บทที่ 16

สองปีก่อนเหยียนหว่านเอ๋อร์ถูกทำร้าย จนแทบจะเรียกได้ว่าเท้าข้างหนึ่งของนางก้าวเข้าไปยังยมโลกแล้ว แต่เพราะองุ่นอัคคีของวังเมฆาอัคคี จึงสามารถรั้งชีวิตนางกลับมาได้

ตอนนี้แม้อาการป่วยของนางจะหายเป็นปกติ ทว่าทุกคนก็ยังคงกังวลกับสุขภาพของนาง เกรงว่าโรคเก่าของนางจะกำเริบขึ้นมาอีก

“ข้าหายดีแล้วจริงๆ นะ”

“แต่ก็ต้องระวัง เจ้ายังอาบน้ำเย็นไม่ได้ และต้องกินยาให้ตรงเวลา ข้ารู้นะ” อวิ๋นหยาเอ่ยอย่างรู้ทัน

“อาจารย์ช่างรอบคอบ นี่คงจะสั่งความกับท่านมาแล้วทุกอย่างสินะ”

“เขาเป็นห่วง”

“ข้ารู้ ข้าเพียงแต่ไม่อยากจะให้ทุกคนประคบประหงมข้าเกินไป ข้าเป็นหมอ ดังนั้นจึงรู้อาการของตัวเองดี”

“เอาเถิดอย่างไรเสียก็ต้องป้องกันเอาไว้ก่อน รุ่งเช้าเราจะเดินทางกันทั้งวันโดยไม่หยุดพัก เจ้าจึงสมควรเข้านอนให้เร็วหน่อย” อวิ๋นหยากำชับ

“เจ้าค่ะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์ยอมแพ้ในที่สุด อย่างไรก็ตาม มีพี่สะใภ้อย่างอวิ๋นหยาเดินทางมากับนางเช่นนี้ นางรู้สึกอุ่นใจยิ่งนัก

เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นทำให้จูอี้หลินลืมตาตื่น ใบหน้าหล่อเหลาของสามีที่ได้มาอย่างกะทันหันขอ