Masukเมื่อกลับมาถึงบ้าน พอรถจอดสนิทคนตัวเล็กก็รีบลงจากท้ายรถทันที แต่ไม่ทันจะเดินเข้าบ้านก็ถูกมือใหญ่ของอีกคนที่เดินตามมาคว้าแขนเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเธอ
หมับ!
“เป็นอะไร” หากเธอตอบว่าไม่ได้เป็นอะไรแน่นอนว่าเขาไม่เชื่อ เพราะระหว่างทางที่ขับรถกลับบ้านคนตัวเล็กเงียบมาตลอดทาง ทั้งที่ก่อนหน้าเธอยังชวนเขาคุยอยู่ดีๆแต่ตอนนี้กลับเงียบผิดปกติ ทว่าแทนที่เธอจะตอบคำถามของเขาดันถามเขากลับเสียอย่างนั้น
“พี่นั่นแหละเป็นอะไร”
“ไม่ได้เป็นอะไรหนิ”
“งั้นเอมก็ไม่ได้เป็นอะไรเหมือนกัน” คนตัวเล็กยอกย้อนกลับด้วยสีหน้ายียวน ก่อนจะดึงแขนของตัวเองออกจากการจับกุมของมือใหญ่แล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินเข้าบ้าน ทว่า...
“หยุด! มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน”
เมื่อได้ยินเสียงทุ้มแข็งกร้าวของคนด้านหลังดังขึ้น ชะเอมจึงหยุดชะงักนิ่งทันที ก่อนจะหันไปมองเขาแล้วพูดออกไปอย่างไม่พอใจ
“ดุเอมอีกแล้วนะ พี่บอกให้เอมหยุดเอมก็ต้องหยุดงั้นสิ ทำเป็นดุคิดว่าเอมจะกลัวพี่หรือไง”
“กลัวหรือเปล่าไม่รู้ แต่ก็หยุดหนิ”
“นี่! พี่กวนเอมเหรอ”
“เปล่า แค่พูดไปตามที่เห็น” คำตอบของเขาเหมือนจะดูกวนๆแต่ก็เปล่าเลย ก็ในเมื่อเขาบอกให้เธอหยุดเธอก็หยุดจริงๆแล้วจะให้เขาตอบว่าอะไรได้
“ฮึ่ย! พี่นี่มันหน้ามึนจริงๆเลย” คนตัวเล็กถึงกับโมโหเพราะความซึนของอีกคน แต่กระนั้นก็ทำอะไรเขาไม่ได้
ทว่าขณะนั้นเองก็ได้ยินเสียงของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ที่เดินออกมาจากในบ้านดังขึ้น
“เสียงดังเอะอะอะไรกันลูก“
ทั้งคู่จึงหันไปมอง ด้านชะเอมเมื่อเห็นน้าขวัญของเธอก็ไม่รอช้ารีบเข้าไปเกาะแขนของขวัญแล้วเอ่ยฟ้องออกไปทันที
“ก็พี่ขุนน่ะสิคะน้าขวัญ เมื่อกี้เค้าดุเอมค่ะ” โดยที่มองอีกคนด้วยสีหน้าท้าทายอย่างคนเหนือกว่า ตอนนี้มีน้าขวัญของเธออยู่ด้วยเธอจึงไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เพราะเธอมั่นใจว่าของขวัญต้องเข้าข้างเธออย่างแน่นอน
“ดุน้องทำไมขุน” ซึ่งของขวัญก็เข้าข้างชะเอมจริงๆ เธอหันไปเอ็ดลูกชายทันทีทั้งที่ไม่รู้สาเหตุหรือเบื้องลึกเบื้องหลังด้วยซ้ำว่าลูกชายเธอดุเด็กสาวจริงหรือเปล่า
“ผมเปล่าครับ” เจ้าขุนปฏิเสธทันทีเพราะเมื่อกี้เขาแน่ใจมากว่ายังไม่ได้ดุอะไรคนตัวเล็กเลย แต่ทว่าเจ้าตัวก็ดันพูดแย้งขึ้นมาทันควัน
“แต่เมื่อกี้พี่เสียงดังใส่เอมก็เท่ากับดุเอมนั่นแหละ” พูดกับเขาจบเธอก็หันไปฟ้องแม่เขาต่อ
“เมื่อวานก็เหมือนกันค่ะน้าขวัญ พี่ขุนยังขู่ว่าจะตีเอมให้ขาลายด้วย”
ของขวัญได้ยินเช่นนั้นก็เชื่อลูกสาวเพื่อนอย่างสนิทใจ เพราะถึงเด็กสาวจะดื้อรั้นและเอาแต่ใจทว่าก็ไม่ใช่เด็กที่ชอบพูดโกหก เห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยแม้จะมีช่วงที่ไม่ได้เจอกันบ้างเพราะช่วงวัยหนึ่งเด็กสาวโตขึ้นจึงติดสังคมเพื่อนฝูงตามประสาวัยรุ่น แต่ของขวัญก็มั่นใจว่าตัวเองรู้จักนิสัยใจคอเด็กสาวมากพอสมควร เธอจึงเอ็ดลูกชายไปอีกครั้งด้วยสีหน้าที่เริ่มจะไม่พอใจลูกชายขึ้นมา
“นี่ถึงขั้นขู่จะตีน้องเลยเหรอขุน มันเกินไปรึเปล่า”
“ก็น้องดื้อหนิครับ” พูดกับคนเป็นแม่แต่สายตากลับมองคนตัวเล็กที่กำลังทำขึงตาใส่เขาอยู่ เหมือนลูกหมาน้อยที่กำลังแยกเขี้ยวซึ่งมันไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด กลับดูน่ารักดีในสายตาเขา แต่อีกใจก็รู้สึกหมั่นเขี้ยวกับความดื้อรั้นของเธอ
“ดื้อยังไงก็ไม่ควรจะตีน้อง ขนาดน้าปรางเป็นแม่เค้ายังไม่ตีลูกเค้าเลย แล้วเรามีสิทธิ์อะไรจะไปตีน้อง อีกอย่างน้องก็โตแล้วจะมาตีเป็นเด็กไม่ได้” ปกติลูกชายของเธอไม่เคยมีเรื่องมาให้ต้องดุด่าหรือหาเรื่องหนักใจมาให้ ทว่าวันนี้กลับมาคิดเล็กคิดน้อยกับผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง ซึ่งมันใช้ไม่ได้เอาเสียเลย แต่เมื่อเห็นว่าลูกชายเงียบไป ไม่ได้พูดหรือแก้ตัวอะไรอีก เธอเองก็ไม่อยากเอาความเพราะเห็นว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
“เอาเถอะ คราวหลังอย่าให้แม่ได้ยินว่าขู่จะตีน้องอีกก็แล้วกัน น้องต้องอยู่กับพวกเราอีกนาน ขุนก็ช่วยเอ็นดูน้องหน่อยจะเป็นไรไป” เมื่อพูดกับลูกชายจบก็หันไปพูดกับเด็กสาวข้างกาย
“เราเข้าบ้านกันเถอะหนูชะเอม”
“ค่ะ” ชะเอมพยักหน้าตอบด้วยใบหน้ายิ้มแป้น จากนั้นสองสาวต่างวัยก็พากันเดินเข้าบ้านโดยไม่ได้สนใจอะไรคนข้างหลังอีก แต่ทว่าด้านชะเอมก็ไม่วายแอบหันไปแลบลิ้นใส่อีกคนตามนิสัยซนๆของเธอ
“แบร~”
“หึ” มุมปากหยักจึงยกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นความแสบของคนตัวเล็ก สายตาของเขาที่มองตามหลังเธอมันยากเกินจะคาดเดาความคิดของเขาในตอนนี้ แต่ที่แน่ๆเขาคิดคาดโทษเธอไว้แล้ว แสบขนาดนี้จะให้ปล่อยไปง่ายๆเห็นทีคงไม่ได้...
วันต่อมา“พี่ขุนเดี๋ยวแวะร้านพี่ทรายให้เอมหน่อยนะ เอมอยากกินโออิชิ”“ได้ครับ”เมื่อร่างสูงขับรถเข้ามาในหมู่บ้านหลังจากพาคนตัวเล็กไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ คนตัวเล็กก็หันมาพูดกับเขาที่กำลังขับรถอยู่ เมื่อเขาหันมาตอบรับเธอก็หันกลับไปเล่นโทรศัพท์เครื่องใหม่ต่อ เธอดูสนใจมันเป็นพิเศษซึ่งไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยที่กำลังเห่อของเล่นชิ้นใหม่เลยและเมื่อมาถึงร้านขายของชำหรือร้านของทราย ร่างสูงก็ทำการจอดรถโดยไม่ได้ดับเครื่องยนต์ก่อนจะหันไปพูดกับคนตัวเล็กที่กำลังตั้งท่าจะเปิดประตูลงจากรถ“เดี๋ยวพี่ลงไปซื้อให้เองครับ เรารอพี่อยู่ในรถนี่แหละไม่ต้องลงไป” ไม่ลืมที่จะกำชับเธออย่างเป็นคำสั่ง“โอเคค่ะ เอารสน้ำผึ้งมะนาวนะคะ ขวดสีเหลืองๆ”“ได้ครับ”จากนั้นร่างสูงก็หยิบกระเป๋าสตางค์ใบสีดำลงจากรถเดินเข้าร้านค้าไปทันที โดยมีสายตาของคนตัวเล็กมองตามไม่ละ แต่ทว่าเมื่อสายตาของเธอดันไปสะดุดกับร่างของทรายเจ้าของร้านที่กำลังยืนโอบเอวอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาน่ารักพอตัว อีกทั้งท่าทีของทั้งคู่ดูกระหนุงกระหนิงราวกับคู่รัก ก็พอจะเดาได้ทันทีว่าทรายมีรสนิยมเช่นไร มิน่าเวลาที่เธอมาซื้อของร้านทรายเธอถึงรู้สึกว่าทรายเข้า
วันต่อมาเช้ามาไปส่งเมียเรียน ถึงเวลาเลิกเรียนไปรับเมียกลับ กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเจ้าขุนไปเสียแล้วซึ่งหลังจากจอดรถรอรับเมียที่จุดเดิมเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงเพราะเขาจะมารับเธอก่อนเวลาเลิกเรียนเสมอ ก็เห็นร่างอรชรของเมียเดินมากับเพื่อนสนิทในกลุ่มก่อนจะแยกกันไปเมื่อเธอเข้ามานั่งในรถสิ่งแรกที่เธอมักจะทำเป็นประจำคือยกมือไหว้เขาทั้งตอนมาส่งและตอนมารับ เขาจึงยิ้มรับและมองเธอด้วยสายตารักใคร่เอ็นดูก่อนจะเอ่ยถามเธอน้ำเสียงอ่อนโยน“วันนี้เรียนเหนื่อยมั้ย”“ไม่เหนื่อยค่ะ”“หิวมั้ย กินขนมพวกนี้รองท้องไปก่อนนะ” มือใหญ่หยิบถุงขนมที่ซื้อเตรียมไว้ยื่นให้คนตัวเล็ก เธอจึงรับเอาไปกินตามปกติ ถึงแม้ตอนนี้ระหว่างเรายังตึงใส่กันอยู่ แต่ก็ไม่ถึงขั้นไม่พูดจากัน หลังจากนั้นเจ้าขุนก็ขับรถพาเมียกลับบ้าน...แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านพอเปิดประตูเข้าไปในห้องชะเอมก็ต้องสะดุ้งตกใจกับสิ่งที่เห็นในแว็บแรก แต่เมื่อมองชัดว่าเป็นอะไรที่วางอยู่บนเตียงก็ถึงกับตาลุกวาวแล้วรีบพุ่งเข้าใส่มันทันทีด้วยความตื่นเต้น“น้องหมี~ น่ารักจังเลย” เธออุ้มตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่ที่ใหญ่กว่าตัวเธออีกมากอดไว้แน่นขณะใบหน้าเปื้อนยิ้มไม่หุบ ก่อ
หนึ่งเดือนต่อมาหลังจากมหาลัยเปิดเจ้าขุนก็เป็นคนไปรับไปส่งชะเอมเรียนตลอด ชีวิตในแต่ละวันของทั้งคู่ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆโดยไม่มีปัญหาใดๆเข้ามาแทรก จนกระทั่งวันนี้...เมื่อกลับจากมหาลัยชะเอมก็ไปช่วยน้าขวัญของเธอทำกับข้าวมื้อเย็นตามปกติกระทั่งเสร็จ ของขวัญจึงบอกให้เธอไปตามทุกคนในบ้านมากินข้าว แต่เมื่อเดินออกมาตามคนรักที่อยู่หน้าบ้าน สิ่งที่เห็นก็ทำให้เธอปวดใจ“พี่ขุน”“เอม!”พรึ่บ!ภาพตรงหน้าที่เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนกอดคนรักของตัวเองอยู่มันราวกับถูกมีดกรีดลงกลางอก แต่เมื่อเขาได้ยินที่เธอเรียกก็รีบผลักอีกฝ่ายออกทันที ทำเอาหญิงสาวเซไปด้านหลังจนเกือบล้ม เธอจึงรีบเดินดุ่มๆเข้าไปหาเขา แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรบุ่มบ่าม พยายามที่จะใจเย็นให้ได้มากที่สุดแม้ตอนนี้ดวงตาจะร้อนผ่าวไปหมดแล้ว อีกทั้งน้ำใสๆที่เอ่อคลอเบ้าตาก็พร้อมจะไหลออกมาทุกเมื่อ“ใครเหรอขุน”สิ้นคำถามของอีกฝ่ายที่ยืนมองพวกเขาอยู่ มือใหญ่ก็คว้ามือเธอไปกุมไว้แน่นก่อนที่เขาจะหันไปตอบหญิงสาว“เมียฉันเอง”“เมียเหรอ แต่งงานกันแล้วเหรอถึงกล้าเรียกว่าเมีย แล้วดูน้องเค้าสิยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลยจะเป็นเมียนายได้ไง““แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ” ขณะป
ในเวลาเกือบเที่ยงคืน ร่างสูงที่ไม่ยอมหลับเอาแต่นอนมองหน้าคนตัวเล็กในอ้อมกอด มองสำรวจใบหน้าเธออยู่อย่างนั้น ความรู้สึกของเขาในตอนนี้ทั้งรักทั้งหลงเด็กคนนี้จนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก หากวันนึงเธอหายไปหรือทิ้งเขาไปเขาก็ไม่รู้จะอยู่ต่อไปยังไง แค่คิดใจมันก็แทบขาด หากวันใดเขาถูกเธอทิ้งขึ้นมาจริงๆเขาคงตายอย่างอนาถแน่นอน“ล่ามโซ่ไว้ดีมั้ยเนี่ย จะได้ไม่ทิ้งพี่ไปไหน”“อื้อ” เสียงอู้อี้ดังออกมาจากในลำคอของคนตัวเล็กราวกับเมื่อครู่เจ้าตัวได้ยินที่เขาพูด ปากหยักจึงระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูคนหลับในอ้อมกอด ขนาดหลับเธอก็ยังไม่หยุดน่ารัก แล้วแบบนี้เขาจะไปไหนรอดทว่าจู่ๆเสียงข้อความไลน์จากโทรศัพท์ของคนตัวเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงก็ดังขึ้น เขาจึงถือวิสาสะหยิบขึ้นมากดเปิดอ่าน(เอมมะรืนมหาลัยจะเปิดแล้ว งั้นพรุ่งนี้พวกเรามาเจอกันหน่อยมั้ย พอดีพี่ชายฉันเพิ่งกลับมาจากกรุงเทพ เห็นแกเคยบอกว่าอยากเจอ)เมื่อเห็นข้อความดังกล่าวจากเพื่อนของเธอที่ส่งมา แม้จะไม่รู้จักเพื่อนของเธอเลย แต่แค่รับรู้ว่าเธออยากไปเจอพี่ชายของเพื่อนคนนี้ใจมันก็ร้อนเป็นไฟขณะมือใหญ่กำโทรศัพท์ของเธอไว้แน่น ถึงจะไม่พอใจแต่ก็ต้องข่มคว
เวลาต่อมา 20:25 น.หลังจากหลับไปนานเป็นเวลาหลายชั่วโมงเพราะเหนื่อยล้าจากบทรักอันเร่าร้อน ชะเอมก็ตื่นขึ้นมาในเวลาสองทุ่มกว่า แต่ข้างกายตอนนี้กลับไร้ร่างของอีกคนที่เคยนอนอยู่ข้างกัน เธอจึงดันตัวลุกขึ้นจากที่นอนเตรียมจะไปอาบน้ำ ทว่าร่างสูงของอีกคนก็เปิดประตูเดินเข้ามาพอดีพร้อมกับเอ่ยถามเธอน้ำเสียงอ่อนโยน“ตื่นแล้วเหรอครับ”เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แค่เพียงพยักหน้าเบาๆพร้อมกับยิ้มบางๆ แต่กลับไม่กล้าสบตาเขาเพราะเมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์เร่าร้อนก่อนหน้าก็ทำเอาเขินอายไม่น้อยที่ตอนนี้ตัวเองได้เสียครั้งแรกให้คนตรงหน้าไปแล้ว ไม่นานก็รู้สึกถึงมือใหญ่ของเขาวางลงบนศีรษะของเธอแล้วลูบหัวเธอเบาๆ ทำให้รู้สึกอบอุ่นกับสัมผัสนี้เป็นอย่างมาก“ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำจะได้ลงไปกินข้าว เดี๋ยวพี่ลงไปอุ่นแกงให้”สิ้นเสียงทุ้มคนตัวเล็กจึงพยักหน้าหงึกๆก่อนจะเอ่ยถามกลับ“แล้วคนอื่นล่ะคะ”“เข้านอนกันหมดแล้ว”“งั้นพี่ขุนออกไปก่อนเอมจะได้อาบน้ำ”“ก็ไปอาบสิเดี๋ยวพี่ออกไปเอง”“แต่เอมโป๊อยู่” ขณะพูดสองมือเล็กที่กำลังจับผ้าห่มคลุมกายไว้แน่นก็เริ่มสั่นจนอีกคนที่มองอยู่สังเกตเห็นได้ อีกทั้งดวงตากลมโตคู่สวยในยามนี้เอาแต่หลบตาเขาตลอ
จนกระทั่งร่างสูงที่ไม่อาจทนต่อความต้องการของตัวเองได้จึงยอมผละใบหน้าออกจากกุหลาบงามดอกโตแล้วหยัดกายแกร่งขึ้นพร้อมกับกระชากผ้าขนหนูออกจากเอวสอบจนเผยให้เห็นท่อนเอ็นลำใหญ่ ที่ทั้งใหญ่และยาวจนคนตัวเล็กที่นอนมองอยู่ถึงกับตาค้างกับความใหญ่โตของมันที่เธอเคยสัมผัสมากับมือแต่ก็เพิ่งจะเคยเห็นกับตาของจริงก็วันนี้ แต่ถึงแม้มันจะดูหน้ากลัวแต่กลับทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นไปด้วยอย่างน่าประหลาดใจโดยที่ร่างสูงก็นั่งมองด้วยความเอ็นดูขณะที่มือใหญ่ก็คอยชักสาวท่อนเอ็นของตัวเองไปด้วยเบาๆ จากนั้นก็เขยิบกายเข้าไปประชิดหว่างขาเรียวเล็กแล้วจับท่อนเอ็นถูไถกับปากทางรูรักเบาๆ ทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งพร้อมกับเอ่ยห้าม“อื้อ! พะ พี่ขุนเดี๋ยวก่อน พี่ไม่ใส่ถุงเหรอ” เพราะเห็นๆอยู่ว่าเขาไม่ได้ป้องกันอะไรเลยจึงทวงถามไป แต่แทนที่เขาจะหยุดก็เปล่าเลย ยังพยายามถูไถท่อนเอ็นของเขากับน้องสาวของเธอไม่หยุด“พี่จะเอาสดกับเรา พี่มีวิธีของพี่ไม่ท้องหรอกไม่ต้องกลัวนะ” เพราะรู้ดีว่าคนตัวเล็กกำลังกลัวอะไรอยู่จึงบอกกล่าวเพื่อให้เธอคลายความกังวล“วิธีอะไรคะ”“ปล่อยนอกไง”“แต่เอมเรียนมา ครูบอกว่าวิธีหลั่งนอกมันมีความเสี่ยงสูงนะ”“หึ เด็กน้อยชะม







