ตอนที่6 : สิ่งที่ไม่เคยต้องการ (1)

..ปัจจุบัน...

จวบจนถึงวันนี้เป็นเวลาหนึ่งปีที่วัลวารีไม่สามารถหลุดพ้นจากผู้ชายร้ายกาจที่ชื่อคาลอสได้ เธอต้องยอมจำนนทำตามที่เขาต้องการแลกกับอิสระที่ถูกพรากไปและเพื่อให้เขาลบคลิปแสนโสมมของเธอ

หญิงสาวเดินกะเผลกออกจากห้องทำงานใหญ่ของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายของเธอ ขาเรียวค่อยๆ ก้าวช้าๆ อย่างยากลำบากกับความเอาแต่ใจของเขาที่รังแกเธอได้ตลอดเวลา

"ไม่เป็นไรนะ ทนก่อนเดี๋ยวมันก็จบแล้ว" คำปลอบใจที่เอ่ยบอกตัวเองทุกครั้งหลังจากต้องเจอเรื่องที่เธอไม่เคยอยากเจอ

หญิงสาวยืนมองสภาพตัวเองที่ฉายในกระจกให้เห็นถึงแววตาที่หม่นมองไร้ความสุขเหมือนที่เคยเป็น ลำคอระหงมีร่องรอยที่เขาทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า เป็นเครื่องหมายย้ำเตือนอย่างดีว่าเธอมีค่าแค่ร่างกายที่เขาต้องการ เขาถึงยังเก็บเธอเอาไว้ ไม่ใช่เพราะความสามารถ แต่เพราะเซ็กซ์เท่านั้น

ในสายตาของคาลอสเขาเห็นเธอเป็นแค่ที่ระบายในยามที่ต้องการปลดปล่อย ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไร เขาไม่เคยถามความสมัครของเธอเลยสักคำ เพราะอย่างไรเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเขาได้อยู่แล้ว เธอในตอนนี้มีชีวิตไปเพื่อความหวังอันริบหรี่ที่จะได้หลุดพ้นจากเขา

วัลวารีเคยคิดที่จะหนีกลับประเทศไทยไปเริ่มต้นใหม่ แต่คาลอสก็ยกเรื่องคลิปในคืนนั้นขึ้นมาขู่ว่าถ้าหากเธอหนีเขาจะปล่อยให้ทุกคนได้เห็น วัลวารีที่ไม่อยากหมดอนาคตจึงต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรมต่อไป

"ไปไหนมา?" เสียงทุ้มที่เธอไม่อยากได้ยินเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นเธอที่โต๊ะทำงาน

"ไปห้องน้ำค่ะ คุณอยากได้อะไรคะ" หญิงสาวถามโดยไม่มองหน้าเขา ยิ่งทำให้คนตัวโตหงุดหงิด

"จะพูดกับฉันก็มองหน้าฉันไม่ใช่มองพื้น!" คาลอสไม่ชอบที่ถูกเมิน เขาตะคอกใส่เธอเสียงดังแต่อีกคนกลับมีท่าทีนิ่งเฉยไม่แสดงความกลัวแต่อย่างใด

"คุณมีอะไรอีกคะ" วัลวารีเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ความรู้สึก

"พรุ่งนี้อย่าลืมนัดวาเลนเซียให้ฉันด้วย"

"ได้ค่ะ" อีกหน้าที่หนึ่งของเลขาอย่างเธอคือการนัดเหล่าดาราหรือเซเลบที่เหมาะสมกับเขาเพื่อให้เขาควงไปงานต่างๆ ส่วนเธอที่เป็นแค่เลขาไม่มีสิทธิ์ที่จะเทียบเคียงเขา

"เธอต้องไปด้วย"

"คะ?" วัลวารีคิดว่าฟังผิดไป

"ฉันบอกว่างานวันพรุ่งนี้เธอต้องไปด้วย"

"แต่ทุกทีคุณก็.."

"อย่าถามเยอะได้ไหม ฉันสั่งอะไรก็ทำไปเถอะน่า" คาลอสเริ่มไม่สบอารมณ์ที่คนตรงหน้าถามไม่หยุด

"ได้ค่ะ" คำสั่งของเขาถือว่าเป็นคำขาดที่เธอต้องทำตาม ถึงจะไม่เข้าใจว่าเธอจำเป็นต้องไปงานของเหล่าไฮโซด้วยหรือ หน้าที่ของเธอคือแค่หาผู้หญิงให้เขาควงเท่านั้นก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวไปพักนะคะ" หญิงสาวก้มหัวให้เขาน้อยๆ ก่อนจะเดินตัวออกมา การทำงานที่เหมือนจะราบรื่นแต่ทุกวันกลับเต็มไปด้วยอุปสรรคจากเขา

วัลวารีเดินมาหยุดหน้าโรงอาหารของเหล่าพนักงาน แต่ไม่กล้าเดินเข้าไป เพราะเธอรู้ว่าตนเองไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบของใครมากนัก ทุกคนคิดว่าเธอเอาตัวเข้าแลกเพื่อได้เป็นเลขาของเขา ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอต้องพยายามมากแค่ไหน และไม่มีใครรับรู้ว่าตอนนี้เธอต้องทนกับอะไรบ้าง

"รอคนหมดก่อนค่อยมากินแล้วกัน" เธอตัดสินใจเดินออกจากตรงนั้นเลือกที่จะอดมื้อกลางวัน และเมื่อช้าที่รีบมาให้ทันเขาก็ทำให้เธอไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า

หญิงสาวแอบหลบมานั่งบนดาดฟ้าชั้นบนของโรงแรมเปรียบเสมือนสถานที่พักใจของเธอไปเสียแล้ว วัลวารีทำได้แค่นั่งมองนกที่บินอยู่บนฟ้า มองก้อนเมฆที่เคลื่อนลอยไปตามสายลมที่พัดผ่าน

"อยากกลับบ้านจัง" บ้านที่เป็นบ้านเกิดของเธอไม่ใช่ที่พักชั่วคราวที่เธออยู่คนเดียวหลังจากตัดสินใจมาทำงานในที่ไกลจากครอบครัว

เป็นเวลาเกือบสองปีที่เธอไม่ได้กลับไปหาพ่อและแม่ ถึงจะโทรคุยกันแต่ความรู้สึกก็ไม่เหมือนกับได้เจอหน้าพวกท่าน เธอคิดถึงอ้อมกอดที่อบอุ่น คิดถึงตักที่หนุนนอนของผู้เป็นพ่อ คิดถึงรสชาติอาหารที่แม่เคยทำให้กิน..เธออยากกลับบ้าน

ติ๊ง! เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขัดจังหวะความคิดทำให้เจ้าของเครื่องรีบหยิบขึ้นมาดู

"ครบกำหนดอีกแล้ว" ข้อความจากโรงพยาบาลแจ้งนัดฉีดยาคุมประจำเดือนส่งมาย้ำเตือนเธออีกครั้ง

คาลอสเป็นคนจัดการเรื่องนี้ให้เธอเพราะเขาไม่ต้องการให้เกิดปัญหาตามมาภายหลัง หรือไม่เขาก็กลัวว่าเธอจะปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อหวังที่จะจับเขา แต่เธอไม่เคยคิดแบบนั้นเลย คนที่ไม่ได้รักกันจะเป็นครอบครัวกันได้อย่างไร

เมื่อหมดเวลาพักวัลวารีก็กลับลงมาทำงานต่อให้เสร็จเพราะเย็นนี้เธอต้องไปโรงพยาบาลตามนัด ชีวิตเธอวนเวียนอยู่แค่นี้ เธอไม่กล้าปรึกษาเรื่องทุกข์ใจของตนเองให้ใครฟัง ความอัดอั้นถูกสะสมในใจเธอจนกลายเป็นคามอึดอัด แต่เธอก็เลือกที่จะเก็บมันไว้คนเดียว

"คุณอเล็ก มาหาท่านประธานหรือเปล่าคะ" วัลวารีกลับมาที่โต๊ะทำงานก็เห็นคนสนิทของคาลอสยืนเหมือนกำลังรอใครบางคน

"เปล่าครับ ผมมาหาคุณวารีครับ" ชายหนุ่มยื่นสิ่งที่อยู่ในมือให้หญิงสาวตรงหน้าตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านาย

"ให้ฉันเหรอคะ" เธอรับถุงกระดาษมาเปิดดูก่อนจะเห็นแฮมเบอร์เกอร์และน้ำผลไม้แบบกล่องอยู่ด้านใน

"บอสสั่งให้ผมนำมาให้คุณครับ"

"ขอบคุณที่เป็นธุระให้นะคะ" เสียงหวานเอ่ยขอบคุณคนที่มีน้ำใจอย่างอเล็ก เขาเป็นคนรับรู้สถานะของเธอกับคาลอสเป็นอย่างดี

อเล็กเป็นคนสนิทที่อยู่กับคาลอสมานาน แต่เขาไม่ยอมรับตำแหน่งเลขาเพราะไม่ชอบการนั่งทำงานอยู่กับที่ หน้าที่หลักๆ ของอเล็กคือคอยจับตาดูเธอและคอยทำตามคำสั่งของคาลอส

"ผมขอตัวก่อนนะครับ"

"ค่ะ" หญิงสาวค้อมหัวให้น้อยๆ เมื่ออเล็กเดินสวนเธอไป

"หึ! ตบหัวแล้วลูบหลังสินะ" เธอรู้ว่าเขาไม่ได้มีน้ำใจกับเธอหรอก ก็แค่ทำดีเพื่อทดแทนความเอาแต่ใจของตนเองก็เท่านั้น