Se connecterPartager
บทที่ 9 กลอนหนึ่งบท เปลี่ยนใจหนึ่งดวง
Date de publication:
2025-11-20 11:55:16บทที่ 9 กลอนหนึ่งบท เปลี่ยนใจหนึ่งดวง
ลมค่ำพัดกรูเบา ๆ ผ่านระแนงหน้าต่างของตำหนักเฉียนหลง แม้ในยามนี้เมืองหลวงจะหลับใหลแล้ว
แต่ภายในห้องทรงพระอักษรกลับยังมีแสงเทียนที่มิยอมดับ
ฮ่องเต้นั่งพิงโต๊ะ หัตถ์ข้างหนึ่งถือกระดาษบางเบาที่ขุนนางคนสนิทเพิ่งนำมาทูล อีกข้างหนึ่งวางอยู่เหนืออักษรประโยคสุดท้าย …คล้ายลังเลจะอ่านซ้ำอีกครั้ง หรือไม่อยากอ่านซ้ำเลยแม้เพียงคำเดียว
“รักของชายต่อหญิง มักผันแปรยากไว้ใจแต่รักที่กลั่นจากสายเลือด…ไม่เคยหนีหาย”
ดวงเนตรคู่นั้นทอดนิ่งบนกระดาษ
แต่เงาของเปลวเทียนสั่นไหวในม่านตา กลบเงาความแน่วแน่ในใจที่เคยมี
แม้เป็นถึงโอรสสวรรค์
แต่ยามนี้กลับรู้สึก…เหมือนเด็กชายผู้หลงทางอยู่กลางคืนหนาว
“มิได้ขอให้อภัย
มิได้ขอสิทธิ์ใด ๆ
ขอเพียงเจ้า…จำได้ว่า
แม่เคยมีชีวิตอยู่ เพื่อรักเจ้า”
พระหัตถ์บีบกระดาษแน่นเพียงนิดก่อนคลาย
ริมพระโอษฐ์ขบแน่นเงียบ ๆ ราวสะกดเสียงในอกมิให้เล็ดรอด
พระเนตรหลุบต่ำแต่ไม่ปิดสนิท เหมือนกำลังพยายามขังบางอย่างไว้ข้างใน
“แม่…”
คำหนึ่งเดียวลอดออกมาจากลำคอ…เบาจนแทบกลืนหายไปในเสียงลม
ไม่มีราชโองการ
ไม่มีรับสั่ง
ไม่มีแม้แต่เสียงถอนหายใจ
มีเพียง หัวใจที่เริ่มสั่นไหว
และบทกลอนหนึ่งแผ่น…ที่ยังวางอยู่บนโต๊ะ ราวกับจะกลายเป็นบทพิพากษาความรู้สึกของพระองค์เองในไม่ช้า
หลังจากทรงอ่านบทกลอนจนจบ ฮ่องเต้ยังคงนั่งนิ่งเนิ่นนานราวโลกทั้งใบหยุดเคลื่อนไหว
แม้จะไม่มีคำใดหลุดจากพระโอษฐ์แต่เพียงแววพระเนตรที่ทอดลงกระดาษบางเบาก็เพียงพอจะบอกว่า…พระทัยนั้นกำลังต่อสู้กับความทรงจำที่ไม่เคยได้เยียวยา
พระหัตถ์หนาหนุ่มยกแผ่นกระดาษขึ้นไม่ใช่เพื่อฉีกทิ้ง ไม่ใช่เพื่อเผาเงียบ ๆ เหมือนคำสั่งใจแข็ง
แต่เพื่อ…วางมันไว้ช้า ๆตรงข้างพระแท่นบรรทม ใกล้หมอนที่พระองค์เอนพระเศียรลงทุกค่ำคืน…เป็นตำแหน่งเดียวกันกับที่เด็กชายในอดีตเคยซุกตัวในอ้อมอกมารดา
ภายในห้องตกสู่ความเงียบมีเพียงแสงตะเกียงที่ไหวระริกตามลมและกลอนจากใจแม่…ที่ยังไม่อาจห่างกาย
แสงตะเกียงในตำหนักหยกมณีส่องวาบเบา ๆ ยามสายลมยามราตรีลอดผ่านบานหน้าต่าง ไท่หวงไท่โฮว่ก้าวเข้ามาในห้องบรรทมของฮ่องเต้โดยไร้เสียง
แม้นรู้ว่าไม่ควรบุ่มบ่าม แต่ยามนี้…นางไม่อาจอยู่นิ่งได้อีกต่อไป เพราะใจของเด็กหนุ่มที่นางเลี้ยงดูมาแต่เยาว์ กำลังถูกสั่นคลอนด้วยเงาในอดีต
บนโต๊ะข้างเตียงจวนเจียนจะเก็บเรียบร้อยกลับมี แผ่นกระดาษเพียงหนึ่ง ที่วางทิ้งไว้คล้ายเผลอลืม
มุมกระดาษยังอุ่นราวเพิ่งสัมผัสจากปลายนิ้ว ไท่หวงไท่โฮว่หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้น แสงตะเกียงไหววูบตามแรงสะท้อนจากดวงเนตรนาง
ยิ่งอ่าน…สีพระพักตร์ก็ยิ่งเปลี่ยนจากเฉยเมยเป็นแข็งกระด้าง และท้ายที่สุด…ดวงตาแหลมคมกลับสั่นไหววูบหนึ่งอย่างไม่อาจหักห้าม
“แม่มิหวังฟ้าสูงจะเหลียวแล…ขอเพียงเจ้า…จำได้ว่า แม่เคยมีชีวิตอยู่ เพื่อรักเจ้า…แม้จะไร้ชื่อเรียกก็ตาม”
ไท่หวงไท่โฮว่กำกระดาษแน่น ริมฝีปากขบเม้มจนแทบเลือดซิบ
“น้ำคำเพียงไม่กี่บรรทัด…นางกล้าทำให้เจ้ารู้สึกผิดกับผู้ที่เลี้ยงเจ้ามาแทนงั้นหรือ”
ดวงเนตรเยียบเย็นที่เคยทอดมองทั่ววังหลังบัดนี้มืดมัวเพราะกลัวสิ่งเดียว กลัวเสียใจของหลานชายไป กลัวว่าความรักที่เคยมั่นคง จะถูกย้อนรอยด้วยสายเลือดและอ้อมแขนที่นางเองไม่เคยมี
“ข้ายอมเลี้ยงเจ้าท่ามกลางศัตรูนับร้อยแต่ข้าจะไม่ยอมให้นางแย่งเจ้าไปด้วยคำหวานเพียงไม่กี่คำเด็ดขาด”
ไท่หวงไท่โฮว่วางกระดาษนั้นกลับไปที่เดิม แต่เปลวเทียนกลับสะท้อนเงาร่างนางเบี้ยวบิด ไม่ต่างจากใจของผู้เป็นย่า
ที่รู้ตัวดีว่า…กำลังจะแพ้
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นนอกม่าน
ไท่หวงไท่โฮว่เดินเข้ามาอย่างเงียบงันสายพระเนตรเยียบเย็นทอดผ่านโต๊ะข้างแท่นบรรทมและหยุดนิ่งเมื่อเห็นกระดาษแผ่นนั้นยังอยู่
ยังไม่มีคำใดเปลี่ยน
ยังไม่มีคราบน้ำ
แต่การที่มันยังอยู่…กลับบาดลึกในใจนางยิ่งกว่ามีใครเขียนคำกล่าวโทษ ไท่หวงไท่โฮว่มองกระดาษนั้นเนิ่นนาน
ริมฝีปากขบแน่น ดวงเนตรขุ่นเคืองราวกับเพียงแผ่นกระดาษเก่าจะพรากบุตรชายไปจากนาง
“เจ้าวางมันไว้ตรงนี้…ใกล้ตัวเสียยิ่งกว่คำรับสั่งจากขุนนางใหญ่”
พระหัตถ์นางยื่นไปช้า ๆราวจะหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกไปแต่เมื่อปลายนิ้วแตะถึงก็หยุดชะงัก
เพราะนั่นคือกลอนที่เขียนถึงหลานชายของนาง หลานชายที่แม้ไร้สายเลือดเดียวกัร แต่ก็เติบโตในอ้อมอกไท่หวงไท่โฮว่มาเนิ่นนาน
“นางเขียนด้วยหัวใจ…ข้าเลี้ยงเจ้าด้วยชีวิต”
ไท่หวงไท่โฮว่ถอนหายใจเบา ๆก่อนจะปล่อยกระดาษลงอย่างเดิม
นางเดินจากไป…โดยไม่แตะต้องมันอีกแต่ในใจไฟแห่งความไม่ยอมแพ้เพิ่งลุกโชน เพราะไท่หวงไท่โฮว่รู้ดีว่า การต่อสู้ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องอำนาจ…แต่เป็นศึกของหัวใจย่า กับแม่ ที่ไม่ลงรอยกัน
Dernier chapitre
การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง บทที่ 51 รอยแผลและแสงดาว
บทที่ 51 รอยแผลและแสงดาวในห้วงเวลาที่ความมืดค่อย ๆ เลือนหายหลายคนเกิดคำถามว่าทุกอย่างที่ดำเนินมาหลายต่อหลายวันเหตุใดจึงจบลงง่าย ๆ เพียงไม่กี่วัน ทุกอย่างกลับจบแล้วสามารถคุมตัวของอดีตไท่หวงไท่โฮว่ได้แต่นั่นไม่ได้แปลกอะไรเลย ฮ่องเต้ไม่ได้เพิ่งวางหมากไว้ตามจุดต่าง ๆ พระองค์จัดการเรื่องนี้พร้อมกับบิดาและมารดามานานหลายปีแล้ว แต่เพิ่งมาลงมือจริงจัง แม้ยามที่ยังไม่แน่ใจก็ไม่ได้ปล่อยให้เหล่าขุนนาง มิว่าจะฝั่งไหนหลุดรอดพ้นสายตา ไม่ใช่ติดตามเพื่อบังคับ แต่เพื่อจับตาว่าคนเหล่านั้นที่เป็นหูเป็นตาของเขาไม่ได้ทำผิดอันใด และเมื่อวางหมากเอาไว้แล้ว เมื่อถึงเวลาก็แค่กินทีเดียว พลิกกลับทั้งกระดาน แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ต้องขอบคุณข้อมูลสุดท้ายที่ทำให้ปิดจบทุกอย่างได้อย่างแนบเนียน พระนางไม่น่าเร่งร้อนรีบเตรียมกองกำลังเลย เพราะการทำเช่นนั้น มันร้ายแรงยิ่งกว่าสิ่งใด ขนาดข้อหาเกี่ยวพันการสิ้นพระชนของอดีตฮ่องเต้ แม้จะมีหลักฐาน แต่หลายคนก็ยังไม่เชื่อ แต่เพียงแต่ส่องสุ่มกำลังเท่านั้น ทุกคนเบนเข็มไปที่นาง และต่างชี้ว่าพระนางกระทำผิดอย่างชัดเจน คนที่ระวังตัวมาหลายสิบปี กลับต้องมาพลาดเพราะเรื่องง่าย ๆ แต่นั่นก็
การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง บทที่ 50 บัลลังก์แห่งความยุติธรรม
บทที่ 50 บัลลังก์แห่งความยุติธรรมเสียงกระซิบคุยกันเบา ๆ คลายความเงียบลง ฮ่องเต้ทรงตั้งพระพักตร์อย่างหนักแน่น ทรงยืนอยู่เบื้องหน้าขุนนางและไท่หวงไท่โฮว่สายพระเนตรฉายแววความเด็ดขาดและความโศกเศร้าจนทุกคนอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าพระองค์จะตรัสอะไร แต่เมื่อพระองค์เกริ่มเริ่มทุกคนก็รู้ว่าสิ่งที่ไท่หวงไท่โฮว่บ่ายเบี่ยงมาก่อนหน้านี้ไม่สามารถหลีกหนีได้อีกแล้ว ฮ่องเต้ถือราชโองการที่ตนเองออกไว้ในมือ ก่อนจะเอ่ยด้วยงพระสุรเสียงหนักแน่น“บัดนี้ความจริงปรากฏชัดผู้ที่เคยยืนอยู่เบื้องหลังความทุกข์ยากของราชวงศ์ผู้ที่ขับไล่เจิ้งซูเฟยออกจากวังและผู้ที่วางยาพิษฮ่องเต้พระองค์ก่อน… ก็คือไท่หวงไท่โฮว่แห่งราชวงศ์นี้”คำสรุปนี้มิใช่ไม่เคยกล่า แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ราชโองการนี้ถูกกล่าต่อหน้า ไท่หวงไท่โฮ่ว และที่เป็นเช่นนั้นได้ ก็เพราะเหล่าขุนนางที่ตั้งตนเป็นปรปักษ์กับฮ่องเต้ ถูกจัดการเสียจนสิ้นระหว่างที่ไท่หวงไท่โฮ่วกำลังคิดจะเล่นแง่กับฮ่องเต้ และเจิ้นซูเฟยในพระราชวัง ตั้งแต่ได้ยินเรื่องราชโองการ การแสร้งยอมของฮ่องเต้ทำให้ไท่หวงไท่โฮ่วไม่ได้มีเวลาจะไปใส่ใจกับนอกพระราชวัง แต่กลับต้องเสียแรงเสียเวลากับทางนี้จนลืมท
การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง บทที่ 49 แผนลับในเงามืด
บทที่ 49 แผนลับในเงามืดฮ่องเต้และเจิ้งซูเฟยนั่งล้อมรอบโต๊ะเล็ก ๆ บนโต๊ะนั่นมี แผนผังราชสำนักและรายงานข่าวกรองวางอยู่เบื้องหน้าแสงเทียนส่องประกายบนพระพักตร์ของทั้งสองพวกขุนนางวงนอกพวกเขาสามารถจัดการได้อยู่หมัดแล้ว และก็โดนจับไปด้วยสาเหตุต่าง ๆ กันหลายคนแล้ว แต่ขุนนางใกล้ชิดและเหล่าอำนาจเก่าทั้งหลาย ไม่ใช่คนประเภทจัดการได้ง่าย ๆ คนเหล่านี้แม้มีความผิด แต่ก็ทำตัวเฉกเช่นเดียวกันกับที่ไท่หวงไท่โฮ่วทำคือแสร้างทำเป็นไม่รู้หรือไม่ยอมรับ แผนการใหม่จึงต้องบุกไปถึงแหล่ง แม้ว่านั่นจะอันตราย แต่ก็เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำ ในเมื่อไม่ยอมรับความผิดก็จับให้ได้คาหนังคาเขา เพราะหากไม่ตัดแข่งขาของไท่หวงไท่โฮว่ก็ไมมีวันที่จะพานางลงมาจากอำนาจที่นางถืออยู่ได้ เพราะบุญคุณต่างตอบแทน สิ่งที่นางทำให้เหล่าขุนนางพวกนั้น มีค่ามิใช่น้อย และพวกเขาก็ตอบแทนด้วยการภักดี และคอยช่วยเหลือดูแลนาง แต่เมื่อโค่นองครักษ์ ลำพัง สตรีในราชวังที่ไร้พิษสงก็คงจัดการได้ไม่ยากฮ่องเต้วางพระหัตถ์บนแผนผัง“เราต้องเปิดโปงกลุ่มขุนนางที่แฝงตัวอยู่เบื้องหลังไท่หวงไท่โฮว่ให้ได้ไม่เช่นนั้น แผ่นดินจะถูกบ่อนทำลายจากภายใน”เจิ้งซูเฟยจ้องมองอ
การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง บทที่ 48 ดาบคำพูดในท้องพระโรง
บทที่ 48 ดาบคำพูดในท้องพระโรงเสียงซุบซิบในท้องพระโรงเงียบลง เมื่อการปะทะเมื่อครู่สิ้นสุดทุกสายตาจับจ้องไปที่เจิ้งซูเฟยและไท่หวงไท่โฮว่ ที่เดินจากไปบรรยากาศเต็มไปด้วยแรงกดดันและความคาดหวัง กับคนทั้งสอง ไม่ว่าจะจากฝั่งไหน ก็ล้วนอยากให้คนของตนชนะคนจากอีกฝ่าย เจิ้งซูเฟยเอ่ยน้ำเสียงแหลมและดังพอให้คนที่เพิ่งเดินออกไปได้ยิน“หากความจริงถูกปิดบัง จะมีใครเหลือที่ยืนอยู่ในแผ่นดินนี้อีกเล่า ข้าจะไม่ยอมให้ความยุติธรรมถูกกลบฝังด้วยเงื้อมมือของอำนาจ!” เจิ้งซูเฟยพูดแม้จะรู้ว่าคำนั้นคงไม่อาจจะถึงคนที่เพิ่งเดินออกไปแล้ว เพราะก่อนหน้าพระนางก็นิ่งเฉย แต่คำพูดเหล่านั้นมันกลับติดอยู่ในใจของเหล่าขุนนาง ไท่หวงไท่โฮว่ที่เดินยังไม่พ้นโถงกลับได้ยินทุกคน พระนาง หันกลับมาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่แฝงด้วยแรงอาฆาต“เจ้าคิดว่าการกลับมาของเจ้า จะทำให้ราชวงศ์สงบสุขได้จริงหรือ หรือเป็นเพียงการบ่อนทำลายความมั่นคงที่เราสร้างมาเป็นเวลานาน ความยุติธรรม และความจริงที่เจ้าเรียกหา ทำเพื่อชาวประชาจริงหรือ หรือเพียงแค่อยากแสดงบทคนดีเพื่อให้ได้รับความช่วยเหลือ เพื่อให้ได้ล้างมลทินที่เจ้าเป็นคนก่อเอง ”“ข้าเป็นคนก่อหรื
การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง บทที่ 47 ใต้เงาของราชบัลลังก์
บทที่ 47 ใต้เงาของราชบัลลังก์ฮ่องเต้ทรงนั่งอยู่ในห้องส่วนพระองค์ การพบเจอกับไท่หวงไท่โฮ่ว ทำให้เขาคิดอะไรได้บางอย่า งแต่มันไม่ใช่การอ่อนข้อหรือยอมแพ้ เขาแค่ไม่เข้าใจ จนถึงตอนนี้อีกฝ่ายก็ยังไม่เข้าใจว่าตนเองผิดอะไร แสงเทียนสาดส่องเงาอันนุ่มนวลบนพระพักตร์ ที่หมองเพราะความรู้สึกที่สับสน เสียงฝีเท้าของเจิ้งซูเฟยดังขึ้นอย่างเบา ๆ อีกฝ่ายขยับมายืนใกล้กับชายที่ครุ่นคิด ก่อนเจิ้งซูเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่แฝงความหมาย“ฝ่าบาท… แผนการทุกอย่างแม้จะซับซ้อนเพียงใด ก็ไม่อาจปิดบังความจริงในใจของเราได้ หากพระองค์ยังไม่พร้อม ”ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรอย่างลึกซึ้ง“เจิ้งซูเฟย… ความจริงบางอย่างอาจหนักหน่วงเกินกว่าจะรับไว้ได้โดยง่าย แต่เมื่ออยู่ตรงนี้ข้าต้องรับเอาไว้ให้ได้ทุกอย่าง ไม่ต้องห่วง เราไม่ได้เป็นอะไร ทุกอย่างยังเหมือนเดิม”เจิ้งซูเฟยก้าวเข้ามาใกล้“ข้าเข้าใจ… แต่ถ้าไม่เริ่มต้นวันนี้ เราจะไม่มีวันก้าวผ่านเงามืดนั้นได้เลย”“ข้าไม่ได้อยากรอ เพียงอยากให้เวลาขยับเร็วขึ้นอีกนิด เพราะสุดท้ายแล้ว ข้าเองก็อยากเห็นผลของมันพอ ๆ กับที่อยากจะรู้ว่ามันจะจบเมื่อใด” ไท่หวงไท่โฮว่ทรงนั่งอยู่กับขุนนางคนสนิ
การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง บทที่ 46 เงื่อนงำในเงามืด
บทที่ 46 เงื่อนงำในเงามืดไท่หวงไท่โฮว่ทรงนั่งอยู่ในห้องส่วนพระองค์พระพักตร์เรียบเฉยแต่สา พระเนตรแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์ พระนางทรงส่งสัญญาณให้ขันทีและขุนนางที่ไว้ใจเข้าพบแม้รู้ว่านางกำลังถูกต้อนจนจนมุมแล้ว แต่คนเช่นนางไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้ และนางจะไม่แพ้ ตรามใดที่ยังหายใจ นางจะไม่ยอมให้ใครเป็นคนกำหนดสิ่งที่นางคาดและคิดเอาไว้แล้ว ไท่หวงไท่โฮว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา และในแววตาก็แอบ ตัดพ้อ“แม้ฮ่องเต้จะไม่อยู่ฝ่ายพวกเรา แต่หมากการะดานนี้ยังไม่จบง่าย ๆ เจิ้งซูเฟยคิดว่าตนจะชนะ แต่ข้าจะใช้ทุกวิถีทาง เพื่อให้บัลลังก์ยังคงเป็นของข้าและผู้ที่ข้าเลือก” นางไม่เคยแต่งงานเพื่อความรัก และก็ไม่เคยมีชีวิตอยู่เพื่อความรัก ทุกสิ่งอย่างที่นางทำถูกกำหนดความคำที่นางบัญญัติขึ้นเพื่อความพอใจของนางเอง ทุกอย่างจะต้องเหมาะสมในสายตานาง และตอนนี้ฝ่าบาทที่เชื่อฟังแต่สตรีผู้นั้นก็ไม่เหมาะสมกับบัลลังก์เลยแม้แต่น้อยขันทีคนสนิทรับคำสั่งบรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความระแวดระวังเจิ้งซูเฟยนั่งกับขุนนางใกล้ชิดพวกเขากำลังวางแผนรับมือกับแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นจากฝ่ายไท่หวงไท่โฮว่เจิ้งซูเฟยมองไปยังเอกสารในมือ“ข้าจ
การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง บทที่ 19 เบี้ยกลับด้าน
บทที่ 19 เบี้ยกลับด้านบางครั้ง สิ่งที่ฆ่าศัตรูได้…ไม่ใช่ดาบหรือยาพิษ หากแต่คือความเชื่อผิด ๆ ที่เราปล่อยให้มันงอกงามในใจของอีกฝ่ายหลังความผิดพลาดครั้งก่อน เสี่ยวหลิงระมัดระวังตัวมากขึ้น คิดว่าตนซ่อนพิษในน้ำชาได้แนบเนียนแล้ว ทว่าเจิ้งซูเฟยกลับมิได้ลงโทษหรือต่อว่า กลับมอบความไว้วางใจให้มากกว่าเดิมเ
การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง บทที่ 17 พิษในร่มเงา
บทที่ 17 พิษในร่มเงามีดที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้ม อันตรายยิ่งกว่าหอกทิ่มตรงหน้า และบางครั้ง การไว้ใจผิดคน…ก็เท่ากับเชิญภัยมาถึงตำหนักหลังการพิจารณาคดีในท้องพระโรง เจิ้งซูเฟยกลับตำหนักอย่างสงบ แต่ภายในวังยังมีแรงสั่นสะเทือนอยู่เงียบ ๆเพียงหนึ่งวันหลังจากนั้นขันทีผู้ดูแลตำหนักไท่ฮวา เอ่ยต่อไท่เฟยด้วยคว
การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง บทที่ 15 อ้อมกอดที่แสนคนึงหา
บทที่ 15 อ้อมกอดที่แสนคนึงหาใต้เงามืดในวังหลังมีคนกลุ่มหนึ่งเดินลัดเลาะตามเงาที่ถอดยาว เมื่อถึงตำหนักของเจิ้งซูเฟย หนึ่งในชายชุดดำก็แยกตัวออกมาและเล้นกายเข้าไปภายในประตูไม้เปิดออกช้า ๆเงาร่างสูงสง่าในชุดคลุมไหมเข้มก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ไม่มีเครื่องประดับ ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์เมื่อเห็นเจิ้งซูเฟยที่กำ
การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง บทนำ
บทนำสายฝนโปรยปรายในยามพลบค่ำ… บางเบา ราวกับเสียงกระซิบของผู้ตายสายลมเย็นย่ำผิวแก้มจนแดงเรื่อ ร่างของสตรีในชุดคลุมผ้าหยาบสีหม่นยืนนิ่งใต้ต้นหลิวโบราณ เบื้องหน้าเป็นประตูวังที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ประทับของนางวังหลังอันโอ่อ่าตระการตา ที่ยามนี้กลับเงียบงันเยียบเย็นดุจสุสาน“สิบห้าปี…”เสียงของนางแผ่ว
Vous vous intéresseriez aussi à
เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน115.4K Vuesข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.5K Vuesทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา25.5K Vuesบุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี157.3K Vuesฮูหยินแม่ทัพคือหมอผ่าตัดมือทอง
ไป๋เหลียน/ฑริกา276 Vuesท่านพี่เจ้าขา ได้โปรดอย่าเอาแต่กินข้า
วันว่างว่างของหญิงใหญ่189 Vuesท่านอ๋องผู้นี้…เป็นของข้า
Selena109 Vuesเกิดใหม่ขอเป็นองค์หญิงตัวประกันที่จักรพรรดิโปรดปราน
ต้าซินซิน766 Vues
