บทที่ 33

            อติรุจยังคงตรวจคนไข้ที่มารอรับการรักษาจากเขาจนครบ แม้ว่าจะต้องเผชิญกับสายตาแปลกๆ จากคนไข้เหล่านั้น พวกเขาอยากจะรู้ว่าแท้จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้น เขาลวนลามคนไข้เหมือนที่ผู้หญิงคนนั้นร้องแรกแหกกระเชอจริงหรือไม่

            แม้ว่าภาพที่เห็นจะเป็นหลักฐานมัดตัวคุณหมอหนุ่มที่พวกเขานับถือ แต่ก็ยังไม่อยากที่จะปักใจเชื่อ คนไข้บางคนอยากจะเอ่ยปากถามเขาด้วยซ้ำ แต่อติรุจใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว เขาตรวจคนไข้ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนคนเหล่านั้นไม่กล้าจะเอ่ยถึงเรื่องนี้ แต่นายแพทย์หนุ่มรู้ดีว่าเรื่องนี้จะต้องถูกแพร่สะพัดออกไปแน่ น่าจะจับแม่ตัวดีมาตีก้นสั่งสอนซะให้เข็ด โทษฐานที่ทำให้เขาตกเป็นจำเลยของสังคมทั้งที่เขาไม่ได้กระทำความผิด

            ก่อนที่อติรุจจะเข้านอนในค่ำคืนนั้นเขาย้อนคิดถึงเหตุการณ์ความวุ่นวาย ที่แม่วายร้ายตัวแสบมาป่วนเขาแล้วก็ชิ่งหนีไป นึกถึงวีรกรรมที่เธอเคยทำกับเขาขึ้นมาครั้งใด เป็นต้องหงุดหงิดแต่สุดท้ายก็เผลอยิ้มออกมาทุกที อติรุจไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอจึงอยากที่จะมาทำงานกับเขา ทั้งที่คุณสมบัติหรือแม้แต่วุฒิการศึกษาชั้นเลิศอย่างที่เจ้าตัวเคยกล่าวอ้างสามารถไปสมัครงานที่ไหนก็น่าจะมีแต่คนอ้าแขนรับ แต่ทำไมถึงเฉพาะเจาะจงอยากที่จะมาทำงานที่นี่ ทั้งที่ไม่มีประสบการณ์

            อติรุจเอื้อมมือไปหยิบประวัติของทรรศิกาและประวัติของผู้สมัครอีกสองราย ที่มาสมัครไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาพิจารณาดูอีกครั้ง แต่ก็ยังหาคนที่เหมาะสมไม่ได้เลย เมื่อเทียบกันแล้วทรรศิกาดูจะมีภาษีดีกว่าผู้สมัครคนอื่น ๆ แต่เขายังลังเลที่จะรับเธอเข้าทำงาน เพราะสังหรณ์ใจว่าอาจจะเกิดเรื่องวุ่น ๆ ถ้าเขารับแม่ตัวยุ่งเข้ามาทำงานด้วย

            ลึก ๆ แล้วเขารู้สึกว่าเธอมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่ เพียงแต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

            “น่าแปลก!! ทำไมถึงอยากได้งานนี้”

            ในเวลานั้นเองนับดาวกำลังนอนคุยอยู่กับทรรศิกา เธอได้สอบถามเพื่อนถึงความคืบหน้าเกี่ยวกับเรื่องงาน

            “เรื่องของหมอรุจคืบหน้าไปถึงไหนแล้วเทย่า แม่บอกว่าเทย่าออกไปจากบ้านทุกวัน แต่ไม่รู้ว่าไปไหน”

            “ล่าสุดเทย่าเพิ่งจะไปป่วนเขาที่คลินิกเมื่อเย็นที่ผ่านมานี้เอง”

            “คงไม่ได้ไปทำอะไรแผลง ๆ หรอกใช่ไหม”

            ทรรศิกาได้แต่ส่งยิ้มหวานให้นับดาวโดยไม่พูดอะไร สายตาของเธอฉายแววเจ้าเล่ห์

            “รอยยิ้มและแววตาแบบนี้ต้องไปทำอะไรแผลง ๆ มาแน่เลย เทย่าไปทำอะไรเขาเล่ามาให้ดาวฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ”

            หลานสาวคุณหญิงถ่ายทอดวีรกรรมของเธอที่คลินิกของเขาให้นับดาวฟังโดยไม่ปิดบัง

            “ตายแล้ว! ทำไมเทย่าถึงทำแบบนี้ เทย่ารู้ไหมว่าการกระทำของเทย่ามันจะทำให้เขาเดือดร้อน ที่สำคัญเทย่ากำลังทำลายความน่าเชื่อถือของเขา”

            ทรรศิการู้สึกเสียหน้าที่โดนเพื่อนรักตำหนิ เธอมัวแต่คิดหาวิธีที่จะทำให้เขารับเธอเข้าทำงาน จนลืมคิดไปว่าสิ่งที่เธอทำลงไปทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ควรกระทำ เพราะมันจะสร้างความเดือดร้อนและส่งผลกระทบโดยตรงต่อชื่อเสียงของนายแพทย์หนุ่ม คำตำหนิติเตียนของเพื่อนทำให้ทรรศิการู้ตัวว่า เธอได้กระทำความผิดครั้งใหญ่ลงไปอย่างไม่น่าให้อภัย  และการกระทำนั้นมันทำให้เขาหมดความน่าเชื่อถือจากคนไข้ของเขา สิ่งนี้เองที่ทำให้เธอรู้สึกผิดต่ออติรุจก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความเสียใจ

            “เทย่าไม่ทันคิดว่าเหตุการณ์นี้จะทำให้เขาเสื่อมเสียชื่อเสียง”

            “ทางที่ดีเทย่าควรจะต้องไปขอโทษเขานะ”

            “ขอโทษก็ได้แต่ต้องหลังจากที่เขารับเทย่าเข้าทำงาน”

            “ทรรศิกา!” นับดาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น

            สีหน้าและแววตาของนับดาวที่แสดงถึงความผิดหวังในตัวเธอ ได้ตอกย้ำให้ทรรศิการู้ว่าสิ่งที่เธอได้กระทำลงไปนั้นมันเป็นความผิดขั้นร้ายแรงที่มิควรกระทำ ไม่ว่าจะทำไปเพื่อเหตุผลใดก็ตาม สีหน้าของทรรศิกาสลดไปทันที

            “เทย่ารู้ว่าเทย่าทำผิด แต่ดาวก็รู้นี่ว่าตอนนี้เทย่ากำลังประสบปัญหาอะไร ไหนจะเรื่องเงินสองแสนที่จะต้องรีบหามาคืนดาว ไหนจะเงินที่เทย่าจะต้องกินต้องใช้ทุกวัน ตอนนี้เทย่ากำลังถังแตกอย่างหนักเลยรู้ไหม และเขาเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่จะทำให้เทย่ารอดชีวิต ไม่ว่ายังไงเทย่าก็ต้องทำให้เขารับเทย่าเข้าทำงานให้ได้”

            “ดาวจะหางานอื่นให้เทย่าเอง”

            “แต่เทย่าอยากได้งานนี้” ทรรศิกาพูดสวนกลับไปด้วยความดื้อดึง เพราะเล็งเห็นแล้วว่าไม่มีทางที่เธอและเพื่อนไฮโซของเธอจะโคจรมาพบกันที่คลินิกคนยากแห่งนี้

            “เฮ้อ! ทำไมถึงดื้อนักนะ” นับดาวเอ่ยออกมาด้วยความอ่อนใจในความดื้อของเพื่อนสาว

            ‘บางทีนี่อาจจะเป็นโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ ทั้งคู่ถึงได้โคจรมาพบกันและหนีกันไม่พ้น’ นับดาวคิดคำนึงอยู่ในใจ

            “ให้เทย่าลองพยายามทำให้ถึงที่สุดก่อนนะดาว เทย่าไม่อยากล้มเลิกกลางคัน แต่ถ้ามันไม่ได้จริง ๆ เทย่าจะมองหางานอื่น”

            “ก็ได้ แต่ต้องไม่ทำอะไรที่เสี่ยง ๆ เด็ดขาดเลยนะ เข้าใจไหม”

            ทรรศิกาพยักหน้า “นอนเถอะ...เทย่าง่วงจัง”