บทที่ 15

            “ฉวยโอกาสยังไง!!”

            “ก็ฉวยโอกาสลวนลาม...” ทรรศิกาตอบพร้อมกับยืนโอนเอนไปมา สุดท้ายก็โน้มไปที่ตัวเขาและเมาพับหลับไปในที่สุด

            “เฮ้ย!! อย่ามามั่วนิ่มนะคุณ”

            จู่ ๆ เสียงของแม่ตัวยุ่งก็หายเงียบไป ร่างบางซุกซบอยู่ที่อกของเขา อติรุจก้มลงมองและเกือบจะผลักแม่ตัวยุ่งออก แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายเมาพับหลับคาอกก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างแรง

            “เฮ้อ!! หลับไปซะละ”

            ไอ้ครั้นจะทิ้งเธอไว้คนเดียวก็เกรงว่าจะมีอันตราย ก็เลยจำใจต้องประคองหญิงสาวเจ้าปัญหาเดินกลับไปที่รถของตนเอง กะว่าเมื่อเธอรู้สึกตัวก็จะขับรถไปส่ง เพราะขืนปล่อยให้กลับเองในสภาพแบบนี้ก็อาจจะไม่ปลอดภัย อติรุจไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนแอบถ่ายภาพ ในขณะที่เขาประคองร่างบางของหญิงสาวในสภาพเมามายเดินตรงมาที่รถ

            เขานั่งอยู่ในรถเพื่อรอเวลาให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน ระหว่างที่รอเขาได้โทร.เข้ามือถือเพื่อนเพื่อขอยกเลิกนัด และนั่งรออยู่อีกครู่ใหญ่ก็ไม่มีทีท่าว่าเธอจะฟื้นคืนสติ สุดท้ายจึงตัดสินใจเดินไปซื้อกาแฟและน้ำดื่มที่ร้านสะดวกซื้อซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากจุดนั้น

            ช่วงจังหวะนั้นเองทรรศิการู้สึกตัวตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมึนงง แต่ก็ยังจดจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ เธอเหลียวมองรอบตัวก่อนจะลงจากรถและเดินโซซัดโซเซไปเรียกรถแท็กซี่ให้ขับไปส่งเธอที่โรงแรม เมื่ออติรุจย้อนกลับมาที่รถ เขาไม่พบหญิงสาวเจ้าปัญหา ก็เดาว่าอีกฝ่ายคงจะรู้สึกตัวและหาทางกลับบ้านด้วยตัวเอง เขาจึงขับรถกลับบ้าน

            เสียงกริ่งที่หน้าประตูห้องพักในเช้าวันต่อมาได้ปลุกทรรศิกาให้รู้สึกตัวตื่น พร้อมด้วยอาการมึนหัวอย่างรุนแรง

            อันเนื่องมาจากการดื่มไวน์ในปริมาณที่มากเกินขนาดเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา เธอก้าวลงจากเตียงและหยิบเสื้อคลุมมาสวมก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้อง

            “อาหารเช้าค่ะ”

            บัตเลอร์หัวหน้าหน่วยบริการนำอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้ทรรศิกาที่ห้องพัก ซึ่งถือเป็นการบริการพิเศษสำหรับลูกค้าระดับซูเปอร์วีไอพีของโรงแรม หญิงสาวเปิดทางให้บัตเลอร์นำอาหารเข้ามาในห้อง พนักงานที่นี่โดยส่วนใหญ่จะรู้กิตติศัพท์ในความมากเรื่องของทรรศิกาเป็นอย่างดี ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบและเป็นไปตามที่เธอต้องการ ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการชงชา

            น้ำชาต้องเป็นชาเขียวคัดพิเศษจากญี่ปุ่นเท่านั้น และต้องเป็นใบชายี่ห้อที่เธอโปรดปราน อุณหภูมิของน้ำที่จะนำมาชงชาก็ต้องเป็นอุณหภูมิที่เธอกำหนดไว้จะขาดหรือเกินไม่ได้เด็ดขาด มิฉะนั้นก็ต้องไปทำมาใหม่จนกว่าเธอจะพอใจ และมีความเยอะอื่น ๆ อีกมากมายที่สาธยายเท่าไรก็ไม่หมด

            สำหรับทรรศิกาไม่ทำอะไรที่ธรรมดา ระดับเธอต้องแตกต่าง ทุกอย่างต้องพิเศษสุด ๆ เท่านั้น จ่ายแพงไม่ว่าแต่ต้องได้รับการบริการที่ดีเลิศเหนือกว่าคนอื่น

            เมื่อบัตเลอร์จัดโต๊ะอาหารเช้าเสร็จก็ยื่นเอกสารบางอย่างให้กับเธอ “บิลค่าใช้จ่ายค่ะ”

            ทรรศิกาปรายตามองก่อนจะหันกลับมาสำรวจอาหารเช้าตรงหน้า

            “เอามาให้ฉันทำไม ส่งไปเรียกเก็บกับสตาร์ไดมอนด์สิ ทุกครั้งที่ผ่านมาก็ทำแบบนั้นไม่ใช่หรือ แล้วครั้งนี้มีปัญหาอะไร”

            “ฝ่ายบัญชีของเราแจ้งมาว่าบริษัทสตาร์ไดมอนด์ปฏิเสธการจ่ายบิลนี้ค่ะ”

            แววตาของทรรศิกาวาวโรจน์ เมื่อตวัดสายตากลับไปมองพนักงานคนดังกล่าว พร้อมถามด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น

            “ใครกล้าปฏิเสธการจ่ายบิลของทรรศิกา”

            “ทางโน้นแจ้งว่าท่านประธานบริษัทมีคำสั่งให้ระงับการจ่ายบิลส่วนตัวของคุณทรรศิกาค่ะ”

            คำตอบของพนักงานทำให้อาการมึนงงจากอาการเมาค้างของทรรศิกามลายหายไปจนหมดสิ้น สติของเธอเริ่มฟื้นคืนมา

            “เป็นคำสั่งของคุณย่า!!” เธอเผลออุทานเสียงสูง

            ใบหน้างามซีดเผือดไปชั่วขณะก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

            “ทิ้งเอกสารไว้ละกัน เดี๋ยวฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง”

            พนักงานทำตามคำสั่งเธอจากนั้นก็เดินออกจากห้องไป

            ทรรศิกาหยิบบิลขึ้นมาดูจำนวนเงินที่ต้องจ่าย

            “สองวัน...สองแสนบาท”

            ถ้าเป็นช่วงเวลาปกติจำนวนเงินแค่นี้ถือเป็นเงินเล็กน้อยมากสำหรับหลานสาวคุณหญิงทิพย์มณี แต่ตอนนี้บัญชีและบัตรเครดิตของเธอถูกระงับหมด จึงนับได้ว่าเป็นปัญหาใหญ่พอควรสำหรับเธอในเวลานี้ และคงต้องเร่งคิดหาวิธีแก้ปัญหานี้อย่างเร่งด่วน หญิงสาวเลือกที่จะครุ่นคิดหาทางแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของตัวเองไปพร้อมกับการนอนแช่น้ำอุ่น

            ทรรศิกาเกิดความน้อยใจที่คุณย่าไม่รักเธอเหมือนเคย และทำราวกับว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างย่าหลานลงได้อย่างง่ายดาย ดูได้จากการกระทำของคุณย่าในระยะหลัง ๆ ที่ผ่านมา ก่อนหน้านี้คุณย่าไม่เคยขัดใจเธอเลยสักครั้ง  ท่านรักและตามใจเธอมาโดยตลอดไม่ว่าเธอจะทำผิดมากน้อยแค่ไหน คุณย่าก็มักจะให้อภัยกับความผิดที่เธอก่อไว้เสมอ แต่มาในระยะหลัง ๆ นั้นแตกต่าง