บทที่ 12

สายฝนยามค่ำคืนยังคงตกลงมาโปรยปรายเมื่อรถตู้หรูจอดลงหน้าคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง ฉู่ฉิงยวี่ หอบกระเป๋าเดินทางใบเก่าที่มีร่องรอยการใช้งานมาหลายปี ก้าวตามหลัง เยี่ยนอวิ๋นเชิน เข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว ตัวเลขชั้นบนสุดค่อยๆ เพิ่มขึ้นพร้อมกับหัวใจของเธอที่เต้นระทึกด้วยความอึดอัด

กึก...

บานประตูลิฟต์เปิดออกสู่เพนต์เฮาส์กว้างขวางบนชั้นสูงสุด ฉู่ฉิงยวี่ก้าวตามเขาเข้าไปข้างในด้วยท่าทีเกร็งและระมัดระวัง เธอเตรียมใจไว้ว่าจะต้องพบกับห้องสไตล์โมเดิร์นเรียบหรูที่เย็นชืดและไร้ชีวิตชีวา... ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู กลิ่นอายบางอย่างก็พุ่งเข้ามากระทบความรู้สึกของเธออย่างจัง

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของ ชาไวท์ทีผสมคามิลล์ โชยมาแตะจมูก... มันคือก้านหอมปรับอากาศกลิ่นเดียวกับที่เธอเคยบอกเขาในวัยเยาว์ว่าเป็นกลิ่นที่ช่วยให้เธอผ่อนคลายเวลานอนไม่หลับ

ดวงตาคู่สวยที่เคยหม่นแสงกวาดมองไปรอบๆ ห้องด้วยความตะลึงงัน... โซฟาบุผ้ากำมะหยี่สีครีมอุ่น ผ้าม่านสองชั้นทึบแสงสีเบจ รวมถึงโซนชั้นหนังสือไม้โอ๊คทรงสูงที่เรียงรายไปด้วยวรรณกรรมเล่มโปรดของเธอ... ทุกอย่างในเพนต์เฮาส์แห่งนี้ ถูกตกแต่งด้วยโทนสี สไตล์ และรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอเคยเพ้อฝันและเล่าให้เขาฟังเมื่อห้าปีก่อนทั้งหมด!

'นี่มัน... เรื่องราวตอนที่เรายังคบกัน แล้วฉันเล่าสิ่งที่ฉันชอบไปให้เขาฟัง แต่ห้องนี้ราวกับสิ่งที่ฉันบอกกับเขาทั้งหมดมาอยู่ในนี้เลย...'

หัวใจของฉู่ฉิงยวี่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความอุ่นวาบปนปวดร้าวหลั่งไหลเข้ามาประชิดอก... ตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมา แม้ปากของเขาจะเอ่ยบอกว่าเกลียดชังเธอมากเพียงใด แต่เพนต์เฮาส์แห่งนี้กลับเป็นหลักฐานชั้นดีว่า เขาไม่เคยลืมรายละเอียดเกี่ยวกับตัวเธอเลยแม้แต่เรื่องเดียว!

"ยืนเหม่ออะไรอยู่?"

น้ำเสียงเรียบเย็นและเหินห่างของเยี่ยนอวิ๋นเชินดึงเธอกลับมาจากพะวัง ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแขวนไว้กับที่แขวน ก่อนจะหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับเธอด้วยสายตาประชดประชัน

"มองไปรอบๆ ทำไม? คิดว่าฉันตั้งใจตกแต่งห้องแบบนี้เพื่อเธองั้นเหรอ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นัยน์ตาคมกริบฉายแวววอบแวบ "อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ฉู่ฉิงยวี่... สถาปนิกเขาจัดตามเทรนด์ยอดนิยมทั้งนั้น ฉันก็แค่จ่ายเงินซื้อๆ มาให้มันจบไป"

ฉู่ฉิงยวี่รีบหลุบสายตาลงต่ำ กำสายกระเป๋าเดินทางในมือแน่นขึ้น ไม่เอ่ยปากแย้งหรือพูดประชดตอบเธอทำเพียงพยักหน้ารับคำอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

"ค่ะ... ดิฉันเข้าใจแล้วค่ะท่านประธาน"

ท่าทีนอบน้อมและไม่คิดจะรื้อฟื้นเรื่องในอดีตของเธอ ยิ่งทำให้เยี่ยนอวิ๋นเชินรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอย่างประหลาด เขาชี้มือไปทางห้องนอนห้องหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องนอนใหญ่ของเขา

"ห้องของเธออยู่ตรงนั้น... เข้าไปเก็บของซะ แล้วออกมาเตรียมน้ำชาให้ฉันที่ห้องทำงาน" เขาก้าวเข้าไปใกล้ร่างบางอีกหนึ่งก้าว ทอดสายตามองเธอด้ายความดุดัน "อย่าลืมสัญญา... เธอมาที่นี่ในฐานะคนรับใช้และผู้ช่วยส่วนตัว ยี่สิบสี่ชั่วโมงนับจากนี้ ชีวิตของเธอเป็นของฉัน!"

เยี่ยนอวิ๋นเชินหมุนตัวเดินเข้าห้องทำงานส่วนตัวไปทันที ทิ้งให้ฉู่ฉิงยวี่ยืนมองตามหลังแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย

ร่างบางเดินยกกระเป๋าเข้าไปในห้องนอนใหม่ของเธอ... แม้เขาจะเอ่ยปากใจร้าย แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอกลับพบห้องนอนขนาดกว้างขวาง พร้อมเตียงหนานุ่มและระเบียงส่วนตัวที่มองเห็นวิวสายฝนของเมืองหลวงได้อย่างชัดเจน

ฉู่ฉิงยวี่นั่งลงบนขอบเตียง พ่นลมหายใจยาวด้วยความอ่อนล้า แม้พันธนาการครั้งนี้จะเต็มไปด้วยคำประชดประชันและความแค้นของเขา... แต่นี่ก็คือจุดเริ่มต้นเดียวที่จะทำให้เธอได้อยู่ใกล้ชิดเพื่อคอยดูแลเขา และชดใช้ความผิดในใจที่กัดกินเธอมาตลอดห้าปี