บทที่ 8 : ไอ้ภาระที่ชื่อธีต์

“พี่มึงทำไมหน้าเป็นแบบนั้น?”

มหาสมุทรเป็นฝ่ายเอ่ยถามเพื่อนในทันทีที่อีกฝ่ายเปิดประตูห้องเข้ามา ก่อนออกไปไอ้พี่ธีต์มันดูสภาพปกติดี แต่ทำไมขากลับเข้ามาถึงมีสีหน้าไม่สู้ดี แถมยังเอามือลูบปลายคางตัวเองไม่หยุด

“โดนหมาไล่กัดมาวะ”

“หมา? ในร้านมีหมาด้วยเหรอวะ”

“เออ กูบอกว่าหมากัดมา มึงรู้เท่านี้พอ”

คนเจ็บกระแทกเสียงใส่หน้าเพื่อนแล้วค่อย ๆ พาตัวเองเดินไปนั่งลงบนโซฟาเบา ๆ เพราะนอกจากปลายคางที่ยังเจ็บจนชาอยู่นั้น อาการจุกที่ช่องท้องยังดันขึ้นมาจนถึงคอเลยก็ว่าได้ ‘ไอ้เด็กเปรตนั่นหมัดหนักฉิบหาย’

“คงจะไปพูดจาไม่เข้าหูหมา หมาเลยแว้งกัดเข้าให้”

คราวนี้วาโยเป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้าง ดูเหมือนความลับของธีต์ที่เจ้าตัวพยายามจะปกปิดเอาไว้นั้น ไม่สามารถรอดพ้นจากสายตาของวาโยไปได้

“เออ ได้ทีเยาะเย้ยกูเลยนะมึง แล้วนี่อะไร พูดเยอะผิดปกติ”

“หึ แค่เบื่อพวกปากไม่ตรงกับใจ”

เจ้าชายน้ำแข็งยกยิ้มมุมปาก น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งตามแบบฉบับของคนนาน ๆ พูดที

ทางด้านมหาสมุทรที่เหมือนถูกกันออกจากบทสนทนาได้แต่มองหน้าเพื่อนรักทั้งสองคนสลับกันไปมา ก่อนจะหันหน้าไปถามวาโยในสิ่งที่ตนสงสัย “ไอ้โยมึงพูดถึงเรื่องอะไรวะ กูตามไม่ทัน”

“....”

“ไอ้โย!”

แม้จะตะเบ็งเสียงใส่เพื่อนจนคอโก่ง แต่วาโยหาได้สนใจ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วเตรียมก้าวขาออกไปยังประตูที่ธีต์เพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาหลังจากเพิ่งไปฟัดกับหมามาจนเจ็บตัว

“ไอ้โยกลับมาคุยกับกูให้รู้เรื่องก่อน”

ปัง!

เสียงปิดประตูดังขึ้นบ่งบอกว่าวาโยได้เดินออกจากห้องไปเป็นที่เรียบร้อย ทำเอามหาสมุทรเริ่มหงุดหงิด แม้จะมีน้องข้าวฟ่างนั่งคลอเคลียอยู่ข้าง ๆ แต่ก็ไม่วายหันไปฟ้องเพื่อนอีกคนที่นั่งหน้าเหยเกลูบคางป้อย ๆ

“พี่มึง ดูไอ้โยดิ มันไม่สนใจกูเลย”

“พอเลยไอ้หมุด กูยิ่งมึนหัวอยู่”

“นี่พวกมึงเป็นเพื่อนกูจริงไหม ทำไมไม่มีใครสนใจจะพูดกับกูเลย น้องข้าวฟ่างครับ พี่หมุดเสียใจ”

หัวทุยของคนพูดซบลงไปที่ไหล่บอบบางของหญิงสาวข้างกาย ภาพตรงหน้าทำเอาธีต์นึกหมั่นไส้ “รำคาญลูกตา” เสียงเข้มโพล่งขึ้น แต่ก็ถูกอีกคนสวนกลับอย่างรวดเร็ว

“นั่นมันปัญหาของมึง ไม่ใช่ของกูครับ”

“ส่งเหล้าขวดนั้นมา”

“ปกติแดกรัมนี่ นึกไงจะกินเหล้า”

เนื่องจากทุกทีที่ดื่มด้วยกัน ไอ้พี่ธีต์จะดื่มแค่รัม ส่วนไอ้โยรายนั้นวิสกี้ยาว ๆ พวกเหล้าหรือเครื่องดื่มอื่น ๆ จึงเป็นหน้าที่ของเขาในการรับผิดชอบด้วยกรอกลงใส่ปากของตัวเอง

“กูบอกให้ส่งมา”

“เหล้าแรงนะพี่มึง เมาขึ้นมากูหามไม่ไหวนะ”

“ถ้ามึงยังไม่หยุดพูดมาก กูรับรองได้เลยว่า คนที่จะถูกหมากัดเป็นรายต่อไปคือมึง ไอ้หมุด!”

“โหดจังวะ อะ เอาไป แดกให้เหมือนวันนี้คือวันสุดท้ายในชีวิตไปเลย”

เหล้านอกชั้นดีบรรจุถึง 1 ลิตรถูกยื่นมาตรงหน้าของธีต์ เขายื่นมือออกไปรับมันมาถือเอาไว้ แต่แทนที่จะเทลงใส่แก้วแล้วยกดื่มอย่างที่เพื่อนทำ ฝ่ามือหนากลับเปิดฝาขวดออกแล้วยกทั้งขวดขึ้นกระดกราวกับกำลังดื่มน้ำเปล่า

มหาสมุทรเบิกตามองด้วยความตกใจ ที่จู่ ๆ ผีห่าซาตานที่ไหนมันมาเข้าสิงเพื่อนเขาจนทำให้ยกเหล้าขึ้นดื่มแบบนั้น ทั้งที่ปกตินิสัยไอ้พี่ธีต์จะชอบดื่มจากแก้ว ค่อย ๆ จิบไปเรื่อย ๆ เพราะต้องการดื่มด่ำกับบรรยากาศเสียมากกว่า

“เห้ย! พี่มึง ค่อยๆ แดกดิ ยกขนาดนั้นได้นอนในชักโครกแน่ ๆ”

“เรื่องของกู”

“กูรู้ครับว่าเรื่องของมึง แต่ยกกระดกแบบนั้น มันเมาไว ฟื้นอีกทีที่โรงพยาบาลกูจะขำให้ฟันกรามหักเลยคอยดู”

“เสือก!”

“งั้นเชิญพี่มึงแดกตามสบายเลย จะกินอีกสักโหลกูก็จ่ายไหว”

แม้ว่าเขาจะพูดจาติดตลกออกไปเช่นนั้น แต่ท้ายที่สุดแล้ว ตนก็ไม่อยากให้ไอ้พี่ธีต์มันเมาหัวราน้ำจนกลับบ้านไม่ไหว “ดีนะวันนี้ไม่ได้ขับรถมา” เนื่องจากก่อนมา เขาส่งโลเคชันร้านให้ทุกคน และย้ำหนักหนาว่าให้เรียกรถจากแอปมา เพราะขากลับอย่างไรก็ไม่พ้นพากันเมา ซึ่งมันไม่สมควรแก่การขับรถในยามที่ไร้สติ เพราะอาจก่อให้เกิดอุบัติเหตุกับคนอื่นได้ แต่ประโยคต่อมาของเพื่อนทำเอาไอ้หมุดคนนี้ไมเกรนแทบขึ้น

“ใครบอกกูเรียกรถจากในแอปมารับ กูขับมาเองต่างหาก”

“เดี๋ยวก่อน นี่พี่มึงไม่ได้อ่านไลน์กลุ่มที่กูส่งไปเหรอ ว่าไม่ให้ขับรถมา”

“อ่าน แต่อยากขับเอง ขากลับก็เรียกคนมาขับให้ดิ สมัยนี้แอปเขามีบริการเรียกคนขับโว้ย”

“แล้วไป งั้นแดก ๆ ไปเถอะ กูขี้เกียจจะคุยกับพี่มึงแล้ว”

คนชวนส่ายหน้าอยู่สองสามที จากนั้นจึงเลิกให้ความสนใจแก่คนเจ้าปัญหา ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้เรือนผมสีแดงในยามที่แสงไฟจากภายในร้านสาดส่องเข้ามา มันยิ่งดูโดดเด่นขึ้นเป็นเท่าตัว จนน้องข้าวฟ่างสาวสวยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะเป็นฝ่ายขยับเข้าไปใกล้แล้วพิงศีรษะเล็กลงไปที่ต้นแขนแกร่งอย่างออดอ้อน

“วันนี้พี่หมุดกลับกับข้าวฟ่างไหมคะ”

“ขึ้นอยู่กับว่าน้องข้าวฟ่างอยากให้พี่กลับด้วยหรือเปล่า”

“ข้าวฟ่างก็ต้องอยากให้พี่หมุดกลับด้วยอยู่แล้วค่ะ”

“ได้สิครับที่รัก”

สองหนุ่มสาวพูดคุยกันหวานหยด ทำราวกับว่าทั้งห้องนี้นั่งกันอยู่แค่สองคน ทางด้านคนโสดอย่างธีต์ยิ่งได้มานั่งดูเพื่อนพลอดรักกับสาวด้วยแล้ว ใจของเขามันยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น ‘ทำไมคนหล่อ ๆ แถมบ้านรวยนิสัยดีอย่างเขาถึงโสดได้นะ’ แม้ภายในห้องจะมีเพื่อนสาวของน้องข้าวฟ่างนั่งอยู่ แต่อย่างนั้นหางตาของชายหนุ่มก็ไม่เหลียวแล เพราะเขาไม่ชอบถูกจีบ เขาชอบตามจีบมากกว่า

เหล้าขวดใหญ่ในมือคือหนทางพ้นทุกข์ทางใจของชายหนุ่ม มันถูกยกขึ้นดื่มติด ๆ กันอยู่หลายที จนในที่สุด น้ำสีอำพันในขวดแก้วทรงกลมหลงเหลืออยู่เพียงค่อนขวด เป็นจังหวะเดียวกับที่วาโยโทรศัพท์เข้ามาหาพอดี

“ว่างายยยย เพื่อนร้ากกก” น้ำเสียงยานคางบ่งบอกได้ดีว่าธีต์โดนฤทธิ์แอลกอฮอล์เล่นงานเข้าให้แล้ว

“กูกลับก่อน พอดีมีเรื่องนิดหน่อย”

“เรื่องรายยย ให้กูไปช่วยมึงม้ายยย”

“ช่วยตัวเองก่อนเถอะมึง”

“ฉบายม๊ากกกก”

ตู้ด ตู้ด ตู้ด

ยังไม่ทันที่ปลายสายจะได้พูดสิ่งใดต่อ ธีต์กลับเป็นฝ่ายยกโทรศัพท์ออกจากหูแล้วกดปุ่มวางไปเป็นที่เรียบร้อย ดูเหมือนว่าเขาจะเมาเข้าให้แล้ว เมื่อหันไปมองไอ้หมุดก็เห็นว่าตอนนี้มันกับสาวแทบจะรวมร่างเป็นหนึ่งเดียว คิดได้ดังนั้น เขาจึงขอตัวกลับก่อน

“หมุด กูกลับละน้าา”

“มึงเรียกรถหรือยัง”

“เรียกแล้ววว กูไปล่ะ”

ร่างสูงลุกขึ้นยืนด้วยความโงนเงน เขากำลังพ่ายแพ้ต่อแรงโน้มถ่วงของโลกจนอยากจะทิ้งตัวลงนอนบนพื้นเสียเดี๋ยวนี้ ในมือยังคงกำกุญแจรถและโทรศัพท์เอาไว้แน่น ก่อนจะยกมืออีกข้างที่สวมนาฬิกาขึ้นมาดูเวลา

“จะตีหนึ่งแล้วเหร๋อวะ”

เวลาในตอนที่เขานั่งดื่มเหล้าย้อมใจมันผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้เข็มสั้นบนหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรูได้ชี้ไปที่เลขหนึ่ง เข้าสู่วันใหม่เป็นที่เรียบร้อย

คนเมาจึงรีบเดินลงจากชั้นสองของร้าน โดยลืมเรื่องของกานไปเสียสนิท แต่แม้ว่าเขาจะเมาจนแทบทรงตัวไม่อยู่ ธีต์ยังสามารถประคองตัวเองจนเดินมาถึงรถที่จอดอยู่ในลานจอดรถได้สำเร็จ

“กูว่ากูถือออกมาแล้วนะ กุญแจรถไปหนายวะ”

ความทรงจำสุดท้ายของคนเมาบอกว่าตนถือกุญแจรถติดมือมาแล้ว แต่ทำไมพอมาถึงรถ เขากลับหามันไม่เจอ สองมือใหญ่คลำไปตามเสื้อผ้าที่สวมใส่ แต่ก็ไม่พบของที่ต้องการ

“อยู่ไหนลู้กกก ออกมาหาพ่อเร้ววว จิ๊บ จิ๊บ ๆ”

เขาโน้มตัวลงไปตามพื้นปูนรอบ ๆ รถ พร้อมกับพยายามใช้สายตาอันฝ้าฟางเพ่งมองไปรอบ ๆ บริเวณ เพื่อหากุญแจรถเจ้าปัญหา “จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ” อีกทั้งยังไม่ยอมหยุดร้องเรียกกุญแจรถด้วยถ้อยคำแปลก ๆ

 

“ใครมันมาร้องหาไก่แถวนี้วะ”

กานที่เพิ่งเอาขยะออกมาทิ้งถามขึ้นกับตัวเองเบา ๆ ขณะที่เขากำลังเดินกลับเข้าไปภายในร้าน เพื่อเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้าน เพราะมันถึงเวลาเลิกงานแล้ว แต่จากไอ้เสียงจิ๊บ ๆ เมื่อครู่ที่ได้ยินแว่วเข้ามาในหู มันทำให้ร่างสูงโปร่งต้องหยุดอยู่ใกล้ ๆ กับลานจอดรถแล้วกวาดสายตามองหาต้นเสียง แต่เมื่อไม่เห็นใครสักคนเลยคิดว่าตัวเองอาจจะถูกรับน้องเข้าให้แล้ว

“ผีหลอกกูปะวะ”

“จิ๊บ ๆ อยู่ไหนลู้กกกก”

“เห้อ ตกใจหมด”

เสียงผ่อนลมหายใจดังออกมาจากริมฝีปากได้รูป เมื่อเขามองเห็นแผ่นหลังของใครบางคนกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ข้าง ๆ รถสีส้ม ‘แต่เอ๊ะ ทำไมรถมันคุ้น ๆ ตาของเขาจัง’

“ไอ้หัวขี้!”

กานเผลอสบถฉายาที่ตั้งให้อีกฝ่ายออกมาเสียงไม่เบานัก จนเจ้าของเรือนผมสีส้มที่กำลังง่วนอยู่กับการหากุญแจรถลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วหันหลังกลับมาดู

“อะ อ้าวววว นึกว่าใคร รุ่นน้องงงนี่หนา”

ไม่รู้เพราะความเมาหรือเขาจงใจยั่วยุอีกฝ่าย ตรงจังหวะคำว่ารุ่นน้องธีต์ถึงได้ลากเสียงยาวกว่าปกติ

“ตีหนึ่งแบบนี้มึงมาร้องหาไก่ไปต้มกินอะไรอยู่ตรงนี้”

“ใครว่าพี่ธีต์หาก่ายยย ไม่มี๊”

คนเมายืนเซไปทางซ้ายที ก่อนจะเอนมาทางขวาที เพราะไม่สามารถทรงตัวให้ยืนตรงขณะพูดกับรุ่นน้องได้ กานซึ่งเห็นสภาพของคนตรงหน้าแล้วถึงกับส่ายหัว “สภาพแบบนี้ขับรถออกไป กูให้ไม่พ้นโค้งหน้าได้ตกข้างทางตายแน่นอน”

“น้องกานพู้ดไม่เพราะ”

คราวนี้ธีต์เดินตรงเข้ามากาน พร้อมกับยกนิ้วชี้ของตัวเองไปจ่อที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย โดยคนที่ไม่ทันตั้งตัวได้แต่ยืนนิ่ง

“พี่ธีต์จะขับโร้ดได้ไงครับ กุญแจยังหาไม่เจอเล้ยย”

พูดจบแล้วผละตัวเองถอยห่างออกจากน้อง แต่ไม่ลืมส่งยิ้มหวานให้จนตาหยี

“เมาแล้วพูดจารื่นหูขึ้นมาเลยนะมึง”

“ม่ายย พี่ธีต์เป็นคนพู้ดเพราะ”

“เออ ๆ เพราะก็เพราะ แล้วนี่เพื่อนมึงไปไหน ใครจะขับรถให้ อย่าบอกนะว่าขับกลับเอง”

“ช่ายยย พี่ธีต์ขับกลับเอ้งง”

“กูจะบ้าตาย เพิ่งบอกไปหยก ๆ ว่าขับออกไปได้ลงข้างทางตายก่อนถึงบ้านแน่ สภาพนี้”

ฝ่ามือหนายกขึ้นตบที่หน้าผากของตัวเองเบา ๆ ไอ้พวกเมาแล้วขับถ้าไปตายคนเดียวเขาจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่ถ้าเกิดปล่อยให้ไอ้หัวขี้มันขับออกไปทั้งที่สติไม่เต็มร้อยแบบนี้ เกิดไปชนชาวบ้านชาวช่องคนที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรขึ้นมา มีแต่จะไปทำคนเขาเดือดร้อน

“เอางี้ จอดรถมึงทิ้งไว้นี่แหละ เดี๋ยวกูไปส่ง ขืนกูปล่อยมึงขับกลับคนเดียว แล้วเกิดอุบัติเหตุขึ้น กูจะบาปไปด้วย”

“ด้ายสิค้าบบบ”

พอเหล้าเข้าปากพฤติกรรมก้าวร้าวรวมไปถึงคำพูดชวนตบกะโหลกของธีต์พลันหายไปจนหมด ร่างสูงพยายามยืนให้ตรงด้วยสองขาของตัวเองตามคำสั่งของรุ่นน้อง แต่ถึงอย่างนั้นมันยังคงเอนเอียงไปตามแรงโน้มถ่วงของโลกอยู่ดี

“เออ ๆ มายืนพิงรถไว้ ยืนแบบนี้กูกลับออกมาได้ลงไปกองนอนที่พื้นกันพอดี”

จากสภาพแล้วเขาคิดว่าหากปล่อยให้อีกคนยืนอยู่ตรงนี้ระหว่างรอตนวิ่งกลับเข้าไปเอากระเป๋า ขากลับออกมาไอ้ภาระนี่คงทิ้งตัวลงบนพื้นแน่ ๆ คิดได้ดังนั้นจึงเดินเข้าไปจับแขนอีกฝ่ายแล้วพยุงมันไปยืนพิงรถเอาไว้ “พิงรถอยู่ตรงนี้ อย่าเสือกเดินไปไหนล่ะ เดี๋ยวกูไปเอากระเป๋าแล้วจะรีบออกมา”

“ค้าบบบบบ ขอบคุณค้าบบบ”

กันธีต์ผู้ยิ่งใหญ่ ตอนนี้หลงเหลือเอาไว้แต่เด็กชายธีต์ที่ว่านอนสอนง่าย จนกานเองยังอยากให้เวลาที่อีกคนไม่เมา ทำตัวแบบนี้บ้าง เขาคงอยากนับถือมันในฐานะรุ่นพี่ขึ้นมา

ร่างสูงโปร่งกวาดมองความเรียบร้อยตรงหน้าอีกครั้ง เมื่อเห็นทุกอย่างโอเคจึงรีบวิ่งกลับเข้าไปที่ร้าน เขาใช้เวลาอยู่สักพัก เพราะต้องรอลาคุณปูน รวมถึงรอข้าวที่ป้านีจะให้ห่อกลับบ้าน เมื่อเรียบร้อยแล้วจึงรีบเดินมายังลานจอดรถของร้านทันที

“กูว่าแล้วไง”

กานหยุดมองคนที่เขาย้ำหนักหนาว่าให้ยืนพิงรถเอาไว้ ขณะนี้ร่างสูงใหญ่พอ ๆ กับเขา แต่จะมีกล้ามเนื้อมากกว่าได้ทิ้งตัวลงไปนั่งอยู่บนพื้น โดยเอาตัวพิงไปที่ท้ายรถของตัวเอง เปลือกตาทั้งสองข้างปิดสนิท แถมจังหวะหายใจเข้าออกยังสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว

“ตื่นก่อนมึง ตัวเท่าควายมานอนหลับแบบนี้กูแบกไม่ไหวหรอกนะ”

เขาพยายามเรียกให้คนเมาลืมตาตื่น แต่ไม่ว่าจะส่งเสียงเรียกยังไง กลับไม่มีวี่แววว่าไอ้ภาระจะรู้สึกตัวขึ้นมาเลยสักนิด

แปะ แปะ

ฝ่ามือหนาตบเบา ๆ ไปที่แก้มทั้งสองข้างของมัน จนในที่สุดความพยายามของเขาก็ประสบความสำเร็จ ธีต์ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก

“มาแล้วหรออ อึก”

“อย่ามาอ้วกใส่ตรงนี้นะมึง โดนปรับเงินนะโว้ย”

สองมือใหญ่ยกขึ้นปิดปากอีกคนอย่างรวดเร็ว “ไปลุก กูจะไปส่งกลับคอนโด” เขารออยู่สักพักเพื่อให้ไอ้ภาระมันกลืนทุกอย่างที่เตรียมจะขย้อนออกมากลับลงไปทางเดิม ก่อนจะค่อย ๆ ดึงร่างปวกเปียกของมันขึ้นมาประคองเอาไว้ และพาเดินมุ่งตรงไปยังไอ้นวลคู่ใจที่จอดอยู่ในโซนของจักรยานยนต์

“ค่อย ๆ เดิน ก้นมึงนั่งมอไซค์ได้ไหมวะ”

“นั่งด้ายยยย ฉบายม๊ากกก”

“เออ ๆ เอ้ายืนนิ่ง ๆ”

เมื่อมาถึงรถกานจำต้องปล่อยให้อีกคนยืนด้วยลำแข้งไปก่อน เพราะเขาต้องหยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาใส่ โชคยังดีที่ใต้เบาะรถของเขามีหมวกกันน็อกสำรองเพราะบ่อยครั้งที่เพื่อนมักจะขอซ้อนท้ายอยู่เป็นประจำ ดังนั้นการมีหมวกกันน็อกสองใบเลยเป็นทางเลือกที่ช่วยให้เขาไม่ต้องถูกตำรวจกรุงเทพฯ โบกนั่นเอง

หมับ!

เมื่อใส่ให้ตัวเองเสร็จแล้ว จึงหยิบหมวกอีกใบสวมลงไปบนหัวของไอ้ภาระด้วยน้ำหนักมือไม่เบานัก แล้วจึงหันไปขึ้นคร่อมไอ้นวล ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งตบไปที่เบาะด้านหลังของตัวเองเบา ๆ

“ขึ้นมา”

คนฟังทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ร่างสูงก้าวขาขึ้นมอเตอร์ไซค์ด้วยความชำนาญ อาจจะเป็นเพราะจิตใต้สำนึกของคนเมามันเคยชินกับการนั่งบิ๊กไบค์ของวาโยมาก่อน

“นั่งดี ๆ ดิวะ”

“พี่ธีต์นั่งดีแล้วว”

คำว่านั่งดีแล้วช่างสวนทางกับการกระทำมาก เพราะธีต์ในตอนนี้นั่งเอียงไปฝั่งขวามือจนแทบจะตกมอเตอร์ไซค์อยู่รอมร่อ คนขับเห็นท่าไม่ดี จึงคว้าสองมือใหญ่มากอดเอวตัวเองเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ถอดเสื้อแขนยาวที่ใส่อยู่ออกจากตัว แล้วนำมันใช้แทนเชือกด้วยการอ้อมแขนเสื้อข้างหนึ่งไปด้านหลังของไอ้ภาระ โดยที่แขนเสื้ออีกข้างยังอยู่บริเวณด้านหน้าของเขา

กานใช้เสื้อแขนยาวมัดตัวภาระเข้ากับตัวเอง เพื่อกันไม่ให้มันพลัดตกระหว่างทางกลับคอนโดอีกฝ่าย

“กอดเอวกูไว้ด้วยนะมึง ตกมาตายคู่เลยนะทีนี้”

ธีต์ทำตามทันที เขากอดเอวคนตรงหน้าแน่น ไม่พอยังพิงตัวเองไปกับแผ่นหลังของกานอีกด้วย

“ไอ้ธีต์ มึงกอดกูแน่นขนาดนี้ไม่สิงตัวกูเลยล่ะ ห้ะ”

“ได้เหร๋ออออ”

เสียงอู้อี้ที่ข้างหู ยิ่งทำให้กานต้องพยายามข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ให้มากที่สุด ตอนนี้เขาต้องสงบศึกกับมันก่อน และทำหน้าที่ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่อยากเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดให้คนเมาขับรถไปชนใครเขา

“ใจร่ม ๆ นะไอ้กาน ท่องไว้ถ้ามึงไปส่งมัน คนอื่นบนท้องถนนจะได้ปลอดภัย”

เขาหมุนกุญแจแล้วสตาร์ตเครื่องยนต์ จากนั้นค่อย ๆ ขี่ไอ้นวลออกไปจากบริเวณลานจอดรถด้วยความเร็วที่ลงเดินน่าจะถึงจุดหมายปลายทางเร็วกว่า สายลมอ่อน ๆ ปะทะเข้าสู่ผิวกาย แววตาสุกใสภายใต้หมวกกันน็อกใบโปรดมองไปยังถนนเบื้องหน้าที่นาน ๆ ทีจะมีรถสวนเขามาสักคัน ‘ชีวิตในตอนกลางคืนนี้มันสงบสุขกว่าตอนกลางวันเสียจริง