามประกบเพื่อความแน่ใจ

วัลวารีหายเข้าไปในห้องเพียงไม่กี่นาทีก็ออกมาพร้อมกับสีหน้าที่เรียบเฉยก่อนจะแสร้งส่งยิ้มให้กับอเล็กที่นั่งหลังตรงแน่วรอเธออยู่

"ขอบคุณที่มาเป็นเพื่อนนะคะ" ขณะเดินกลับไปที่รถพร้อมกับความเงียบของทั้งคู่ เธอจึงเอ่ยเพื่อให้บรรยากาศดีขึ้น

"ผมทำตามคำสั่งของบอสครับ เห็นบอสเป็นแบบนั้นแต่จริงๆ คุณคาลอสแกขี้เหงานะครับ" อเล็กที่อยู่กับคาลอสมานานจึงรู้นิสัยจริงๆ ของเจ้านาย

"งั้นเหรอคะ" เธอดูไม่ค่อยเชื่อคำพูดของอเล็กมากนัก เพราะคนอย่างคาลอสมีคำว่าเหงาเสียเมื่อไร เขามีทั้งเงิน ทั้งอำนาจ คนรอบตัวเขาก็มีตั้งมากมาย

"คุณวารีดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ" ชายหนุ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอได้อย่างชัดเจนตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้

"เปลี่ยนไปในทางดีหรือเปล่าคะ ฉันว่าก็ไม่ใช่ไหมคะ"

"ไม่แย่ขนาดนั้นหรอกครับ แค่คุณไม่ยิ้มเหมือนเมื่อก่อนเลย" อเล็กจำรอยยิ้มครั้งแรกของเธอได้ดี วันแรกของการทำงานเป็นวันที่สีหน้าของวัลวารีสดใสจนใครๆ ก็ต่างจำได้ และนั่นก็เป๊นครั้งเดียวที่เขาได้เห็นรอยยิ้มแบบนั้นของเธอ

"ฉันลืมไปแล้วแหละค่ะว่ารอยยิ้มแบบนั้นเป็นยังไง" เธอพยายามฝืนที่จะยิ้มออกมา แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้ยิ้มไม่ออก หรือเพราะเธอไม่เหลือเรื่องดีๆ ในชีวิตอีกแล้ว

"จะคุยกันอีกนานไหม! ฉันรอจนรากจะงอกแล้ว" น้ำเสียงไม่พอใจของคนที่รออยู่เอ่ยถามชายหญิงที่กำลังคุยกันกะหนุงกะหนิง

"ขอโทษครับบอส"

"ช่างเถอะ รีบไปได้แล้ว" คาลอสเมินหน้าหนีใส่เธอก่อนจะขึ้นรถปิดประตูปึงปัง

"ขึ้นรถสิ" เขาลดกระจกออกคำสั่งใส่คนที่ยังยืนนิ่งไม่ยอมขึ้นรถเสียที

"เดี๋ยวฉันกลับเองค่ะ" วัลวารีเอ่ยบอกกับผู้เป็นเจ้านายที่กำลังชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ใส่เธอ

"บอกให้ขึ้นรถไง" ออกคำสั่งน้ำเสียงเด็ดขาดทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธได้ ในใจดวงน้อยสั่นไหวกลัวจะถูกเขารังแกอีกครั้ง

"ไปที่ที่ฉันบอก" คาลอสเอ่ยบอกอเล็กที่รับหน้าที่คนขับรถ เขานั่งไขว้ห้างในท่าทีสบายผิดกับอีกคนที่นั่งห่อจนตัวลีบเล็ก

"เราจะไปไหนกันเหรอคะ"

"เดี๋ยวก็รู้เองแหละ นั่งนิ่งๆ ไป" คนปากหนักไม่ยอมบอกว่าจะไปไหน ทิ้งให้คนตัวเล็กนั่งระแวงมองซ้ายทีขวาทีตลอดสองข้างทาง เธอไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไร แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้คือเธอต้องทำใจยอมรับมันให้ได้

ดวงตาสวยปิดลงช้าๆ เพื่อลดความประหม่าของตัวเอง เธอภาวนาให้เขาทิ้งเธอเอาไว้กลางทางเสียยังดีกว่าต้องรองรับอารมณ์ของเขาอีกครั้งในวันนี้

"จะเกร็งทำไม ฉันไม่พาเธอไปฆ่าหรอกน่า" คาลอสเห็นท่าทีที่นั่งตัวแข็งทื่อของเธอแล้วอดหงุดหงิดไม่ได้ เธอเห็นเขาเป็นน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไง

รถคันหรูที่นั่งมาจอดหน้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์ชั้นนำที่คนอย่างเธอไม่มีปัญญาที่จะซื้อใส่ ราคาของเสื้อผ้าแต่ละตัวแพงหูฉี่ ซึ่งมีแค่เหล่าเซเลบคนดัง ไฮโซบ้านรวยเท่านั้นที่จะสวมใส่แบรนด์นี้

"ลงไป" เสียงทุ้มออกคำสั่งสั้นๆ ก่อนที่เขาจะก้าวขาลงจากรถเดินนำหน้าเธอเข้าไปในร้าน

"ชอบชุดไหนก็หยิบมา" คาลอสถามคนข้างๆ ที่มัวแต่ยืนตะลึงตาค้างกับเสื้อผ้าที่ถูกแขวนกับหุ่นเข้าพอดูรูป

"คุณหมายความว่ายังไงคะ?"

"วันศุกร์นี้เธอต้องไปงานกับฉัน ฉันไม่อยากขายหน้า ชอบชุดไหนก็เลือกมา"

"ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ค่ะคุณคาลอส ฉันแค่ไปในฐานะเลขา ไม่จำเป็นต้องซื้อแพงขนาดนี้หรอกค่ะ หรือคุณจะให้เลือกให้คุณวาเลนเซียดีคะ" วัลวารีขอปฏิเสธแบบไม่ต้องคิด เธอรับของแพงแบบนี้ไว้ไม่ได้เพราะไม่รู้เขาจะมาไม้ไหนอีก

"พูดจบหรือยัง" คาลอสมองหน้าเธออย่างคาดโทษก่อนจะกวักมือเรียกพนักงานสาว

"พาแม่นี่ไปลองชุด เอาชุดที่คิดว่าเข้าที่สุด" ชายหนุ่มชูบัตรเครดิตแบล็กการ์ดสีดำไม่จำกัดวงเงิน พนักงานเป็นอันเข้าใจความหมายดี

"คุณผู้หญิงเชิญทางนี้ค่ะ" วัลวารีถูกจับจูงไปยังห้องลองชุดโดยที่เธอยังไม่ทันได้คัดค้าน

ไม่นานนักหญิงสาวตัวเล็กก็ออกมาพร้อมกับชุดเดรสสีครีมอ่อนที่เข้ากับผิวของเธอเป็นอย่างดี คาลอสมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะพยักหน้าให้พนักงานคิดเงิน

"ไปเปลี่ยนชุด จะได้กลับสักที" ไม่มีคำชมออกมาจากปากของเขา ซึ่งเธอก็พอรู้อยู่แล้วจึงไม่ได้คาดหวังที่จะได้คำชมจากเขา แค่เขาไม่พูดเสียดแทงเธอก็เป็นพอแล้ว