บทที่ 10

คราบน้ำตายังไม่ทันแห้งเหือดจากใบหน้าซีดเซียว...

ฉู่ฉิงยวี่ ถอดสายน้ำเกลือออกด้วยตัวเองอย่างระมัดระวัง แม้ร่างกายจะยังคงอ่อนพละกำลัง และเสียงวิ้งๆ ในหัวยังคงรังควาน แต่เงินจำนวนหนึ่งแสนหยวนกับชีวิตของพ่อและน้องๆ วัยหกขวบอีกสองคน บังคับให้เธอไม่อาจก้มหน้านอนรอความเมตตาอยู่บนเตียงคนไข้หรูหรานี้ได้อีกต่อไป

เธอจัดการปรับแต่งเสื้อผ้า แต่งหน้ากลบความบอบช้ำอีกครั้ง ก่อนจะก้าวออกจากโรงพยาบาล มุ่งตรงกลับไปยังอาคาร เยี่ยนซิ่งกรุ๊ป ด้วยความมุ่งมั่นผสมความสิ้นหวัง

ณ ห้องทำงานประธานบริหาร

ถังเจ๋อ เพิ่งจะเดินรายงานเรื่องอาการป่วยของฉู่ฉิงยวี่เสร็จสิ้น เยี่ยนอวิ๋นเชิน นั่งฟังอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาเรียบเฉยแต่ในอกกลับร้อนรุ่มอย่างประหลาด เขาแกล้งทำเป็นพลิกเอกสารในมือไปมาเพื่อซ่อนความกังวล

"เธอคงนอนพักสบายใจอยู่โรงพยาบาลสินะ?" เยี่ยนอวิ๋นเชินแค่นเสียงเย็น

"เอ่อ... คือว่า..." ถังเจ๋อมีสีหน้าลำบากใจ เล่าสิ่งที่เห็นเพิ่มเติม "ตอนผมกำลังจะออกมา คุณฉู่รับโทรศัพท์สายหนึ่งครับท่านประธาน ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร แต่หลังจากผมเดินออกมา กำลังจะกลับมาบริษัทผมก็หยุดฟังสักแปป จนวางสาย ผมได้ยินเธอร้องไห้หนักมาก เหมือนกำลังสิ้นหวังสุดๆ เลยครับ..."

เยี่ยนอวิ๋นเชินชะงักมือที่กำลังจับปากกา นัยน์ตาคมวูบวาบด้วยความสับสน 'ร้องไห้? ยัยผู้หญิงหน้าเงินนั่นมีเรื่องอะไรต้องร้องไห้หนักขนาดนั้น?'

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยถามอะไรต่อ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นเบาๆ

ก๊อก ก๊อก...

ประตูถูกผลักเปิดออก ร่างบางของฉู่ฉิงยวี่ก้าวเข้ามาในห้อง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของถังเจ๋อ และสายตาของเยี่ยนอวิ๋นเชินที่เพ่งมองเธออย่างไม่เชื่อสายตา

"คุณฉู่! ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ? คุณยัง..." ถังเจ๋อหลุดปากอุทาน

"ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงค่ะคุณถัง... แต่ฉันดิฉันดีขึ้นมากแล้วค่ะ" ฉู่ฉิงยวี่ตอบเสียงแผ่ว ก่อนจะหันไปประสานสายตากับประธานหนุ่มที่กำลังจ้องมองเธอด้วยความกรุ่นโกรธ

"ถังเจ๋อ... ออกไปก่อน" เยี่ยนอวิ๋นเชินสั่งเสียงเรียบ

"ครับท่านประธาน" เลขาหนุ่มโค้งตัวแล้วรีบก้าวออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอึดอัดดั่งมรสุมระหว่างคนทั้งสอง

เมื่อประตูปิดสนิท เยี่ยนอวิ๋นเชินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยสายตาประชดประชัน

"เพิ่งเป็นลมเข้าโรงพยาบาลไปไม่กี่ชั่วโมง ก็รีบแจ้นกลับมาเสนอหน้าถึงนี่... ดื้อด้านหรืออยากจะเรียกร้องความสงสารจากฉันกันแน่ ฉู่ฉิงยวี่?"

ฉู่ฉิงยวี่กำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจีบเนื้อ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าคำขอร้องของเธอในวันนี้ จะยิ่งทำให้เขามองเธอเป็นผู้หญิงหิวเงินและหน้าด้านในสายตาเขามากขึ้นไปอีก... แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ

กึก...

ร่างบางค่อยๆ ย่อตัวลง... แล้ว ก้มหัวลงต่ำต่อหน้าเขา ท่ามกลางความช็อกของเยี่ยนอวิ๋นเชิน!

"ท่านประธานเยี่ยน... คุณเยี่ยนอวิ๋นเชิน..." น้ำเสียงของเธอสั่นเครือและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา "ดิฉัน... ดิฉันอยากจะขอยืมเงินคุณสักหนึ่งแสนหยวนจะได้ไหมคะ?"

คำว่า 'ยืมเงินหนึ่งแสนหยวน' หลุดออกจากปากเธอ เหมือนจุดชนวนระเบิดความแค้นในหัวใจของเยี่ยนอวิ๋นเชินให้ลุกโชนขึ้นมาทันที!

รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้าคมคาย แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความปวดร้าวอย่างลึกซึ้ง... สี่ปีก่อนเธอก็ทิ้งเขาเพราะเรื่องเงิน และวันนี้... วันแรกที่ได้เจอหน้ากัน เธอกลับก้มหัวไหว้วานขอเงินจากเขาอีกครั้ง!

"... เงินอีกแล้วเหรอ?!" เขาย่อตัวลงไปบีบเข้าที่คางมนของเธออย่างแรง บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาที่แผดเผาของเขา "ห้าปีก่อนเธอยอมทิ้งฉันเพราะเงินของตระกูลเยี่ยน มาวันนี้เธอก็ยังกล้าบากหน้ามาขอเงินจากฉันอีกงั้นเหรอ?! หัวใจของเธอทำด้วยอะไร ฉู่ฉิงยวี่!"

"ฮึก... ดิฉันจำเป็นจริงๆ ค่ะ..." น้ำตาไหลพรั่งพรูผ่านปรางแก้มบอบช้ำ "จะให้ดิฉันทำอะไรก็ได้ จะหักจากเงินเดือน หรือจะใช้งานดิฉันหนักแค่ไหนก็ได้... ได้โปรดช่วยดิฉันครั้งนี้ด้วยเถอะนะคะ..."

เยี่ยนอวิ๋นเชินจ้องมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความสิ้นหวัง หัวใจของเขาเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกบดขยี้... ความรัก ความเกลียด และความแค้นพุ่งชนกันจนเขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่

"ได้..." เขากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมและเย็นชา "อยากได้เงินหนึ่งแสนหยวนใช่ไหม? งั้นมาทำข้อตกลงกัน... นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป นอกจากงานเอกสารแล้ว เธอต้องมาเป็น 'ผู้ช่วยส่วนตัว' รับใช้ฉันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ห้ามปฏิเสธคำสั่ง ห้ามห่างสายตา และห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด!"

เขากดน้ำหนักมือที่คางเธอแรงขึ้นอีกนิด นัยน์ตาฉายแววผู้ชนะที่แสนปวดร้าว

"ยอมรับเงื่อนไขนี้ได้เมื่อไหร่... เงินหนึ่งแสนหยวนจะถูกโอนเข้าบัญชีเธอทันที!"