บทที่ 32

            อติรุจเลิกคิ้วเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหญิงสาว เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะป่วนอะไรอีก ทันใดนั้นเองเขาก็ได้รับคำตอบเมื่อจู่ ๆ ทรรศิกาลงทุนปลดกระดุมเสื้อของตนเอง เผยให้เห็นร่องอกขาวผ่อง จากนั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา

            “กรี๊ด!! ทำไมคุณหมอถึงทำแบบนี้คะ” ทรรศิกาแสร้งโวยวายเสียงดัง เพื่อให้คนที่นั่งรอรับการรักษาอยู่ด้านนอกได้ยินกันชัด ๆ พร้อมยักคิ้วหลิ่วตาให้เขา

            คนไข้ที่นั่งรอด้านนอกต่างก็ได้ยินคำโวยวายเหล่านั้นอย่างชัดเจน ทุกคนต่างก็หันมามองหน้ากันและอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายในห้องตรวจคนไข้ คุณหมอหนุ่มได้กระทำพฤติกรรมอะไรที่ไม่เหมาะสมอย่างที่หญิงสาวโวยวายหรือไม่

            อติรุจนั่งกอดอกดูการกระทำของทรรศิกาอย่างใจเย็น เขาอยากรู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะแสดงฤทธิ์เดชออกมาได้แค่ไหน

            ‘ทำไมเขาถึงนิ่งแบบนี้ล่ะ ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ก็ไม่เป็นไปตามแผนสิ ไม่ได้การละคงต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง’

            ทรรศิกานิ่งคิดก่อนจะลุกขึ้นไปยืนตรงหน้าเขา พร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้ ใกล้ และใกล้ จนใบหน้าของเธอและเขาอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ อติรุจผลักตัวเธอออกไปเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายคิดที่จะทำอะไร แต่เธอมือไวคว้าคอเสื้อของเขาไว้แน่นทำให้ร่างของเขากระโจนไปตามแรงฉุดของเธอทั้งที่ไม่ตั้งใจ ทรรศิกาเซถอยไปจนชิดกำแพงโดยมีร่างของอติรุจตามติดมาด้วย

            “ว้าย!” เธออุทานด้วยความตกใจ

            “จะโวยวายทำไมผมยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลย” หมอหนุ่มกัดฟันพูด

            “ใครบอกไม่ได้ทำ คุณกำลังรังแกฉันอยู่นี่ไง”

            เขาตรึงร่างของเธอไว้กับกำแพง และดันตัวเองเข้าแนบชิด “ฟังผมให้ดีนะ ยุติการกระทำบ้าบอของคุณเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่เชื่อกันละก็อย่าหาว่าผมไม่เตือน”

            “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยสิ ฉันบอกให้ปล่อย”

            ทรรศิกาตะโกนโหวกเหวกโวยวายพร้อมกับดิ้นรนขัดขืน เพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดของเขา แต่ยิ่งดิ้นก็กลับกลายเป็นว่าเรือนร่างบางของเธอบดเบียดไปมากับเรือนร่างกำยำของเขาไปโดยปริยาย ทั้งที่เขายังคงแค่ตรึงร่างบางของเธอไว้กับกำแพงเท่านั้น

            “คุณรังแกฉัน” ทรรศิกากล่าวหา

            “ผมเปล่า” อติรุจปฏิเสธสวนกลับไปทันที

            “ยังจะมีหน้ามาปฏิเสธอีก ก็เห็นอยู่ว่าคุณใช้กำลังรังแกผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้”

            “เล่นละครเก่งจริงนะแม่คุณ” หมอหนุ่มพูดประชดประชัน

            “ฉันดราม่าได้มากกว่านี้อีก” หญิงสาวยักคิ้วให้เขาคล้ายจะท้าทายจากนั้นก็กรีดร้องอีกครั้ง

            “กรี๊ด!! ปล่อยเทย่าเดี๋ยวนี้นะคุณหมอ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น น้ำตาของทรรศิกาไหลลงมาอาบแก้มทันตาเห็นราวกับสั่งได้

            เมื่ออติรุจมองเห็นหยาดน้ำตาที่แก้มเนียนใสก็ถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ แม้จะรู้ว่าน้ำตานั้นมันเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง แต่เขามักจะแพ้น้ำตาของผู้หญิง

            จังหวะนั้นเองที่คนไข้ด้านนอกต่างก็วิ่งกรูมาที่ประตู พวกเขาพบว่าคุณหมอหนุ่มกอดกระชับคนไข้สาวในอ้อมแขนไว้แน่น ใบหน้าของหญิงสาวก็มีหยาดน้ำตาไหลลงมาอย่างต่อเนื่อง ป้าบุญมีและคนไข้คนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็น

            “เกิดอะไรขึ้น!” หญิงสูงวัยนามว่าบุญมีเอ่ยถาม

            ทุกสายตาที่จ้องมองอติรุจนั้นเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าคุณหมอที่ภายนอกแลดูสุภาพอ่อนโยนจะมีพฤติกรรมอย่างที่เห็น

            อติรุจรีบผละออกจากร่างบางนั้นทันที ทรรศิกาฉวยโอกาสนี้วิ่งหนีออกจากห้องไปทั้งน้ำตา โดยไม่รอฟังคำทักท้วงของใคร และปล่อยให้อติรุจตกเป็นจำเลยของสังคมเพียงลำพัง คนไข้ต่างก็ตำหนิเขาด้วยสายตา

            “มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ผมไม่ได้ทำอะไรอย่างที่ทุกคนคิดนะครับ”  

            อติรุจพยายามที่จะอธิบายความจริงให้ฟัง แต่พวกเขาเหล่านั้นดูเหมือนจะเชื่อสายตาของตัวเอง มากกว่าคำพูดของเขา

            หลังจากทรรศิกาวิ่งออกมาจากคลินิกนั้น เธอเช็ดน้ำตาบนใบหน้างาม พร้อมหัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจกับผลงานของตัวเองในวันนี้ อย่างน้อยวันนี้เขาก็ได้สัมผัสกับฤทธิ์เดชของเธอและคงจะเข็ดไปอีกนาน

            “หวังว่าเหตุการณ์นี้คงทำให้คุณเปลี่ยนใจ”

            แต่ถ้าเขายังดื้ออยู่อีกละก็ เธอคงต้องใช้วิธีที่เด็ดขาดกว่านี้ เพื่อที่จะทำให้เขาเปลี่ยนใจ

            ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนตร์ก็ต้องใช้คาถามาปราบความดื้อของเขา

            เธอจะต้องทำให้เขารับเธอเข้าทำงานนี้ให้ได้ เพียงแค่เขารับเธอเข้าทำงานปัญหาที่เธอเผชิญอยู่ในขณะนี้ก็จะเบาบางลง ที่สำคัญมันจะเป็นการพิสูจน์ให้คุณย่าเห็นว่า เธอพยายามที่จะปรับปรุงตัวเองตามความต้องการของคุณย่า ท่านจะได้ยกเลิกมาตรการดัดนิสัยเธอซะที แม้ว่ามันจะเป็นงานเล็ก ๆ แต่อย่างน้อยเธอก็สามารถหาเงินมาทยอยคืนให้นับดาวได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของเธอเอง นอกเหนือจากเหตุผลที่เธอต้องการที่จะเอาชนะเขาแล้ว นี่ก็เป็นอีกหนึ่งในหลาย ๆ เหตุผลที่ทำให้ทรรศิกาต้องได้งานนี้ จนถึงขั้นต้องงัดมารยาร้อยเล่มเกวียนมาใช้กับเขา

            ทรรศิกาตั้งใจไว้แล้วว่าถ้าทำไม่สำเร็จ เธอก็จะป่วนเขาไม่เลิกเหมือนกัน มาดูกันว่าเขาจะอดทนไปได้อีกสักเท่าไร เขาอาจจะมีเหตุผลที่จะไม่รับเธอเข้าทำงาน แต่เธอจะทำให้เขาเปลี่ยนใจ

            “ฮึ!! โดนป่วนหนักขนาดนี้ ดูซิว่าคุณจะทนไปได้อีกนานแค่ไหน” ทรรศิกาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม หลังจากนั้นก็เดินทางกลับที่พักด้วยความสบายใจ

            “ยัยตัวแสบ!! น่าจับมาตีก้นซะให้เข็ด มาทิ้งปัญหาไว้แล้วก็เผ่นหนีไป” อติรุจพึมพำออกมาด้วยความฉุนเฉียว