Share

บทที่ 5

Author: หอยทาก
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว

ในห้องพักผู้ป่วยเงียบสงัด ไม่มีใครอยู่เลยสักคน

มีเพียงเสียงของจิ้นซิวเหยียนที่แว่วมาจากห้องข้าง ๆ

ฉันกุมแผลของตัวเองไว้แล้วเดินโซซัดโซเซไปยังห้องข้าง ๆ ก่อนจะหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูที่แง้มอยู่

บนเตียงผู้ป่วย เย่เมิ่งชิวมีใบหน้าซีดขาว ที่ข้อมือพันด้วยผ้าก๊อซหนาเตอะ

แพทย์ในโรงพยาบาลถูกจิ้นซิวเหยียนเรียกมารวมกันที่ห้องนี้ ทุกคนต่างล้อมรอบเย่เมิ่งชิวเพื่อทำการตรวจเช็กร่างกายในส่วนต่าง ๆ

จิ้นซิวเหยียนนั่งอยู่ข้างเตียง กุมมือของเธอไว้แน่นด้วยแววตาอ่อนโยน

“ไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไรแล้ว ลูกก็ปลอดภัยดี”

มือของทั้งสองกุมกันแน่น จนไม่มีช่องว่างให้ใครแทรกเข้าไปได้

หัวใจของฉันเจ็บปวดอย่างมาก จนทนดูต่อไปไม่ไหว

ที่แท้แล้ว เมื่อหัวใจแหลกสลายถึงขีดสุด มันก็เจ็บปวดจนหายใจไม่ออกได้จริง ๆ

ฉันทนต่อความเจ็บปวดของบาดแผล ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลทันทีโดยไม่ฟังคำทัดทานของพยาบาล

หลังจากกลับถึงบ้าน ฉันก็เก็บกระเป๋าเดินทางต่อ และถือโอกาสทิ้งของเก่าที่ไม่ต้องการทั้งหมด

สิ่งที่นำไปมีเพียงหนังสือเดินทาง เอกสารสำคัญ และเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองสามชุดเท่านั้น

นอกนั้นฉันไม่ได้เอาอะไรไปเลย ของขวัญที่จิ้นซิวเหยียนเคยให้ ฉันวางทิ้งไว้ที่เดิมทั้งหมด

บนหัวเตียงยังมีรูปคู่ของเราวางอยู่ ฉันมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบกรอบรูปออกมา ฉีกรูปส่วนที่เป็นของตัวเอง แล้วขยำส่วนที่เหลือเป็นก้อนกลมโยนทิ้งลงถังขยะ

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ ฉันก็ลากกระเป๋าเดินทางออกจากคฤหาสน์ไปโดยไม่หันกลับไปมอง

วันนี้เป็นวันที่วีซ่าออกพอดี ในที่สุดฉันก็จะได้วีซ่าของประเทศ A และจากดินแดนที่แสนเจ็บปวดนี้ไปเสียที

เจ้าหน้าที่ยื่นวีซ่าให้ฉันพร้อมรอยยิ้ม

“คุณอวิ๋น ยินดีด้วยนะคะ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะ!”

“ขอบคุณค่ะ!”

เมื่อมองดูเอกสารที่เพิ่งออกมาใหม่ จิตใจของฉันก็รู้สึกสงบอย่างประหลาด

ก่อนจะจากไป ฉันได้ยกเลิกข้อมูลระบุตัวตนทั้งหมดของตัวเอง และซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียว

ยังจำได้ว่าเมื่อแปดปีก่อน จิ้นซิวเหยียนกุมมือฉันไว้แน่นแล้วพูดว่า

“อวิ๋นซาน คุณเป็นของผม ชีวิตนี้จะต้องอยู่ข้างกายผมตลอดไป”

แต่จิ้นซิวเหยียน คุณคิดผิดแล้ว

นับจากนี้ไปตลอดชีวิต โลกของฉันจะไม่มีคุณอีกต่อไป

หลังจากกล่อมให้เย่เมิ่งชิวกินยาแล้วนอนหลับไป จิ้นซิวเหยียนก็นึกถึงฉันขึ้นมาได้ในที่สุด

เขาเดินไปยังห้องผู้ป่วยข้าง ๆ แต่กลับเห็นพยาบาลร่างเล็กคนหนึ่งกำลังจัดเตียงอยู่

เตียงผู้ป่วยที่ฉันควรจะนอนอยู่ บัดนี้กลับว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

ในใจของจิ้นซิวเหยียนรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา เขารั้งพยาบาลคนนั้นไว้แล้วถามว่า

“คนไข้ห้องนี้ไปไหนแล้วครับ?”

พยาบาลมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างแปลกใจว่า

“คุณเป็นญาติคนไข้เหรอคะ? คนไข้ออกจากโรงพยาบาลไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ”

“ว่าไงนะ?”

ความรู้สึกไม่สบายใจของจิ้นซิวเหยียนยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาฉัน

แต่โทรศัพท์ของฉันกลับขึ้นว่าสายไม่ว่างตลอดเวลา

จนกระทั่งเขาส่งข้อความมาหา ถึงได้รู้ว่าฉันบล็อกเขาไปแล้ว

เขาลุกพรวดขึ้นมา สีหน้าดำคล้ำน่ากลัว

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงนึกขึ้นได้ว่าต้องโทรหาพ่อบ้านที่คฤหาสน์

“คุณผู้หญิงล่ะ? อยู่บ้านหรือเปล่า? ไปเรียกเธอมาคุยโทรศัพท์!”

พ่อบ้านที่อยู่ปลายสายหายไปครู่ใหญ่ ก่อนจะกลับมารายงานอย่างร้อนรน

“คุณจิ้นครับ คุณผู้หญิงไปแล้วครับ คนรับใช้บอกว่าเห็นเธอลากกระเป๋าเดินทาง แล้วเรียกแท็กซี่ออกจากคฤหาสน์ไปแล้วครับ!”
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • การทรยศของคนรัก   บทที่ 11

    “จิ้นซิวเหยียน ความรู้สึกก็เหมือนกับกระจก เมื่อมันแตกไปแล้วก็คือแตกไป ไม่ว่าคุณจะพยายามซ่อมมันให้ดีแค่ไหน หรือจะชดเชยอย่างไร รอยร้าวที่เคยเกิดขึ้นก็จะไม่มีวันหายไป”ฉันมองหน้าเขา พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเด็ดเดี่ยว“คุณไปเถอะ ฉันกับเจียหนานกำลังจะแต่งงานกันแล้ว ขอร้องล่ะ ต่อไปนี้อย่ามารบกวนชีวิตพวกเราอีกเลย”“แต่งงาน?”จิ้นซิวเหยียนรู้สึกราวกับตกลงไปในห้วงน้ำแข็ง อวัยวะภายในถูกแช่แข็งจนชาด้านไปหมด“พวกคุณจะแต่งงานกันงั้นเหรอ?”เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวแล้วคว้าข้อมือฉันไว้ ออกแรงบีบราวกับจะทำให้มันหักฉันอดทนต่อความเจ็บปวด กัดฟันพูดว่า“ใช่ เราจะแต่งงานกัน คุณอย่ามารบกวนเราอีกเลย”“ไม่! ผมไม่ยอม! อวิ๋นซาน เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด ผมผิดไปแล้ว ขอโอกาสให้ผมสักครั้งได้ไหม ผมจะไม่ทำร้ายคุณอีกแล้ว ผมจะกลับไปเป็นจิ้นซิวเหยียนคนเดิมที่รักเดียวใจเดียวและมั่นคงต่อเธอคนเดียว!”เขากระชากฉันอย่างแรง หมายจะดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอด แต่เฮ่อเจียหนานที่วิ่งเข้ามาจากข้างนอกก็คว้าข้อมือของจิ้นซิวเหยียนไว้ แล้วออกแรงบิดอย่างรุนแรงได้ยินเสียงแกร็กดังขึ้น เขาทำให้ข้อมือของจิ้นซิวเหยียนหลุดจากข้อต่อเฮ่อเจ

  • การทรยศของคนรัก   บทที่ 10

    ฉันย้ายออกจากร้านกาแฟ และเข้าไปอยู่ในบ้านของเฮ่อเจียหนานบ้านของเขาอยู่ไม่ไกลจากร้านกาแฟ ใช้เวลาเดินแค่สิบนาที ทุกวันฉันจะเดินไปเปิดร้าน พอตกเย็นหลังเฮ่อเจียหนานเลิกงาน เขาก็จะมารับฉันที่ร้านกาแฟ แล้วเราสองคนก็จะเดินเล่นกลับบ้านด้วยกัน บางครั้งก็แวะซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของสดและของใช้ในชีวิตประจำวัน เป็นชีวิตที่เรียบง่ายแต่อบอุ่นสมัยที่ยังคบอยู่กับจิ้นซิวเหยียน เพราะเขาเป็นถึงผู้นำตระกูลจิ้นแห่งแก๊งมาเฟีย ต้องแบกรับแรงกดดันของทั้งตระกูลเอาไว้ ทำให้ในแต่ละวันของฉันเต็มไปด้วยความอึดอัดใจทั้งที่ความปรารถนาสูงสุดของฉันก็เป็นเพียงแค่การได้เปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ และใช้ชีวิตอย่างอิสระไปกับคนที่แสนโรแมนติกคนหนึ่งเท่านั้นแต่หลังจากที่ฉันตกหลุมรักจิ้นซิวเหยียน ฉันก็ยอมเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของตัวเองเพื่อเขา กลายเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนและเข้าอกเข้าใจ และเป็นผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเขาอย่างเงียบ ๆหลังจากปิดร้าน ฉันกับเฮ่อเจียหนานกำลังเดินเคียงข้างกันอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต พลางปรึกษากันว่ามื้อค่ำนี้จะกินอะไรดีเขากุมมือของฉันไว้แน่น ใช้แก้มของเขาคลอเคลียหน้าผากฉันเป็นครั้งคราวภาพอันแสนหวานและอบอ

  • การทรยศของคนรัก   บทที่ 9

    เป็นเวลาสองสัปดาห์แล้ว ที่ฉันมาถึงประเทศ Aตอนนี้ฉันลงหลักปักฐานอยู่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ที่นี่อากาศสดชื่น ผู้คนใช้ชีวิตสบาย ๆ ซึ่งถูกใจฉันมากฉันเช่าร้านเล็ก ๆ เพื่อเปิดร้านกาแฟของตัวเองในแต่ละวันที่วุ่นวาย ทำให้ฉันแทบจะไม่ได้นึกถึงจิ้นซิวเหยียนอีกเลยป่านนี้จิ้นซิวเหยียน เย่เมิ่งชิว แล้วก็ลูกของพวกเขา คงใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุขมากสินะพอคิดถึงพวกเขา หัวใจที่คิดว่าด้านชาไปแล้ว กลับรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้งในขณะนั้นเอง ชายคนหนึ่งก็อุ้มลูกแมวที่น่ารักตัวหนึ่งเดินเข้ามาในร้านกาแฟ“ขอโทษนะครับ นี่แมวของคุณหรือเปล่า? มันอยู่แถวหน้าร้าน เกือบจะหลงทางแล้ว”ลูกแมวส่งเสียงครางน่ารักในลำคอ ฉันอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปสัมผัสใบหูที่นุ่มฟูของมันเบา ๆ“ไม่ใช่แมวของฉันหรอกค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นมันคงหลงทางมา หรือไม่ก็เป็นแมวจรจัด”ชายคนนั้นถอนหายใจ ก่อนจะลองหยั่งเชิงถาม“คุณชอบแมวไหมครับ? อยากจะรับเลี้ยงมันไว้ไหม?”มุมหนึ่งในหัวใจของฉัน พลันถูกสัมผัสอย่างแผ่วเบาการมีสัตว์เลี้ยงน่ารักแบบนี้อยู่เป็นเพื่อน ก็ดูเหมือนจะไม่เลวเลยแต่ฉันคาดไม่ถึงว่า หลังจากที่รับเลี้ยงลูกแมวตัวนี้แล้ว เฮ่

  • การทรยศของคนรัก   บทที่ 8

    ทันทีที่ใบหน้าถมึงทึงของจิ้นซิวเหยียนปรากฏขึ้นที่ประตูห้องส่วนตัว ในหัวของเย่เมิ่งชิวก็มีเพียงความคิดเดียว จบสิ้นแล้ว!กู้อี้เฉินเองก็ตกใจจนทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา แม้ว่าตระกูลกู้ของพวกเขาจะเป็นมาเฟียเช่นกัน แต่ก็เป็นเพียงตระกูลเล็ก ๆ ที่ต้องพึ่งพิงตระกูลจิ้น ไม่มีทางที่จะต่อกรกับตระกูลจิ้นได้เลยจิ้นซิวเหยียนเดินเข้ามาในห้องช้า ๆ กู้อี้เฉินรีบลุกขึ้นหลีกที่นั่งให้เขา“ว่ามา มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”ทันทีที่นั่งลง จิ้นซิวเหยียนก็เปิดฉากถามอย่างอดรนทนไม่ไหว“หัวหน้าจิ้น ดื่มชาให้ใจเย็นลงก่อนเถอะครับ!”กู้อี้เฉินยื่นถ้วยชาให้พร้อมกับฉีกยิ้มประจบประแจง“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมเลยนะ เย่เมิ่งชิวเคยมีอะไรกับผมก็จริง แต่คุณไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนนี้สำส่อนแค่ไหน! จะโทษผมฝ่ายเดียวก็ไม่ได้! อีกอย่างตอนนั้นเธอท้อง ผมยังให้เงินเธอไปสองล้านเป็นค่าทำแท้ง ใครจะไปรู้ว่าเธอยังไม่ยอมจบสิ้น หลอกลวงทั้งสองฝ่าย... ผมเองก็เป็นเหยื่อนะครับ!”“นายหมายความว่า เย่เมิ่งชิวจดทะเบียนสมรสกับฉันแล้ว แต่ก็ยังไปมั่วกับพวกนายอยู่บ่อย ๆ งั้นเหรอ? แล้วก็ไปมีลูกจนท้อง แถมยังมาโยนความผิดให้ฉันงั้นเหรอ?”น้ำเสียงของจิ้นซ

  • การทรยศของคนรัก   บทที่ 7

    เย่เมิ่งชิวทนไม่ไหวจนต้องตวาดออกมา เธอเบื่อเต็มทนที่ใคร ๆ ก็เอาเธอไปผูกติดกับเสิ่นอันที่ตายไปแล้ว อีกอย่างตอนนั้นเธอก็ไม่ได้มีแฟนแค่เสิ่นอันคนเดียวเสียหน่อยจิ้นซิวเหยียนสะบัดมือเธอออก แล้วพูดเน้นทีละคำ“ความสุขของเธอไม่ได้อยู่ที่ฉัน คนที่ฉันรักมาตลอดมีเพียงอวิ๋นซานคนเดียว ที่จดทะเบียนกับเธอก็เพื่อเสิ่นอันเท่านั้น ตระกูลจิ้นจะรับรองเด็กคนนี้ แต่ตำแหน่งนายหญิงจะต้องถูกเก็บไว้ให้อวิ๋นซานเท่านั้น!”เขาหันหลังเดินออกจากห้องผู้ป่วย และรีบขับรถจากไปจิ้นซิวเหยียนจากไปอย่างรีบร้อน จนไม่ทันได้เห็นแววตาเย็นเยียบของเย่เมิ่งชิว และคำพูดพึมพำด้วยความเคียดแค้นของเธอ“คุณเป็นคนบีบให้อวิ๋นซานไปเองแท้ ๆ แล้วยังมาทำเป็นรักลึกซึ้งอะไรอยู่ตรงนี้!”เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรออก“ผู้ช่วยจาง ไม่ได้ติดต่อกันนานเลยนะคะ เมื่อกี้ฉันโอนเงินให้แล้ว ได้รับหรือยัง? ใช่ค่ะ พอดีว่าฉันมีเรื่องต้องคุยกับเขา รบกวนช่วยบอกตารางงานล่าสุดของกู้อี้เฉินให้ฉันหน่อยนะคะ”หลังจากวางสาย เย่เมิ่งชิวก็เผยรอยยิ้มออกมา“จิ้นซิวเหยียน ฉันไม่น่าเสียเวลากับคุณเลยจริง ๆ! ถ้าไม่ได้เป็นนายหญิงแล้ว ฉันจะอยู่ข้างกายคุณไปทำไม? น่

  • การทรยศของคนรัก   บทที่ 6

    จิ้นซิวเหยียนฝ่าไฟแดงถึงห้าครั้ง เพื่อขับรถกลับบ้านให้เร็วที่สุดเขาไม่เชื่อคำพูดของพ่อบ้านเลยแม้แต่น้อย เมื่อวานยังดี ๆ อยู่เลย แล้วเธอจะจากไปกะทันหันได้อย่างไรกัน?เป็นไปไม่ได้!แต่เมื่อเขาผลักประตูห้องนอนของเธอเข้าไป หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายก็ร่วงหล่นสู่ห้วงเหวทันทีข้างในว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ แม้แต่ของใช้ส่วนตัวทั้งหมดของเธอก็หายไปจนหมดสิ้น“อวิ๋นซาน! อวิ๋นซาน!”เขาเริ่มตื่นตระหนกและร้องเรียกชื่อฉันไม่หยุด เขาเริ่มค้นหาไปทั่วทั้งคฤหาสน์ เปิดตู้ทุกบาน ลิ้นชักทุกอัน เพื่อหวังจะพบร่องรอยว่าฉันยังไม่ได้จากไปแต่เขาก็ต้องผิดหวังสิ่งที่ทำให้เขาสิ้นหวังยิ่งกว่า คือของขวัญที่เขาเคยให้เธอ เธอกลับไม่เอาไปแม้แต่ชิ้นเดียว ทั้งหมดถูกเก็บไว้ในกล่องอย่างเป็นระเบียบ“อวิ๋นซาน คุณไม่ต้องการผมแล้วเหรอ?”ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นผนังที่เคยเต็มไปด้วยรูปถ่ายคู่ของเรา บัดนี้กลับว่างเปล่าจิ้นซิวเหยียนคุกเข่าลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง เขาพลิกค้นทุกซอกทุกมุม แต่ก็ไม่เจออะไรที่เกี่ยวข้องกับฉันเลยสักอย่างเขากลับไปที่ห้องนอนของฉันอย่างคนไร้วิญญาณ แต่แล้วสายตาก็เห็นรูปถ่ายยับยู่ยี่ใบหนึ่งในถังขยะ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status