บทที่ 10

ความสามารถในอดีตที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษของ ทำให้นางได้พบกับพวกเขาในเวลาที่แตกต่างกัน ทว่ามันก็ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

“จะดีหรือ ปล่อยนางไปเช่นนี้ เส้นทางไปชายแดนอาจมีอันตราย” เฟิงชิงก้าวออกมา สายตาของเขามองคนที่กำลังวิ่งไปยังกระท่อมอีกหลัง

“ไม่ให้นางไป คิดหรือว่านางจะยินยอม อย่าว่าแต่นางสังหรณ์ใจเลย ข้าเองก็กังวลอยู่เหมือนกัน ชะตาชีวิตของเจี้ยนหาวนั้นสลับซับซ้อน ข้ามองไม่ออกจริงๆ ว่าเดินทางไปชายแดนครั้งนี้เขาจะเจอกับอะไรบ้าง”

“ท่านทำนายชะตาเขาหรือ”

“ไม่ถึงกับทำนายหรอก ข้ามองจากลายมือเขา ชีวิตของเขายุ่งเหยิงเต็มไปด้วยภยันตราย ตอนนั้นข้าเพียงแต่คิดว่าเพราะเขาใช้ชีวิตอยู่กับความมืด ทั้งยังสังหารคนมามาก กระทั่งเมื่อสามสี่วันก่อนข้าลองตรวจชะตาจากวันตกฟาก เขากำลังมีเคราะห์ครั้งใหญ่ซึ่งอาจถึงกับชีวิต” ซูหย่งจื้อถอนหายใจออกมาเสียงดัง “แต่ก็นั่นแหละ ข้าอาจผิดก็ได้เพราะข้าไม่ได้เก่งกาจเรื่องการทำนาย หากรู้เช่นนี้ข้าน่าจะศึกษาเรื่องนี้ให้มากหน่อย”

“ท่านอาจผิดก็ได้ อย่ากังวลเลย” เฟิงชิงตบบ่าซูหย่งจื้อเบาๆ

“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นคนในครอบครัวของข้า ข้าไม่อยากให้เรื่องร้ายเกิดขึ้นกับคนใดคนหนึ่งจริงๆ”

บุรุษวัยกลางคนทั้งสองยืนมองออกไปนอกกระท่อม หุบเขามังกรหลับที่เคยสงบสุข มีแต่เสียงหัวเราะ และความอบอุ่น เมื่อเกิดสงครามทางเหนือบุรุษทั้งสามก็มุ่งหน้าไปสนามรบ ทำให้หุบเขาเงียบลงไปถนัดตา

มาตอนนี้ฮูหยินของพวกเขาก็กำลังจะตามไป ด้วยจิตใจที่ห่วงกังวล พวกเขาทั้งสองได้แต่หวนนึกไปถึงวันคืนที่สุขสงบ ซึ่งพวกเขาเคยมีร่วมกันเพื่อปลอบโยนหัวใจที่กำลังว้าวุ่น

ร่างสูงโปร่งของบุรุษรูปร่างหน้าตาธรรมดาไม่ได้ดึงดูดสายตาผู้ใดนัก ทั้งสองกำลังเจรจาซื้อม้าสองตัวอย่างใจเย็น

หน้ากากของเฟิงชิงไม่เคยทำให้คนใส่ผิดหวัง เพราะเหยียนหว่านเอ๋อร์กับอวิ๋นหยาในคราบบุรุษ ทำการซื้อขายได้ราบรื่นในที่สุด

ออกจากหุบเขามังกรหลับมาตั้งแต่เช้ามืด ตะวันยังไม่ทันได้เลยศีรษะม้าสีน้ำตาลสองตัวก็ควบออกมาจากเมืองอู่ถง ตรงขึ้นไปทางเหนือโดยมีจุดหมายปลายทางที่ป้อมเจิ้งจิน

ก่อนออกจากเมืองอู่ถง เหยียนหว่านเอ๋อร์ไม่ลืมที่จะไปยังหอหลิ่งเหอ ซึ่งเป็นโรงรับจำนำที่ใหญ่ที่สุดในเมืองอู่ถง ที่นั่นนางได้พบกับเทียนซื่อ ยมทูตของวังเมฆาอัคคี เขามีหน้าที่ดูแลหอหลิ่งเหอที่เป็นหนึ่งในกิจการของวังเมฆาอัคคี และคือคนที่จะรับหน้าที่ส่งข่าวของนางให้คนในหุบเขามังกรหลับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

กำแพงสูงของป้อมเจิ้งจินยังคงระอุไปด้วยไฟสงคราม ทหารของทั้งสองแคว้นที่เพิ่งจะกลับจากรบพุ่งต่างคนต่างก็บาดเจ็บล้มตาย ทว่าพวกเขาก็หาได้ยอมแพ้ไม่ ในห้องประชุมของแม่ทัพ ตอนนี้ร่างสูงร่างหนึ่งกำลังยืนมองแผนผังการรบด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

“แม่ทัพที่ยกทัพมาครานี้หาใช่แม่ทัพหยางอู่เยี่ยไม่ ข้าไม่เคยพบเขามาก่อน” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยเสียงเครียด

“เขาชื่อเลี่ยเผิงพะย่ะค่ะ เป็นบุตรชายของรองแม่ทัพเลี่ย” จางอู่จิ้งตอบด้วยท่าทีนอบน้อมเช่นเดิม

“รองแม่ทัพเลี่ย เขาคือผู้มีฝีมือคนหนึ่ง ข้าไม่ยักรู้ว่าเขามีบุตรชาย”

“ได้ยินมาว่าเขาคือบุตรที่เกิดจากฮูหยินรอง ทั้งยังไม่ได้รับยศถาใดๆ พะย่ะค่ะ เขาช่วยเหลียงอ๋องชิงบัลลังก์จึงได้ก้าวขึ้นมาเป็นแม่ทัพ การศึกครั้งนี้เขาอาสานำทัพมาเอง”

“อ้อ” จ้าวเหยียนเจี๋ยพยักหน้า ตอนนั้นเองอู๋อิงสงได้ก้าวเข้ามาภายในห้องเสียก่อน “พบเขาหรือไม่”

“ไร้วี่แวว อากาศหนาวเหน็บ เกรงว่าไม่ช้าหิมะคงตกหนักก ข้ายังคงให้คนของเราออกค้นหา ไม่นานน่าจะได้ข่าวคราวบ้าง” อู๋อิงสงเองก็ร้อนใจไม่น้อยไปกว่าจ้าวเหยียนเจี๋ย เขาออกติดตามร่องรอยสือเจี้ยนหาว หวังว่าจะได้ร่องรอยอะไรกลับมาบ้าง

“เอาเถิด ไม่พบเช่นนี้ก็ดี เพราะนั่นแสดงว่าเขาไม่เป็นอะไร...เขาจะต้องไม่เป็นอะไร”

...อยู่ต้องพบตัว ตายต้องพบศพ

“คิดว่าก่อนหิมะตกทัพแคว้นหนานจะต้องบุกเข้ามาแน่” อู๋อิงสงมองผังการรบแล้วขมวดคิ้ว “หากหิมะตกเราจะได้เปรียบ แน่นอนแม่ทัพเลี่ยจะต้องบุกเข้ามาเร็ววัน”

“ใช่ เขาจะต้องบุกเข้ามาแน่ แม่ทัพเลี่ยคนนี้ ดูจากการที่เขาสามารถล้อมพี่รองเอาไว้ในหุบเขาหมาป่า แสดงว่าเขาไม่เลือกวิธีที่จะเอาชนะ”

“เช่นนั้นเราสมควรต้องทำเช่นไรพะย่ะค่ะ”

“เขามั่นใจแน่ๆ ว่าศึกนี้เขาจะมีชัยเหนือทัพแคว้นจ้าว มั่นใจจนเกินไป ดังนั้นความมั่นใจนี้คือจุดอ่อนของเขา ไป...เจ้าไปเตรียมคนให้พร้อม หากแคว้นหนานอยากจะทำสงคราม ข้าก็จะทำให้พวกมันรู้ว่าอะไรคือสงครามที่แท้จริง”

มือใหญ่ของอดีตปิศาจสงคราม ปักหมุดอันเล็กลงไปบนผังการรบ “ไปเตรียมตัว เราจะดำเนินการตามแผน”