บทที่ 11

ความเงียบในห้องทำงานประธานบาดลึกยิ่งกว่าสายฝนที่เทกระหน่ำอยู่ภายนอก...

ฉู่ฉิงยวี่ มองสบดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นของ เยี่ยนอวิ๋นเชิน แม้แรงบีบที่คางมนจะเจ็บจนน้ำตาซึม แต่ความเจ็บปวดนั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับภาพของพ่อที่นอนติดเตียง และน้องชายน้องสาวฝาแฝดวัยหกขวบที่จะต้องถูกปล่อยให้อดอยาก หากเธอไม่สามารถหาเงินหนึ่งแสนหยวนไปให้แม่เลี้ยงได้ภายในสามวัน

เพื่อปกป้องครอบครัวเพียงกลุ่มเดียวที่เหลืออยู่... ต่อให้ต้องก้าวลงสู่นรกที่เขาสร้างขึ้น เธอ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

"ตกลงค่ะ..." น้ำเสียงของเธอสั่นพร่า ทว่าแฝงความเด็ดเดี่ยวอันน่าสงสาร "ดิฉัน... ยอมรับเงื่อนไขค่ะ ท่านประธาน"

เยี่ยนอวิ๋นเชินชะงักไปชั่วครู่ มือหนาที่บีบคางเธอไว้ค่อยๆ คลายออก สายตาคมวูบวาบด้วยความรู้สึกสับสน เขาคิดว่าเธอจะแสดงความปฏิเสธ หรือมีท่าทีลังเลมากกว่านี้ แต่เธอกลับยอมสยบให้เงินหนึ่งแสนหยวนอย่างง่ายดาย เหมือนกับเมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิด!

ความกรุ่นโกรธผสมความผิดหวังแล่นริ้วขึ้นมาจุกอก เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางใช้นิ้วโป้งลูบผ่านริมฝีปากตัวเองด้วยท่าทีเหยียดหยาม

"หึ... สมกับเป็นเธอจริงๆ ฉู่ฉิงยวี่ เพื่อเงินแล้ว เธอพร้อมจะขายศักดิ์ศรีและความเป็นตัวเองให้ใครก็ได้สินะ"

เขากดโทรศัพท์สายตรงหาถังเจ๋อทันที "ถังเจ๋อ... จัดการโอนเงินหนึ่งแสนหยวนเข้าบัญชีของฉู่ฉิงยวี่เดี๋ยวนี้ แล้วร่างสัญญาจ้างงานฉบับใหม่ ให้เธอเซ็นในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง"

"รับทราบครับท่านประธาน" เสียงถังเจ๋อรับคำผ่านสายด้วยความแปลกใจ

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา สัญญากระดาษสองแผ่นถูกวางลงตรงหน้าฉู่ฉิงยวี่ ข้อความในสัญญาระบุชัดเจนว่าเธอจะต้องย้ายเข้าไปอยู่อาศัยที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวของเยี่ยนอวิ๋นเชิน คอยดูแลเรื่องชีวิตประจำวัน งานเอกสาร และอยู่รับใช้ตามคำสั่งโดยไม่มีเงื่อนไขเป็นเวลาหกเดือน

ฉู่ฉิงยวี่จ้องมองแผ่นกระดาษด้วยดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยคราบน้ำตา มือเรียวอันสั่นเทาจับปากกาจรดปลายเซ็นชื่อ 'ฉู่ฉิงยวี่' ลงไปโดยไม่ลังเล เมื่อกดส่งเงินหนึ่งแสนหยวนทั้งหมดเข้าบัญชีของแม่เลี้ยงเรียบร้อยแล้ว เธอก็เหมือนคนที่สูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต

เยี่ยนอวิ๋นเชินหยิบแผ่นสัญญาขึ้นมามองดูรอยเซ็นของเธอ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

"ดีมาก... ในเมื่อเซ็นแล้ว คืนนี้ย้ายเข้าเพนต์เฮาส์ของฉันทันที อย่าคิดแม้จะหนีหละ เธอหนีไปไหนไม่พ้นหรอก"