บทที่ 16

           ตอนแรกเธอยังคงเชื่อว่าที่คุณย่าทำมาทั้งหมดนั้น ก็เพื่อขู่ให้เธอกลัวและปรับปรุงตัวเอง แต่จากเหตุการณ์ในวันนี้ทำให้ทรรศิกามั่นใจว่ามันคือการส่งสัญญาณจากคุณย่าว่าครั้งนี้ท่านเอาจริง และถ้าเธอยังไม่ยอมปรับปรุงตัวให้คุณย่าพอใจได้ละก็ อาจมีสิทธิ์ที่จะถูกตัดออกจากกองมรดกจริงๆ

            “เฮ้อ!!” หลานสาวคุณหญิงถอนหายใจอย่างคนหมดแรง ก่อนจะบอกกับตัวเองว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้อง

            “เมื่อท้องอิ่มความคิดดี ๆ ก็จะตามมาเอง”

             จากนั้นจึงลงมือรับประทานอาหารมื้อเช้าไปพร้อมกับการใช้สมาร์ทโฟนส่งอีเมลไปหาคุณย่า ตัดพ้อที่ท่านทำเหมือนทอดทิ้งหลานสาวเพียงคนเดียวของท่าน ให้เผชิญกับชะตากรรมแต่เพียงลำพัง โดยไม่สนใจว่าเธอจะตกระกำลำบากหรือเป็นตายร้ายดีอย่างไร หลังจากทานมื้อเช้าและส่งอีเมลหาคุณย่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทรรศิกาก็นั่งจ้องรายชื่อในโทรศัพท์มือถือของตนเอง และก็ใช้ความคิดว่าควรจะขอความช่วยเหลือจากใครดี

            ชื่อแรกที่แวบเข้ามาในสมองเธอคือรองประธานบริษัทสตาร์ไดมอนด์ มือไวเท่าความคิดหญิงสาวรีบกดโทรศัพท์หาลุงสุทินทันที รออยู่ชั่วอึดใจหนึ่งก็ได้ยินเสียงทางโน้นทักทายมาตามสาย

            “ว่าไงเทย่า ทำไมวันนี้ถึงโทร.หาลุงได้”

            ทรรศิกาไม่เสียเวลาอ้อมค้อมและพูดเข้าประเด็น “ทางโรงแรมบอกกับเทย่าว่าสตาร์ไดมอนด์ปฏิเสธที่จะจ่ายบิลค่าที่พักของเทย่า”

            “ใช่แล้วเทย่า ท่านประธานมีคำสั่งลงมาว่าในช่วงสามเดือนนับจากนี้ ห้ามมิให้สตาร์ไดมอนด์เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวหรือรับผิดชอบค่าใช้จ่ายใด ๆ ของทรรศิกา เขมะสิริกุลเป็นอันขาด”

            ทรรศิกาเม้มปากเมื่อได้ยินคำชี้แจงของลุงสุทิน เธอคาดไว้อยู่แล้วว่าจะต้องได้ยินคำพูดทำนองนี้ แต่ความคาดหมายกับการได้รับรู้ความจริงมันให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง การได้รับรู้ว่าคุณย่าไม่สนใจไยดีในตัวเธอเหมือนก่อน ได้ทำลายความเชื่อมั่นที่มีมาช้านานว่า คุณย่าไม่มีทางที่จะทอดทิ้งหลานสาวเพียงคนเดียวที่ท่านทั้งรักและทะนุถนอมมาโดยตลอดได้ ไม่ว่าเธอจะสร้างปัญหาหรือทำตัวแย่แค่ไหนก็ตาม แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น แ

            ละคงต้องพักเรื่องของคุณย่าไว้ก่อน เพราะมีปัญหาใหญ่ที่เธอยังแก้ไม่ตก และต้องการความช่วยเหลือจากใครบางคน ทรรศิกาเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากรองประธานบริษัทสตาร์ไดมอนด์ที่เธอนับถือเสมือนญาติ

            “เทย่ามีเรื่องจะรบกวนลุงทินค่ะ”

            “มีอะไรจะให้ลุงช่วยก็ว่ามา”

            “ลุงทินช่วยจ่ายค่าโรงแรมให้เทย่าก่อนได้ไหมคะ แล้วเทย่าจะหาเงินมาใช้คืนลุงทินทีหลัง”

            “ถ้าเป็นเรื่องนี้คงจะไม่ได้หรอกเทย่า เพราะคุณหญิงอีเมลมาสั่งกำชับว่าห้ามให้ความช่วยเหลือใด ๆ กับเทย่าโดยเด็ดขาด มิฉะนั้นมันจะมีผลต่อตำแหน่งหน้าที่การงานของลุง และอาจโดนพักงานยาว เข้าใจลุงหน่อยนะเทย่า”

            “ลุงทินก็อย่าบอกเรื่องนี้ให้คุณย่าทราบสิคะ เก็บไว้เป็นความลับระหว่างเราสองคน นะคะลุงทิน ช่วยเทย่าหน่อยนะคะ”

            ทรรศิกาลงทุนพูดจาออดอ้อนอ่อนหวาน เหมือนที่เคยใช้ได้ผลกับคุณย่ามาแล้ว และคิดว่าครั้งนี้มันก็น่าจะได้ผล สุทินก็เกือบจะใจอ่อนไปเหมือนกัน แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของคุณหญิงทิพย์มณีที่ต้องการจะดัดนิสัยหลานสาวของตนเอง ทำให้เขาต้องจำใจปฏิเสธ แม้จะรู้สึกสงสารทรรศิกาแต่ก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้

            เรียนผูกก็ควรจะต้องเรียนแก้ด้วยตัวเอง

            “ลุงโกหกคุณหญิงไม่ได้หรอก ให้ลุงช่วยอย่างอื่นแทนก็แล้วกันนะเทย่า”

            คำตอบที่ทรรศิกาได้รับกลับมานั้นทำให้เธอใจแป้วลงไปทันที

            “ไม่เป็นไรค่ะลุงทิน เทย่าจะหาวิธีแก้ปัญหานี้เอง”

            ทรรศิกาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงผิดหวังจากนั้นก็วางสายไป พร้อมกับคิดว่าจะโทร.ไปขอความช่วยเหลือจากใครเป็นรายต่อไปดี สุดท้ายตัดสินใจโทร.หาทนายสุชาติ เพื่อขอยืมเงินสองแสนมาจ่ายค่าที่พัก แต่ก็ไม่มีใครช่วยเหลือเธอได้สักคน แถมคำตอบที่ได้รับกลับมานั้นก็ไม่แตกต่างจากคำตอบของท่านรองประธานบริษัทสตาร์ไดมอนด์ ที่เพิ่มมาก็คือคำแนะนำที่ว่า

            “ถ้าคุณเทย่ามีข้อข้องใจอะไรก็ลองส่งอีเมลไปหาคุณหญิงสิครับ”

            “ส่งไปเป็นร้อยเมลแล้วคุณสุชาติ แต่คุณย่าก็ไม่เคยตอบอะไรกลับมาเลยสักครั้ง”

            “อันนั้นก็ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของคุณหญิงครับ คงไม่มีใครไปบังคับท่านได้”

            “ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด ทำไมถึงใจร้ายกับฉันแบบนี้” ทรรศิกาตัดพ้อทิ้งท้ายก่อนจะวางสาย

            จากนั้นก็เดินกลับไปกลับมาอยู่ภายในห้องพัก คิดจนหัวจะแตกก็ยังหาทางออกไม่ได้ หรือจะให้โทร.ไปยืมเงินจากพวกกลุ่มเพื่อนไฮโซ ก่อนจะส่ายหน้า

            “ไม่ได้เด็ดขาด ขืนทำแบบนั้นคงเอาเรื่องของเราไปเมาท์กันไม่เลิกแน่”

            “กลุ้มโว้ย!! จะแก้ปัญหานี้ยังไงดี”