เข้าสู่ระบบปึก ปึก ปึกดั่งไฟที่โหมกระหน่ำ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานไปทั่วห้องและคาดว่าคงดังเล็ดลอดออกไปด้านนอก เพราะตอนนี้บรรยากาศในหมู่บ้านชาวดอยเงียบสงัด จะมีเพียงเสียงครางและเสียงกระแทกที่หนักหน่วงดังเท่านั้นนานหลายนาทีที่เทเลอร์สาดใส่ท่อนเอ็นไม่ยั้งจนร่างกายเริ่มส่งสัญญาณ"ซี๊ดดด...อื้ม…พี่จะแตก""หน
"พี่...เทเลอร์ อ่ะ อ่าา โอ๊ยยย มันแน่นและเจ็บ อ่าาา""ทุกครั้งพี่จะให้หนูเสร็จแค่สองนิ้ว แต่วันนี้พี่จะยัดให้หนูไปเลยสี่นิ้ว อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าสี่นิ้วแล้วหนูจะเสร็จแบบไหน" เทเลอร์ยกยิ้มมุมปากเมื่อปล่อยให้เต้าอวบเธอเป็นอิสระแต่มือหนายังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด น้ำหวานจากร่างกายเธอไหลออกมาไม่หยุดจนเลอะ
ตอนพิเศษ 6 ช่วงค่ำของวันเดียวกันริมฝีปากบางยิ้มร่าอยู่หน้ากระจกเงาพร้อมกับหวีผมไปพลางๆระหว่างรอสามี มองภาพตัวเองที่อยู่ในชุดนอนเซ็กซี่สีแดงขับผิวขาวในผ่องกว่าเดิม การที่ฉันแต่งตัวแบบนี้เพราะเตรียมต้อนรับบทลงโทษอย่างหนัก นานๆครั้งฉันจะหยิบชุดนอนไม่ได้นอนแบบนี้มาใส่ มันบางจนเห็นเนื้อด้านใน เป็นเพียง
"เรามีเรื่องต้องคุยกัน!" เทเลอร์พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินเข้าบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปโรงเรียนกับลูก'อยากจะเห็นหน้าไอ้เด็กที่มันกล้ามาหอมแก้มลูกสาวสุดหวงของตัวเองซะเหลือเกิน'ไม่นานเทเลอร์จูงมือลูกสาวเดินมาถึงโรงเรียนบ้านชาวดอยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเรียบนิ่ง โดยมีหญิงสาวตัวเล็กเดินตามมาไม่ห่าง สายตาคม
ตอนพิเศษ 5 5 ปีต่อมา..."แม่น้อยหน่าขา…ไปโรงเรียนกันเถอะค่ะ หนูอยากไปโรงเรียนเช้าๆ" เด็กสาวตัวน้อยที่อยู่ในชุดนักเรียนส่งเสียงเรียกผู้เป็นแม่เสียงแจ๋ว ต่อให้ต้องตื่นเช้าไปเรียนแต่เด็กน้อยไม่มีท่าทีอิดโรยหรืองอแงแม้แต่นิดเดียว ใบหน้าจิ้มลิ้มปากนิดจมูกหน่อย แก้มพวงกลมสีชมพูระเรื่อตามธรรมชาติ ริมฝีปาก
เทเลอร์รู้ตั้งแต่แรกที่พยาบาลสาวบอกแล้ว และพยายามจะบ่ายเบี่ยงประเด็นแต่น้อยหน่าก็ไม่ยอมง่ายๆ"มีอะไรจะพูดกับหนูไหมคะ""พี่ไม่อยากให้พวกมันขึ้นมาจับตัวลูกสาว ให้แต่ผู้หญิงขึ้นมาได้ไหม ไอ้พวกเวรนั่นให้มันอยู่ข้างล่าง""จริงๆเลยนะ หนูไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบ่นพี่ ดีที่ลูกยังดูดนมหนูอยู่ ไม่งั้นพี่โดนหนูบ่
ตอนที่ 16 : ต่างกันสุดขั้วภายในห้องเงียบสงัดหลังจากชายหนุ่มร่างสูงได้เดินออกไปแล้ว เสียงสะอื้นไห้ก็หยุดลงเช่นกัน มือเรียวเล็กที่ปิดใบหน้าหวานไว้ก่อนหน้านี้ค่อยๆเอาออกพลางมองไปรอบๆห้อง ดวงตากลมโตแดงก่ำ ทั่วทั้งใบหน้าเลอะไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและสิ่งที่เกิดขึ้นโดยความโง่ของตัวเองไม่สามารถโทษใ
ตอนที่ 20 : ไม่ชอบพรากผู้เยาว์"คนอะไรก็ไม่รู้ ไม่รู้จักคำว่าสำนึก เมื่อกี้ยังทำคนอื่นร้องไห้ ยังจะกล้ามาใช้หนูอีก" ฉันได้แต่บ่นพึมพำแต่สุดท้ายก็หยิบเสื้อเชิ้ตสีดำมาสวมใส่ร่างกายกำยำอย่างลวกๆเพราะเขามายืนประจันหน้าแทบจะสิงร่างฉันอยู่แล้ว"ฉันว่าร่างกายเธอชอบนะ แฉะขนาดนั้น""ถ้าพี่จะพูดเรื่องแบบนี้ก็
"โหมดโกรธก็ดูน่ารักดีนะ""พี่เตวินท์หนูโกรธจริงๆนะคะ เจ็บด้วย!""โอเค พี่ไม่แกล้งแล้ว เห็นเรานั่งเหม่อไม่สนใจโลกก็ต้องเรียกสติกลับคืนมาสิ เป็นอะไรไปทุกทีร่วมกิจกรรมหลังเลิกเรียนมีแต่รอยยิ้ม ทำไมวันนี้นั่งอยู่คนเดียว ไม่ยอมไปขอคำใบ้จากรุ่นพี่คนอื่น หรืออยากถูกทำโทษ""วันนี้หนูขอรุ่นพี่หยุดกิจกรรมขอคำ
"มันช้าเกินกว่าที่เธอจะเปลี่ยนใจ"ปึก!"กรี๊ดดดดด ฮือออ" ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดในจังหวะที่เขาดันท่อนเอ็นนั้นเข้ามา ร่างกายดิ้นพล่านกับความเจ็บปวดที่ได้รับ มันไม่ใช่แบบที่ฉันคิด มันอาจไม่ใช่มาตั้งแต่ฉันคิดว่าเขาสามารถช่วยสอนเรื่องแบบนี้ได้ด้วยซ้ำ ฉันไม่น่าไว้ใจคนอย่างเขาเลยไม่มีแม้แต่บทหวานซึ