ตอนที่7 : น้องชายต่างแม่ (2)

"ขอบคุณนะคะที่ช่วย ถ้าไม่คุณฉันคงล้มไปแล้วแน่ๆ"

"ไม่เป็นไรครับทีหลังก็ระวังด้วยนะครับ คนสวยๆ แบบคุณเป็นอะไรไปจะแย่นะครับ" ชายหนุ่มเอ่ยพลางส่งสายตาหวานมองเธออย่างไร้พิษภัย ไม่เหมือนสายตาเย็นชาจากคาลอสที่เธอได้รับเป็นประจำ

"จะส่งยิ้มให้กันอีกนานไหม" เสียงของคนที่เธอไม่อยากเห็นหน้าดังขัดจังหวะทั้งคู่จนเสียบรรยากาศ

"อ้าว! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ..พี่ชาย" คำทักทายของชายหนุ่มสุภาพบุรุษที่ช่วยเหลือเธอทำให้วัลวารีขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย

"ยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ..น้องชาย" คำตอบรับดูเหมือนจะไม่ได้ดีใจเสียเท่าไรที่ได้เจอน้องชายต่างมารดา

"ผมไม่ตายง่ายๆ หรอกครับ เพราะผมยังสนุกไม่สุดเลย"

"ไอ้คูเปอร์!" คาลอสขึ้นเสียงดังใส่คนตรงหน้าที่กำลังทำท่ายียวนกวนประสาทจนน่าโมโห

"คูเปอร์..คุณคือคุณคูเปอร์ เคแอมบาสใช่ไหมคะ" วาเลนเซียที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นกลางวงสนทนาพี่น้องที่กำลังแยกเขี้ยวใส่กัน

"ครับ ผมเอง ดีใจที่คุณวาเลนเซียรู้จักผมนะครับ" ชายหนุ่มนามว่าคูเปอร์ จับมือคู่ควงของพี่ชายขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ต่อหน้าต่อตาคาลอสราวกับกำลังจะบอกเป็นนัยว่าเขาจะแย่งผู้หญิงทุกคนของพี่

"แม่แกไม่เคยสอนเรื่องมารยาทหรือไง แล้วแกมางานนี้ได้ยังไง" ปากคอเราะร้ายพ่นวาจาเจ็บแสบใส่น้องชายที่ไม่เคยถูกชะตา

"ผมก็นามสกุลเคแอมบาสนะครับ ยังไงพวกเราก็มีพ่อคนเดียวกันนะครับพี่" คูเปอร์ยังคงยียวนผู้เป็นพี่ชายที่เขาไม่เคยอยากจะเรียกว่าพี่ เขาไม่ได้น่าเคารพนับถือขนาดนั้น

"ก็แค่ลูกเมียน้อยที่ตีเนียนมาใช้นามสกุลของพ่อฉัน"

"จุ๊ๆ พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะครับ อย่าลืมสิว่าพ่อเจอแม่ของผมก่อนนะ แม่ของพี่มาทีหลังนะครับ" คูเปอร์ยกประเด็นเรื่องนี้ขึ้นมาอ้างทำให้คาลอสกำหมัดแน่น

"แต่เมียน้อยก็คือเมียน้อยอยู่วันยันค่ำ" คราวนี้เป็นทีของคาลอสตอกกลับบ้าง

จากแววตาแพรวพราวก่อนหน้าถูกเปลี่ยนเป็นสายตาอาฆาตจ้องเขม็งไปที่คาลอสด้วยความโกรธเคือง แม่ของเขาเป็นเมียน้อยเพียงเพราะไม่ใช่คนที่ปู่กับย่าเลือก ท่านจึงต้องจำยอมอยู่ในสถานะของเมียน้อยจนถึงทุกวันนี้ โดยที่ท่านไม่เคยร้องขออะไรจากผู้เป็นพ่อเลยแม้แต่น้อย

คูเปอร์ไม่อาจทนเห็นแม่ของตนเองต้องถูกกดขี่ได้ เขาจึงกลับมาเพื่อทวงสิ่งที่ควรเป็นของเขาคืน ทุกอย่างของเคแอมบาสตกเป็นของคาลอสทายาทคนโตลูกชายจากภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

"ดูแลคนของแกให้ดีๆ ล่ะ รู้ใช่ไหมว่าฉันจะแย่งทุกอย่างที่เป็นของแกมาให้หมด" คูเปอร์เข้ามาประชิดตัวคาลอสก่อนจะเอ่ยขู่ด้วยสีหน้าจริงจังที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ

"อย่างแกจะทำอะไรฉันได้ คิดว่าฉันกลัวคำขู่แกหรือไง" คาลอสตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว เขามีทั้งเงินและอำนาจทำไมจะต้องเกรงกลัวแค่คำขู่ของน้องชายต่างมารดา

"ก็คอยดูแล้วกัน" ชายหนุ่มแสยะยิ้มมุมปากก่อนจะถอยห่างออกจากคาลอส

วัลวารีได้เงยหน้ามองพวกคนตัวสูงกระซิบกระซาบกันเสียงเบาจนเธอไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยเรื่องอะไร เธอไม่รู้ว่าคาลอสกับคูเปอร์มีปัญหาบาดหมางหรือเปล่า แต่ในสายตาของเธอคูเปอร์ดูไม่ใช่คนที่เลวร้ายเลย แววตาของดูเหมือนคนที่กำลังโดดเดี่ยวเสียมากกว่า

"คุณคูเปอร์คะ ขอบคุณอีกครั้งที่ช่วยฉันไว้นะคะ" เสียงหวานเอ่ยกับคนตรงหน้าก่อนที่เขาจะเดินไป

"ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่คุณรู้จักชื่อผมแล้ว แต่ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย" ชายหนุ่มรู้สึกถูกชะตากับสาวตัวเล็กคนนี้เหลือเกิน เรียกได้ว่าเธอตรงสเปกของเขาเลยก็ว่าได้

"วัล.."

"วัลวารี!" ยังไม่ทันที่เธอจะแนะนำตัวเอง เสียงเข้มแสดงถึงความไม่พอใจของคาลอสก็ดังขึ้นจนเธอสะดุ้งตัวโยน

"วัลวารี..ชื่อของคุณเหรอครับ แปลกดีจัง" คูเปอร์เห็นท่าทีของพี่ชายที่ดูเดือดพล่านก็ยิ่งอยากยั่วโมโหให้ถึงที่สุด

"ฉันเป็นคนไทยค่ะ ชื่อเลยไม่ค่อยคุ้นหูคุณเท่าไหร่" คนตัวเล็กไม่ได้สนใจชายอีกคนที่ยืนทะมึนจ้องเธอไม่วางตา เธอเมินเขาราวกับไม่มีตัวตนแล้วหันมาพูดคุยกับชายที่เป็นสุภาพบุรุษของเธอ

"ที่แท้ก็เป็นคนไทยนี่เอง ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณวัลวารี"

"เช่นกันค่ะคุณคูเปอร์" ทั้งคู่จับมือทักทายกันเป็นเรื่องปกติที่พบเจอได้มากในประเทศนี้ แต่การกระทำของทั้งสองคนกลับทำให้คนที่มองอยู่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

คูเปอร์ได้คุยกับวัลวารีจนรู้ว่าเธอเป็นเลขาของพี่ชาย เขาจึงขอแลกช่องทางการติดต่อของเธอ หญิงสาวที่ไม่ได้คิดอะไรมากก็ไม่ปฏิเสธ เธอมองเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ เพราะเขาก็ดูไว้ใจได้ ในอนาคตเขากับเธออาจจะเป็นเพื่อนกันก็เป็นได้

"หึ! ไม่ตามมันไปเลยล่ะ" ทันทีที่วัลวารีเดินกลับมาก็ได้รับคำพูดจิกกัดจากคาลอสอีกครั้ง

"เขามีธุระต้องไปต่อค่ะฉันก็เลยไม่ได้ตามไป" สิ่งที่เธอตอบกลับจุดชนวนความโกรธให้คาลอสแทบคลั่ง

"อยากนอนอ้าขาให้มันหรือไง หรือของฉันคนเดียวมันไม่ถึงใจเธอ" มือหนาคว้าข้อแขนเล็กกระชากเข้าหาตัวด้วยความโมโหโดยไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บหรือเปล่า

"พูดเรื่องอะไรของคุณ ไม่มีใครเขามีความคิดทุเรศเหมือนคุณหรอกค่ะ" เธอสะบัดมือออกจากการจับกุมของเขา แต่มือเขากลับรั้งเธอแน่นกว่าเดิม

"เพราะเธอยังไม่รู้จักมันดีพอ ฉันขอสั่งห้ามไม่ให้เธอยุ่งกับมันเด็ดขาด!"

"ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าพวกคุณจะมีปัญหาอะไรกัน แต่คุณไม่มีสิทธิ์ห้ามฉัน การที่ฉันรู้จักกับเขามันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณนี่คะ" วัลวารีเถียงหน้าเถียงฉอดๆ อย่างไม่ยอม คาลอสพอได้เห็นสีหน้าไม่ยอมแพ้ของเธอจึงสะบัดปล่อยข้อมือของเธอออก

"ฉันเตือนเธอด้วยความหวังดีแล้วนะวารี แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" ชายหนุ่มหันหลังเดินหนีทันที ทิ้งให้คนตัวเล็กยังยืนนิ่งไม่ไหวติ่ง

ทุกเหตุการณ์ที่พี่ชายต่างแม่กำลังโมโหเดือดพล่านใส่เลขาสาวตัวเล็กทำให้คนที่แอบมองอยู่ไกลๆ แสยะรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา ความสัมพันธ์ของคาลอสกับวัลวารีคงไม่ใช่แค่เจ้านายกับเลขา ดังนั้นเป้าหมายของคูเปอร์ในครั้งนี้ก็คือ..วัลวารี