บทที่ 11

“พะย่ะค่ะ / ขอรับ” จางอู่จิ้งและอู๋อิงสงต่างก็รับคำสั่งแล้วแยกย้ายกันไป

ร่างสูงก้าวอย่างมั่นคงไปยังห้องพักของแม่ทัพ ระหว่างทางที่เขาเดินผ่าน เหล่าทหารก็ก้มลงคำนับอย่างนอบน้อม แต่มิใช่ในฐานะแม่ทัพและองค์ชายเช่นเดิม ตอนนี้จ้าวเหยียนเจี๋ยอยู่ที่ป้อมเจิ้งจินในฐานะกุนซือจากเมืองหลวง

นายทหารทุกคนเรียกเขาว่า ‘จื่อลู่[1]’ ซึ่งชื่อนี้เขาตั้งขึ้นโดยมีที่มาจากหยกมังกรม่วง ซึ่งเป็นหยกประจำตัวของเขานั่นเอง

ร่างที่นอนอยู่บนเตียงคือจ้าวเหยียนอิ่ง เขาถูกพิษจึงยังคงไม่ได้สติ หมอหลวงที่มากับกองทัพกำลังช่วยกันรักษาเขาอย่างสุดความสามารถ ตอนนี้ผู้ที่มีอำนาจสั่งการในกองทัพก็คือจางซานจิ่ว ซึ่งเขาก็รับคำสั่งจากจ้าวเหยียนเจี๋ยอยู่ลับๆ เพื่อเตรียมทำสงครามกับแคว้นหนาน

“เจ้าสาม” เสียงระโหยของจ้าวเหยียนอิ่งดังขึ้นทันทีที่ทั้งสองอยู่กันตามลำพัง

“พี่รอง ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่”

“ไม่เป็นไร การศึกเล่า”

“อย่ากังวลเลย ท่านพักผ่อนเถิด พิษที่ท่านได้รับแม้จะไม่อันตรายถึงชีวิต แต่ช่วงนี้ท่านอย่าออกแรงจะดีกว่า”

“แม่ทัพอย่างข้าถึงกับพลาดพลั้งเพียงเพราะศรของศัตรูเพียงดอกเดียว”

“ท่านอย่าคิดมากเลย แม่ทัพแคว้นหนานใช้วิธีลอบกัดเช่นนี้หาใช่บุรุษชาตินักรบ แม้ในยามสงครามยังต้องมีเวลาให้อีกฝ่ายเก็บศพคนของตัวเอง แต่เขากลับฉวยโอกาสตอนท่านออกไปนำตัวคนเจ็บกลับเข้าป้อมลอบทำร้ายท่าน เขาไม่สมควรเป็นแม่ทัพ ข้าจะสอนเขาเอง ว่าอะไรคือสิ่งที่แม่ทัพสมควรกระทำในสงคราม” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยเสียงหนักแน่น

“เหยียนเจี๋ย ข้าดีใจที่เจ้ามาที่ป้อมเจิ้งจิน ดีใจที่ได้พบเจ้าอีกครั้ง” จ้าวเหยียนอิ่งยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง

“ท่านพักผ่อนเถิด ไม่มีอะไรที่ท่านต้องกังวล”

ในที่สุดสิ่งที่จ้าวเหยียนเจี๋ยคาดไว้ก็เกิดขึ้น เมื่อกองทัพของแคว้นหนานเริ่มเคลื่อนไหว ทัพหน้าแคว้นหนานจำนวนห้าพันกำลังตั้งแถวเพื่อรอคำสั่งเข้าบุก

ปิศาจสงครามยืนสง่าอยู่บนกำแพงสูงของป้อมเจิ้งจิน ดวงตาวาววับมองไปยังทัพหน้าเหล่านั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาพยักหน้าให้อู๋อิงสงซึ่งตอนนี้ใช้นามว่า ‘จิ้นหง[2]’ ทั้งยังเป็นคนที่จะนำทัพออกต้านทัพหน้าของแคว้นหนาน

ประตูใหญ่ของป้อมเจิ้งจินเปิดออกช้าๆ ม้าศึกของแคว้นจ้าวเรียงรายเดินเป็นขบวนออกมา ทว่านั่นทำเอาเลี่ยเผิงที่สังเกตุการณ์อยู่ห่างๆ ขมวดคิ้ว

แคว้นจ้าวส่งทัพหน้าออกมารับศึกเพียงแค่หนึ่งพัน วัดจากสายตาที่มองเห็น เท่ากับหนึ่งในห้าของนายทหารที่เขาส่งออกไป

“พวกมันกำลังคิดจะทำอะไร หรือดูถูกทหารแคว้นหนาน” เลี่ยเผิงเอ่ยด้วยดวงตาทอประกายกร้าว “เช่นนั้นข้าก็จะทำให้เห็นว่ายุคของปิศาจสงครามจบสิ้นลงแล้ว สั่งให้ทัพหน้าบุกเข้าไป ฆ่าอย่าให้เหลือ!!!”

เมื่อเหล่าทหารแคว้นหนานได้ยินแม่ทัพของตนสั่งการก็กู่ร้องแล้วควบม้าบุกเข้าไป ด้านหลังยังมีนายทหารที่เดินเท้าตามไปติดๆ

อู๋อิงสงนั่งตัวตรงอยู่บนหลังม้าด้านหน้าสุด เบื้องหลังของชายหนุ่ม มีนายทหารหนึ่งพันนายเรียงแถวกันเป็นรูปลูกศรยาว โดยมีเขายืนอยู่ด้านหน้าสุดในจุดที่เป็นหัวลูกศร พร้อมกับนายทหารคนอื่นๆ ที่ยืนเรียงลดหลั่นกันไป ทหารม้าที่ยืนอยู่ด้านหลัง จ้องเขม็งไปยังทหารแคว้นหนานที่โห่ร้องและบุกใกล้เข้ามา

“อย่าปล่อยให้ทหารแคว้นหนานผู้ใดเล็ดลอดแนวป้องกันของพวกเจ้าเข้ามาได้!”

อู๋อิงสงตะโกนก่อนหนีบท้องม้าไว้แน่น ม้าศึกสีดำปรอทของเขาส่งเสียงฟืดฟาดออกมาทางจมูก ราวกำลังบอกว่ามันเองก็พร้อมรบเช่นกัน

เสียงกลองศึกดังกึกก้อง พร้อมกับทัพม้าของทั้งสองแคว้นต่างก็ควบเข้าหากันด้วยความเร็ว

อู๋อิงสงตวัดกระบี่ยาวในมือเพื่อส่งสัญญาณเมื่อกำลังจะเกิดการปะทะ ทหารม้าที่อยู่ด้านหน้าเหวี่ยงบางอย่างขึ้นไปบนอากาศ มันคือกระเพาะของสัตว์ที่ภายในบรรจุของเหลวเอาไว้

“ทวน!” อู๋อิงสงตะโกนจบ ทวนทุกเล่มในมือของนายทหารชุดที่สองก็ถูกเหวี่ยงขึ้นไป ปลายแหลมของทวนพุ่งไปเสียบกระเพาะสัตว์ถุงใหญ่จนแตกออก

“ยิง!” อู๋อิงสงตะโกนทันทีที่ทวนพุ่งออกไป

พลธนูที่ขี่ม้าอยู่ตรงกลางแถวยิงศรที่จุดไฟออกไปทันทีที่ได้รับสัญญาณ กระเพาะสัตว์ที่บรรจุไขมันสัตว์เอาไว้จนเต็มระเบิดขึ้นกลางอากาศ ทันทีที่ศรติดไฟพุ่งเข้าใกล้

แรงระเบิดจากกระเพาะไขมันสัตว์นับร้อยทำให้นายทหารนับพันของแคว้นหนาน บ้างก็ร่วงลงไปจากหลังม้า บ้างก็โดนไฟคลอก บ้างก็ถูกแรงระเบิดจนบาดเจ็บล้มตาย

ทัพของแคว้นจ้าวหนึ่งพันนาย ด้วยการนำของอู๋อิงสง ตีฝ่าทัพของแคว้นหนานจากตรงกลาง จนแยกออกเป็นสองส่วน ระหว่างที่ฝ่าเข้าไปตรงกลาง กระเพาะไขมันสัตว์ก็ถูกโยนขึ้น แล้วตามไปด้วยศรติดไฟ แรงระเบิดทำให้นายทหารของแคว้นหนานมีไฟลุกท่วมทั้งตัว ควันไฟที่ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ บดบังการมองเห็นของทัพด้านหลังจึงไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น

อู๋อิงสงตีฝ่ามาจนถึงด้านหลังสุด ก่อนที่จะส่งสัญญาณให้นายทหารแคว้นจ้าวแยกออกไปซ้ายขวา แล้วตีขนาบเข้าไปจากด้านข้างอีกครั้ง

ในขณะที่ทัพแคว้นหนานพยายามดับไฟที่กำลังลุกไหม้บนร่างกายของตัวเองนั้น นายทหารของแคว้นจ้าวหนึ่งนาย ก็สามารถปลิดชีพทหารแคว้นหนานได้เกือบสิบคน

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ทัพหลังของแคว้นหนานอ้าปากค้าง ควันที่ลอยอยู่เหนือการรบพุ่ง หลังจากที่เกิดการปะทะของทัพสองแคว้นเพียงไม่นานก็เริ่มจางลง

ผลการบุกของทัพหน้าห้าพัน ทำให้เลี่ยเผิงตกตะลึง เขาพบว่าตอนนี้ทัพของแคว้นจ้าวกลับไปตั้งแถวอยู่ที่หน้าป้อมเช่นเดิมแล้ว

ที่สำคัญจำนวนทหารของทัพหน้าแคว้นจ้าวไม่ได้ลดจำนวนลงไปแม้แต่น้อย ในขณะที่ทัพของแคว้นหนานแทบไม่มีคนรอดชีวิตกลับมา

กลศึกเช่นนี้ทำให้เขากังขายิ่งนัก ล้ำเลิศ ลึกล้ำ ทั้งยังโหดเหี้ยม มีเพียงองค์ชายสามปิศาจสงคราม ผู้ที่ได้รับการยกย่องเหนือแม่ทัพทั้งปวงเท่านั้นที่เขานึกถึง ทว่าคนผู้นั้นสิ้นใจไปสองปีแล้ว ทำไมยังมีคนสามารถมาแทนที่เขาได้อีก!!!

“ส่งคนไปสืบมาว่าเป็นผู้ใดที่คิดกลศึกครานี้”

[1] จื่อลู่ แปลว่า หยกสีม่วง

[2] จิ้นหง แปลว่า ความซื่อสัตย์อันยิ่งใหญ่