All Chapters of กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงหยาดฝนตกกระทบกระจกใสของอาคารสูงใจกลางเมืองหลวงดังซ่าอย่างไม่ขาดสาย...‘ฉู่ฉิงยวี่’ ยืนมองหยดน้ำที่ไหลผ่านกระจกด้วยดวงตาที่ฉายแววโศกเศร้า ทุกครั้งที่สายฝนโปรยปราย ภาพความทรงจำในวันวานเมื่อห้าปีก่อนจะหวนกลับมารังควานหัวใจของเธอเสมอภาพใบหน้าหล่อเหลาที่เคยต็มไปด้วยรอยยิ้มอันแสนอบอุ่น... รอยยิ้มของชายหนุ่มในชุดนักเรียนมัธยมปลายที่เคยเอ่ยคำสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป ทว่าภาพความสุขเหล่านั้นกลับถูกซ้อนทับด้วยความรู้สึกผิดกัดกินใจ เมื่อเธอรู้ดีว่าในคืนเกิดเหตุ เธอกลับปล่อยให้ชายคนเดิมต้องนั่งรอคอยเธอท่ามกลางสายฝนจนร่างเปียกปอนเพียงลำพัง... โดยที่เธอไม่มีโอกาสได้ไปตามนัด‘ขอโทษนะ... อวิ๋นเชิน...’ เธอคิดในใจพร้อมกับก้มลงมองรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่ข้อมือซ้าย บาดแผลจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ในคืนนั้น คืนที่คนของตระกูลเยี่ยนจงใจเบียดรถของเธอจนเสียหลัก คืนที่โทรศัพท์ของเธอถูกเหยียบจนแตกกระจาย และคืนที่เธอถูกกักตัวไว้ในโรงพยาบาลจนกระทั่งไฟลท์บินไปต่างประเทศของเขาลอยลำขึ้นสู่ท้องฟ้าเธอรู้ดีว่าเขาคงนั่งรอเธอด้วยความหวัง... ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความผิดหวัง และจบลงด้วยความเกลียดชัง เขาคงจะถูกครอบครัวของเ

ร่างบางเดินถือแฟ้มเอกสารสัญญาตามหลัง เยี่ยนอวิ๋นเชิน ไปตามโถงทางเดินชั้นผู้บริหารด้วยหัวใจที่เต้นระทึกจนเกือบเป็นเสียงตึกตักฉาดฉาน ทุกก้าวที่เดินตามหลังแผ่นหลังกว้างในชุดสูทเนื้อดีคู่นั้น ฉู่ฉิงยวี่รู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ลานประหารชีวิตอย่างช้าๆกึก...เยี่ยนอวิ๋นเชินผลักประตูไม้โอ๊คแผ่นใหญ่ของห้องทำงานส่วนตัวเปิดออก ก่อนจะเดินนำเข้าไปด้านใน ฉู่ฉิงยวี่ก้าวตามเข้าไปด้วยความระมัดระวัง เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงล็อคอัตโนมัติเบาๆ แต่กลับดังสนั่นในหัวใจของเธอบรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางทว่าเงียบสงัดจนน่าอึดอัด ชายหนุ่มเดินไปหยุดลงที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ซึ่งมองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงที่กำลังถูกสายฝนเทกระหน่ำ เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วพาดไว้บนเก้าอี้ ปลดกระดุมคอเสื้อเม็ดบนออกหลวมๆ ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา"วางเอกสารไว้บนโต๊ะ" เสียงทุ้มราบเรียบสั่ง"ค่ะ... ท่านประธาน"ฉู่ฉิงยวี่เดินตรงไปที่โต๊ะทำงานหรูหรา วางแฟ้มสัญญาลงอย่างเบามือและพยายามเว้นระยะห่างจากเขาให้มากที่สุด เธอประสานมือไว้ข้างหน้า ก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าสู้สายตาที่แผดเผาของเขาแม้แต่วินาทีเดียว"ดะ...ดิฉันวาง

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนแคบๆ ฉู่ฉิงยวี่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่กระบอกตา เมื่อส่องกระจกดู เธอเห็นดวงตาคู่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืนวานอย่างชัดเจน"ไม่ได้นะ... จะให้เขาเห็นเราในสภาพแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด"เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบจัดการตัวเอง นำผ้าเย็นมาประคบดวงตา และบรรจงแต่งหน้ากลบรองพื้นแน่นกว่าปกติเพื่อซ่อนรอยหมองคล้ำและร่องรอยความอ่อนแอทั้งหมดเอาไว้ เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวติดกระดุมมิดชิดเพื่อปกปิดรอยแผลเป็นตรงข้อมือซ้าย สูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าหาญที่เหลืออยู่ขึ้นมา"เข้มแข็งไว้ ฉู่ฉิงยวี่... เธอต้องผ่านมันไปให้ได้"ณ ห้องทำงานประธานบริหาร เยี่ยนซิ่งกรุ๊ปก๊อก ก๊อก ก๊อก...เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นเบาๆ ในเวลาแปดนาฬิกาตรงพอดี"เข้ามา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเย็นตอบกลับมาจากด้านในฉู่ฉิงยวี่ผลักประตูเปิดออกอย่างระมัดระวัง เธอเห็น เยี่ยนอวิ๋นเชิน นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในชุดสูทสีกรมท่าเนี๊ยบ เรือนผมจัดทรงเป็นระเบียบ ใบหน้าคมคายฉายแววเย็นชาและเฉียบขาด เขากำลังจ้องมองแท็บเล็ตในมือโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเธอ"

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกเตะเข้าจมูก พร้อมกับเปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก...ฉู่ฉิงยวี่ มองเพดานสีขาวโพลนของห้องพักโรงพยาบาลด้วยความสับสน แสงไฟนวลตาทำให้เธอต้องหลับตาลงตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง แขนขวาของเธอมีสายน้ำเกลือเสียบชะงักไว้ ร่างกายยังคงล้าโรยและปวดหัวตึงๆ แต่สิ่งที่พุ่งเข้ามาในความคิดแรกกลับไม่ใช่สุขภาพของตัวเอง‘เอกสาร... เราต้องส่งเอกสารให้เขานี่นา!’ความหวาดผวาฉายวูบขึ้นมาในดวงตา ภาพใบหน้าเย็นชาและคำขู่เรื่องสัญญาของเยี่ยนอวิ๋นเชินทำให้เธอรีบตวัดผ้าห่มออก หมายจะถอดสายน้ำเกลือเพื่อกลับไปทำงานต่อให้เสร็จ"เฮ้! คุณฉู่! ทำอะไรน่ะครับ อย่าเพิ่งลุกสิ คุณยังมีสายน้ำเกลือแล้วก็ได้น้ำเกลือยังไม่หมดขวดเลยนะ!"เสียงทุ้มของชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดสูทสุภาพดึงสายตาของเธอให้หันไปมอง... ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้างเตียงรีบลุกขึ้นเข้ามาห้ามเธอไว้ด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนฉู่ฉิงยวี่มองชายตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวงและสับสน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและพร่าแห้ง"คุณ... คุณคือใครเหรอคะ?"ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลียิ้ม

ถังเจ๋อเพิ่งจะคล้อยหลังเดินออกจากห้องไปได้ไม่นาน ความเงียบสงบในห้องพักพิเศษก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงสั่นเตือนของโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงฉู่ฉิงยวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เธอพยุงตัวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอฉายชื่อ 'แม่เลี้ยง' หัวใจของเธอพลันตกระสลักวูบด้วยความลางสังหรณ์ที่ไม่ดี มือเรียวสั่นเทาค่อยๆ กดรับสายแล้วยกขึ้นแนบหู"สวัสดีค่ะแม่..."ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยประโยคต่อไป น้ำเสียงแหลมสูงและดุดันของแม่เลี้ยงก็ตะคอกแทรกผ่านสายเข้ามาทันทีโดยไม่รอช้า"ฉู่ฉิงยวี่! นังตัวดีหายหัวไปเลยนะ ฉันโทรไปหาเธอไม่รู้กี่สาย โอนเงินมาให้ฉันหนึ่งแสนหยวนด่วนเลยนะ! ยัยเจียอีอยากได้กระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นใหม่กับชุดไปเที่ยวกับเพื่อนๆ อาทิตย์นี้ แกรีบโอนมาเดี๋ยวนี้เลย!"คำพูดราบเรียบที่เอาแต่ใจทำเอาฉู่ฉิงยวี่ตาโตด้วยความตกใจ เงินหนึ่งแสนหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ และสาเหตุที่ขอกลับเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระอย่างการไปช็อปปิ้งของน้องสาวต่างแม่!"หนึ่งแสนหยวนเลยหรอคะแม่?!" ฉู่ฉิงยวี่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "ยวี่จะไปหาเงินเยอะขนาดนั้นมาจากไหนได้ทันกันคะ? ลำพังเงินเดือนเข้าบัญชี ฉิงยวี่ก็ส่งกลับไปเป็