บทที่ 34

            เช้าวันต่อมา ทรรศิกาแอบได้ยินนับดาวกำลังพูดคุยโทรศัพท์กับใครบางคน เพื่อนเอ่ยถึงยอดเงินจำนวนเจ็ดหมื่นบาทซึ่งเป็นค่ารักษาพยาบาลที่จะต้องนำไปชำระให้กับทางโรงพยาบาล นับดาวขอผ่อนผันกับทางโรงพยาบาล

            พร้อมกับรับปากว่าจะรีบนำเงินจำนวนดังกล่าวไปชำระให้ทางโรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าจะไปหาเงินก้อนนั้นมาจากที่ไหน

            “เมื่อกี้คุยกับใครอยู่หรือดาว” ทรรศิกาเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนรักวางสาย

            “คุยกับเพื่อน”

            นับดาวจำเป็นต้องโกหก เพราะไม่อยากให้ทรรศิกาลำบากใจเมื่อรู้ความจริง

            “คุยกับเพื่อนแล้วทำไมถึงหน้าซีดแบบนั้น มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

            “ที่ทำงานของดาวเกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อย ดาวก็เลยต้องรีบไปจัดการ ดาวไปทำงานก่อนนะเทย่า ถ้าช้ากว่านี้รถจะติด”

            นับดาวรีบเดินเลี่ยงมาทันที ด้วยเกรงว่าขืนอยู่นานกว่านี้จะเผลอแสดงพิรุธให้เพื่อนจับได้ เพราะรู้ตัวว่าตนเองเป็นคนโกหกไม่เก่ง

            จากบทสนทนาที่ทรรศิกาบังเอิญผ่านมาได้ยิน ทำให้เธอต้องเร่งดำเนินการบางอย่าง เพื่อให้บรรลุถึงเป้าหมายโดยเร็วที่สุด เธอตัดสินใจดำเนินการขั้นเด็ดขาดและภายในวันนี้ต้องให้รู้ผล ถ้าทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่ต้องการ คงต้องเร่งมองหางานอื่น จะรีรออะไรไม่ได้อีกแล้ว เพราะปัญหาใหญ่ที่กำลังเข้ามารุมเร้าเธอนั้นคือเงินสองแสนบาท ที่เธอจะต้องหามาคืนให้นับดาวและต้องทำอย่างเร่งด่วน ก่อนที่นับดาวจะตัดสินใจเอาบ้านไปจำนองกับธนาคาร เพื่อนำเงินมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลและเตรียมไว้สำหรับค่าผ่าตัดของพ่อ

            ทรรศิกาเริ่มปฏิบัติการตามแผนอีกครั้ง ในวันนี้เธอกะจะป่วนอติรุจขณะที่เขาอยู่กับหัวหน้าและผู้บริหารระดับสูงของโรงพยาบาล เพราะบังเอิญไปสืบรู้มาว่าเช้านี้เขาจะต้องประชุมร่วมกับคณะแพทย์และอาจารย์หมอ ซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่เขาสังกัดอยู่

            “หวังว่ามันจะได้ผล แต่ถ้าไม่ได้ผลจริง ๆ ก็คงต้องเปลี่ยนแผน”

            จากการที่ได้ติดตามดูพฤติกรรมและตามป่วนเขาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทำให้ทรรศิการู้ว่าอติรุจเป็นผู้ชายที่มีความสุภาพอ่อนโยนและใส่ใจคนรอบข้าง โดยเฉพาะการปฏิบัติต่อคนไข้เขาจะอ่อนโยนมากเป็นพิเศษ ถือได้ว่าเป็นผู้ชายที่อบอุ่นคนหนึ่ง สังเกตได้จากการที่เขาปฏิบัติต่อคนไข้ของเขาอย่างนุ่มนวลทั้งคำพูดและการแสดงออก

            ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นมิตรกับทุกคน...ยกเว้นเธอ

            ให้ตายสิ! สิ่งที่เขาปฏิบัติต่อเธอนั้นมันช่างแตกต่างจากที่เขาปฏิบัติต่อคนอื่น ๆ

            สายตาที่อบอุ่นอ่อนโยนอย่าได้หวังว่าทรรศิกาจะได้เห็น

            เห็นก็แต่สายตาที่จะกินเลือดกินเนื้อเธอเท่านั้น ซึ่งมันก็ไม่แปลกนักหรอกที่เธอจะได้รับสายตาเช่นนั้นจากเขา ก็เล่นป่วนเขาไม่เลิกแบบนี้ แต่คนอย่างทรรศิกาหาแคร์ไม่

            ถ้าคิดว่าสิ่งนี้จะทำให้เธอเปลี่ยนใจละก็เข้าใจผิดอย่างแรง เพราะนอกจากจะไม่เปลี่ยนใจแล้วเธอยังต้องทำทุกวิถีทาง เพื่อให้เขารับเธอเข้าทำงานโดยเร็วที่สุดอีกด้วย

            ณ เวลานี้คงต้องยอมรับว่าหลานสาวคุณหญิงทิพย์มณีอยู่ในภาวะหลังชนฝา แถมเงินในกระเป๋าก็เริ่มร่อยหรอลงทุกที งานนี้บอกได้อย่างเดียวว่า ‘สู้ไม่ถอย’

            และแล้วเวลาที่เธอรอคอยก็มาถึง ทรรศิกาเห็นอติรุจและคณะแพทย์ต่างก็ทยอยเดินออกมาจากห้องประชุม เขาหยุดพูดคุยกับนายแพทย์ผู้ทรงคุณวุฒิอาวุโสท่านหนึ่ง ซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล ทรรศิกาตรวจดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมให้เป๊ะเวอร์ เพื่อมิให้เสียชื่อแฟชั่นนิสต้าตัวแม่ ที่ไม่ว่าจะไปปรากฏตัวที่ไหนก็ต้องเป็นจุดสนใจของผู้คนรอบข้างเสมอ วันนี้เธออยู่ในชุดสีสันจัดจ้านเป็นที่สะดุดตาผู้คนที่ได้พบเห็น

            ทรรศิกาใช้จังหวะนี้เดินตรงเข้าไปยังจุดที่พวกเขายืนอยู่ จากนั้นละครฉากใหญ่ก็เริ่มต้นขึ้น

            “รุจคะ ขอเวลาเทย่าหน่อยได้ไหมคะ เทย่ามีเรื่องสำคัญจะพูดกับคุณ” น้ำเสียงและสีหน้าของหญิงสาวดูร้อนรนกระวนกระวาย

            ทุกสายตาต่างก็จับจ้องมาที่ทรรศิกา อติรุจเองก็เช่นกัน เขาค่อนข้างตกใจที่เห็นเธอมาป่วนต่อหน้าอาจารย์หมอของเขาซึ่งเป็นคณะแพทย์อาวุโส อติรุจรีบหันไปขอโทษอาจารย์ของตนเอง ก่อนจะเดินเข้าไปยืนเผชิญหน้ากับตัวปัญหา

            “ค่อยคุยกันทีหลังนะเทย่า ไม่เห็นหรือว่าผมกำลังคุยอยู่กับอาจารย์หมอ”

            “เทย่ารู้ค่ะว่ารุจกำลังยุ่ง แต่เทย่ารบกวนเวลาของคุณไม่นานหรอกค่ะ นะคะรุจขอเวลาให้เทย่าหน่อย”

            “คุณกลับไปก่อนแล้วผมจะติดต่อคุณเอง” อติรุจเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก

            แม้ใจจะหงุดหงิดไม่พอใจการกระทำของหญิงสาว ที่ดูเหมือนจะไม่รู้จักกาลเทศะ แต่หมอหนุ่มก็ยังคงเงียบขรึมและเก็บอาการเหล่านั้นไว้ภายใน ไม่ได้แสดงออกให้คนอื่นเห็น มีเพียงทรรศิกาเท่านั้นที่รู้ว่าเขากำลังโมโหเธอ