บทที่ 14

คำขอโทษที่เปื้อนคราบน้ำตาของฉู่ฉิงยวี่ เปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่งในความอดทนของเยี่ยนอวิ๋นเชิน...

ความเจ็บปวดจากอาการไมเกรน ความอัดอั้นตันใจตลอดห้าปี และความโหยหาที่เขาพยายามกดขี่ข่มเหงมันเอาไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา บัดนี้ได้พังทลายลงจนหมดสิ้น

เยี่ยนอวิ๋นเชินไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำใดต่ออีก นัยน์ตาคมกริบที่ฉายแววสับสนและปวดร้าวทอดมองลงที่ริมฝีปากบางสั่นระริก ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงปิดกั้นเสียงสะอื้นของเธอด้วยริมฝีปากของเขาเองอย่างรวดเร็ว!

"อื้ม..."

ฉู่ฉิงยวี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวและแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา สัมผัสที่คุ้นเคยในอดีตแต่กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโหยหาในปัจจุบัน

มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนเหมือนในวันวาน... แต่มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์อันรุนแรง ทั้งตัดพ้อ ทั้งโกรธเกรี้ยว และโหยหาจนแทบขาดใจ

เยี่ยนอวิ๋นเชินใช้มือหนาข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสลึกซึ้งยิ่งขึ้น ขณะที่มืออีกข้างโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงาน

ความรู้สึกผิด ความหวาดกลัว และความรักที่ยังไม่เคยจางหาย ทำให้ฉู่ฉิงยวี่ที่พยายามจะต่อต้านในตอนแรก ค่อยๆ อ่อนระทวยลง มือเรียวที่กำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นค่อยๆ คลายออก เปลือกตาปิดลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินผ่านมุมปากที่ถูกครอบครอง

เธอยอมจำนนต่อรสจูบนี้... ยอมรับทุกการลงทัณฑ์ที่เขามอบให้ เพราะลึกๆ แล้ว เธอก็โหยหาอ้อมกอดนี้มาตลอดห้าปีไม่ต่างกัน

เมื่อสัมผัสได้ว่าร่างบางในอ้อมแขนเริ่มตอบสนองและอ่อนยวบลง เยี่ยนอวิ๋นเชินก็ยิ่งได้ใจ เขาขบเม้มริมฝีปากนุ่มของเธออย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ ดึงดูดกลิ่นอายความหวานที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน ราวกับต้องการชดเชยช่วงเวลาห้าปีที่ขาดหายไปในรวบเดียว

เนิ่นนาน... กว่าที่เขาจะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอาลัยอาวรณ์

ทั้งคู่หอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าคมคายอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร เยี่ยนอวิ๋นเชินมองดูริมฝีปากที่บวมเจ่อและแดงก่ำของเธอ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความสับสนและตื่นตระหนกในสิ่งที่ตัวเองเพิ่งทำลงไป

เขาผลักร่างบางออกห่างเล็กน้อยด้วยความรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าหล่อเหลากลับมาบึ้งตึงและเย็นชาเพื่อปกปิดความหวั่นไหวในอก

"แฮก... แฮก..." เยี่ยนอวิ๋นเชินหอบหายใจพลางมองไปทางอื่น น้ำเสียงทุ้มต่ำพยายามปรับให้กลับมาเรียบเฉยและเยือกเย็นที่สุด "อย่าเข้าใจผิด... ฉันก็แค่... ลงโทษคนหน้าไหว้หลังหลอกอย่างเธอเท่านั้น!"

ฉู่ฉิงยวี่ยังคงยืนตัวสั่น เท้าแทบจะทรงตัวไม่อยู่ มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังคงร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก

เธอรู้ดีว่าเขาปากแข็งแค่ไหน... แม้เขาจะเอ่ยคำพูดใจร้ายเพื่อกลบเกลื่อน แต่รสจูบเมื่อครู่มันสะท้อนความรู้สึกที่แท้จริงในใจของเขาออกมาทั้งหมดแล้ว