ตอนที่ 7 ปากบอกเป็นน้อง

ในระหว่างที่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวดวงตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นรถกระบะคันสีดำสี่ประตูคุ้นตากำลังแล่นอยู่บนถนนคอนกรีตแล้วเลี้ยวเข้าซอยไป ใบหน้าจิ้มลิ้มจึงหันไปพูดกับคนตัวโตที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“พี่ขุนนั่นรถลุงทัพกับน้าขวัญรึเปล่าคะที่เลี้ยวเข้าซอยไปเมื่อกี้”

“ใช่ คงกลับมาจากงานศพน่ะ”

ชะเอมได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่ได้ถามอะไรอีก จากนั้นก็กินก๋วยเตี๋ยวต่อกระทั่งอิ่ม เธอจึงเตรียมจะหยิบเงินในกระเป๋าเพื่อที่จะจ่ายค้าก๋วยเตี๋ยวของตัวเอง ทว่าก็ไม่ทันอีกคนที่วางแบงค์ร้อยลงบนโต๊ะหนึ่งใบเป็นค้าก๋วยเตี๋ยวสองชามเหมือนกับที่เมื่อวานเขาก็เลี้ยงข้าวเธอแบบนี้

“กลับกันเถอะ” พูดจบร่างสูงก็ดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปยังรถที่จอดอยู่หน้าร้าน คนตัวเล็กเห็นเช่นนั้นจึงรีบเดินตามไปติดๆ แต่เมื่อเดินมาถึงรถเธอก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้พอดี จึงเอ่ยพูดกับเขาไป

“พี่ขุน เอมเห็นเหมือนร้านข้างๆเป็นร้านขายของ เอมอยากซื้อของหน่อย”

“ก็ซื้อสิ เดี๋ยวพาไป”

สิ้นเสียงทุ้มคนตัวเล็กก็ยิ้มแป้น จากนั้นก็เดินตามร่างสูงที่เดินนำไปยังร้านค้าข้างๆที่เป็นร้านขายของชำเล็กๆ แต่เปิดมานานหลายปีสืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น

เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงร้านค้า ด้านหลานสาวเจ้าของร้านที่มีนามว่าทรายอายุยี่สิบสามปี ซึ่งเป็นเลสเบี้ยนที่มีรสนิยมหญิงรักหญิง หน้าตาสระสวยพอตัว อีกทั้งยังสูงหุ่นดีอย่างกับนางแบบ เธอเอ่ยทักทายลูกค้าขาประจำตามปกติ

“อ้าวพี่ขุนวันนี้มาซื้อไหร หรือว่าเอาเบียร์เหมือนเดิมเดี๋ยวทรายไปหยิบมาให้” (อ้าวพี่ขุนวันนี้มาซื้ออะไร หรือว่าเอาเบียร์เหมือนเดิมเดี๋ยวทรายไปหยิบมาให้)

“อือ”

สิ้นเสียงทุ้มของร่างสูงที่เอ่ยตอบอยู่ในลำคอ ทรายก็มองไปยังคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างเขาด้วยสายตาแพรวพราว เห็นสาวสวยน่ารักที่ตรงสเปกไม่ให้มองคงไม่ได้ ทรายจึงเอ่ยถามร่างสูงด้วยความที่อยากรู้จักอีกคน

“แล้วน้องสาวคนนี้ใครหร่าวอยู่น่ารักจัง” (แล้วน้องสาวคนนี้ใครเหรอน่ารักจัง)

เจ้าขุนได้ยินเช่นนั้นก็เลือกที่จะไม่ตอบอะไร แต่หันไปมองคนตัวเล็กข้างๆแล้วเอ่ยพูดกับเธอ

“อยากได้อะไรก็เข้าไปหยิบมา”

“ค่ะ” คนตัวเล็กจึงตอบพร้อมพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านเพื่อเลือกซื้อของที่ตัวเองต้องการและจำเป็นต้องใช้ทุกเดือนเพราะที่มีติดห้องไว้ใกล้จะหมดแล้ว โดยมีสายตาสองคู่มองตามเธอไม่ล่ะ เมื่อพวกเขาเห็นเธอกำลังวุ่นอยู่กับการเลือกของ ด้านทรายจึงหันมาถามเจ้าขุนอีกครั้งเพราะเมื่อครู่ที่ถามไปยังไม่ได้คำตอบเลย

“พี่ขุนตกลงน้องสาวนันกับพี่เป็นไหร่กัน แล้วน้องเคาชื่อไหร่” (พี่ขุนตกลงน้องสาวคนนั้นกับพี่เป็นอะไรกัน แล้วน้องเค้าชื่ออะไร)

“น้องน่ะ ชื่อชะเอม” ร่างสูงตอบออกไปน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเดียวกับใบหน้า หากไม่ตอบหรือไม่พูดอะไรเลยอีกฝ่ายก็คงจะถามไม่หยุด

“น้องไอ้ไหร่ พี่ขุนมีเจ้าขาเป็นน้องคนเดียวไม่ช่ายเห้อ” (น้องอะไร พี่ขุนมีเจ้าขาเป็นน้องคนเดียวไม่ใช่เหรอ) ทรายแสร้งถามหยั่งเชิงดูก่อนว่าคนที่ตัวเองหมายตามีเจ้าของแล้วหรือเปล่า อีกอย่างเพราะไม่เคยเห็นเจ้าขุนพาผู้หญิงคนไหนมาซื้อของที่ร้านเลย แม้กระทั่งแม่และน้องสาวก็ไม่เคยเห็นได้นั่งซ้อนท้ายรถเขา แต่วันนี้กลับพาสาวหน้าตาจิ้มลิ้มมา จึงต้องถามให้แน่ใจถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่

ร่างสูงเริ่มจะรำคาญอีกฝ่ายที่เอาแต่ถามไม่หยุด แต่กระนั้นเขาก็เลือกที่จะตอบให้มันจบๆไป

“บอกว่าน้องก็น้อง เป็นลูกสาวเพื่อนแม่ เพิ่งย้ายมาอยู่ที่บ้าน”

โดยหารู้ไม่ว่าบทสนทนาของพวกเขา คนตัวเล็กที่กำลังเลือกของอยู่ในร้านได้ยินทั้งหมด ทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบใจทันทีที่ร่างสูงตอบคนอื่นไปว่าเธอเป็นน้อง เธอไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดกับคำตอบของเขา แค่รู้สึกว่ามันไม่ถูกใจเธอและไม่ชอบเอามากๆ 

“ออจำได้แล้ว แลกวาแม่ทรายหลบมาจากรดน้ำศพลุงเพิ่มที่วัดเห็นแม่แหลงว่าน้าขวัญเอาลูกของเพื่อนน้าขวัญมาอยู่ที่บ้านด้วย คือน้องคนนี้เนาะ” (อ๋อจำได้แล้ว เมื่อวานแม่ทรายกลับมาจากรดน้ำศพลุงเพิ่มที่วัดเห็นแม่บอกว่าน้าขวัญเอาลูกของเพื่อนน้าขวัญมาอยู่ที่บ้านด้วย คือน้องคนนี้เหรอ)

“อือ” เจ้าขุนจึงเอ่ยตอบในลำคอ ขณะเดียวกันทรายก็นึกขึ้นได้ว่าต้องไปหยิบเบียร์ให้เขา เธอจึงใช้โอกาสนี้เข้าใกล้คนตัวเล็ก

“เออ ลืมเลยเดี๋ยวทรายไปหยิบเบียร์มาให้ พี่ขุนรอแป็บนะ” (เออ ลืมเลยเดี๋ยวทรายไปหยิบเบียร์มาให้ พี่ขุนรอแป็บนะ) พูดจบทรายก็รีบเดินไปหยิบเบียร์ที่แช่อยู่ในตู้แช่เครื่องดื่มมาหนึ่งขวด จากนั้นจึงเดินไปหาเป้าหมายที่ยังคงยืนเลือกของอยู่

“ปกติน้องเอมใช้แบบไหนเหรอคะเดี๋ยวพี่ช่วยหา” พอพูดกับสาวที่ชอบ ทรายดันดัดจริตพูดกลางขึ้นมาเสียอย่างนั้น ราวกับกลัวว่าอีกคนจะไม่เข้าใจถ้าตัวเองพูดใต้ ทั้งที่ชะเอมก็เป็นคนใต้แต่เธอแค่เกิดในตัวเมืองและโตในเมืองก็เลยพูดกลางอย่างคนเมือง ซึ่งส่วนใหญ่คนที่ใช้ชีวิตอาศัยอยู่ในตัวเมืองของจังหวัดมักจะใช้ภาษากลางในการสื่อสาร ส่วนน้อยที่จะพูดภาษาถิ่นแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี

ด้านชะเอมเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกกันอย่างสนิทสนมทั้งที่ไม่ได้รู้จัก เป็นแค่คนที่เพิ่งพบเจอกันเมื่อกี้เท่านั้น เธอจึงหันไปมองอีกฝ่ายนิ่งๆ แต่ก็เลือกตอบออกไปตามปกติ

“ใช้แบบเย็นค่ะ”

“บังเอิญจังใช้แบบเดียวกับพี่เลย แต่มันอยู่อีกฝั่งนึงเดี๋ยวพี่ไปหยิบมาให้นะ” ทั้งที่ใช้คนละแบบแต่ทรายก็แสร้งพูดออกไปแบบนั้นเพราะแค่อยากจะหาเรื่องคุยกับคนตัวเล็ก จากนั้นทรายก็เดินไปยังชั้นวางของอีกฝั่ง เมื่อได้ผ้าอนามัยในแบบที่ต้องการก็เดินกลับไปหาอีกคนแล้วยื่นผ้าอนามัยในมือให้เธอด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

“นี่ค่ะ แบบนี้ใช่มั้ยที่น้องเอมใช้อยู่”

“ใช่ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ชะเอมเอ่ยขอบคุณไปตามมารยาท แม้จะรู้สึกแปลกๆกับสายตาที่อีกฝ่ายมองมาอย่างบอกไม่ถูก แต่กระนั้นก็ไม่อยากคิดอะไรมาก

จากนั้นสองสาวต่างสไตล์ก็พากันเดินออกไปยังเคาน์เตอร์หน้าร้านที่มีร่างสูงยืนมองพวกเธออยู่ตั้งแต่แรก เขาจึงได้ยินและเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ทั้งหมด ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าทรายคิดอะไรกับคนตัวเล็ก

“เท่าไหร่คะ” เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับล้วงหยิบเงินในกระเป๋าของตัวเองจำนวนหนึ่งขึ้นมาเตรียมรอจ่าย

“รวมเบียร์ของพี่ขุนด้วยทั้งหมดก็ร้อยยี่สิบบาทค่ะ”

“นี่ค่ะ” คนตัวเล็กยื่นเงินตามจำนวนให้ทราย พร้อมๆกับที่ร่างสูงควักเงินของตัวเองยื่นให้ทรายเป็นจำนวนแบงค์ร้อยสองใบ แต่ตอนนี้คนตัวเล็กกลับรู้สึกไม่อยากใช้เงินของเขาแล้ว เธอจึงคิดจะปฏิเสธเงินเขา ทว่าก็ได้ยินทรายพูดขึ้นเสียก่อน

“ไม่เป็นไรของน้องเอมพี่ไม่คิดเงินค่ะ”

“ได้ไงคะของซื้อของขาย”

ขณะนั้นเอง...

“ไม่ต้องทอน” ร่างสูงพูดแทรกขึ้นพร้อมกับวางแบงค์ร้อยสองใบลงบนโต๊ะเคาน์เตอร์ ก่อนจะคว้าแขนของคนตัวเล็กแล้วรีบพาเธอเดินออกจากร้านกลับไปที่รถอย่างไว จนคนตัวเล็กที่ขาสั้นกว่าเดินตามไม่ทันเขา เธอจึงพูดประท้วงขึ้นมา

“พี่ขุนช้าหน่อยจะรีบไปไหนเนี่ยเอมเดินตามไม่ทันแล้วนะ”

ร่างสูงจึงได้สติ ก่อนจะหยุดชะงักเท้าอยู่กับที่แล้วหันไปมองคนตัวเล็กนิ่งๆครู่หนึ่ง โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา จากนั้นจึงเดินต่อไปยังรถที่จอดอยู่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยว ทำเอาคนตัวเล็กมองตามด้วยความงุนงงกับการกระทำของเขา

“อะไรของเค้าเนี่ย กินยาไม่เขย่าขวดหรือไง” จากที่ไม่พอใจเขาอยู่แล้วก็ยิ่งไม่พอใจเข้าไปอีก และเมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่าอีกคนนั้นเป็นอะไร เธอจึงเลือกไม่สนใจ แล้วเดินตามเขาไปที่รถเพื่อพากันกลับบ้าน