บทที่ 66

            การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีไม่มีปัญหาอะไร เหลือก็แต่การเฝ้าดูอาการและการพักฟื้น เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงทรรศิกาจึงขอตัวกลับ จังหวะที่กำลังจะเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลเธอพบอติรุจยืนอยู่ ณ จุดนั้น กำลังคิดว่าควรจะหยุดทักทายหรือว่าเดินผ่านเลยไป แล้วเธอก็ได้ยินคำถามของอติรุจลอยตามลมมา

            “คุณกำลังจะไปไหนเทย่า”

            “กลับบ้านค่ะ”

            “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวไปพร้อมกัน”

            อติรุจหันไปสั่งงานพยาบาลก่อนจะหันมาส่งสัญญาณให้เธอเดินตามเขาไป ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินออกจากลิฟต์เพื่อเดินไปขึ้นรถนั้น มีผู้หญิงเดินมาชนทรรศิกาอย่างแรงจนเธอเกือบจะล้ม ดีที่อติรุจโอบประคองร่างบางของเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะลงไปนอนวัดพื้น ปกรณ์ผ่านมาเห็นเหตุการณ์นั้นเข้าพอดี

            “ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร!”

            “มีอะไรหรือกร” ปรียาพรเอ่ยถามบุตรชายเมื่อจู่ ๆ เขาก็หยุดเดินกะทันหัน

            “เมื่อกี้ผมเห็นเทย่ามากับผู้ชายคนหนึ่งครับ ดูท่าทางจะสนิทสนมกันมาก”

            “แล้วกรรู้ไหมผู้ชายคนนั้นเป็นใคร”

            ปกรณ์ส่ายหน้าก่อนจะตอบมารดา “ไม่ทราบครับแม่ ผมไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน”

            “หรือว่าจะเป็นคู่ควงคนใหม่ของเทย่า เราจะชักช้าไม่ได้แล้วนะกร เพราะถ้าขืนชักช้าคนอื่นก็อาจจะคว้าตัวเทย่าไป ทีนี้สิ่งที่เราวาดหวังไว้ก็จะหลุดมือไปด้วย”

            “แล้วแม่จะให้ผมทำยังไงครับ”

            “ก็รีบตามไปงอนง้อขอคืนดีกับเทย่าซะสิ ชักช้าอยู่ได้เดี๋ยวก็โดนคนอื่นแย่งไปหรอก”

            “ใครว่าผมชักช้าแต่เทย่าเขาไม่ยอมรับโทรศัพท์ผม”

            “ในเมื่อเขาไม่รับสายก็ไปหาเขาที่บ้านสิ เรื่องง่าย ๆ อย่างนี้ยังต้องให้แม่บอกอีกหรือกร”

            “ผมไปมาหลายครั้งแล้วครับแม่แต่ไม่มีใครอยู่ที่นั่น ผมก็เลยไม่รู้ว่าจะไปตามหาตัวเทย่าได้ที่ไหน ระยะหลังมานี้ไม่มีใครติดต่อเทย่าได้เลยสักคน”

            “ถ้าปล่อยเวลาเนิ่นนานออกไปเราจะลำบากนะกร เกิดโดนฟ้องล้มละลายขึ้นมาก่อนที่แผนของเราจะสำเร็จละก็มีหวังได้ตกเป็นขี้ปากชาวบ้านไม่เลิกแน่ เอาเป็นว่าแม่จะช่วยสืบให้อีกแรงว่าคุณหญิงกับเทย่าไปพักอยู่ที่ไหน แต่ถ้าคราวหน้ากรเจอเทย่าอีกละก็ให้รีบตามไปเลยนะอย่าให้คลาดสายตา เราคงต้องเร่งมือก่อนที่เรื่องของเราจะถูกเปิดเผย” จากนั้นสองแม่ลูกก็พากันขึ้นไปเยี่ยมคนรู้จักที่มานอนพักรักษาตัวอยู่ที่นี่

            ทรรศิกาออกไปยืนรับลมที่บริเวณสระว่ายน้ำ หัวสมองของเธอคิดถึงเรื่องที่คุยกับนับดาวเกี่ยวกับโปรเจกต์ของสตาร์ไดมอนด์ ใครกันนะที่เป็นคนคิดโปรเจกต์นี้ขึ้นมา ใครจะคิดก็ช่างแต่ถือเป็นโปรเจกต์ที่น่าสนใจ และเธออยากทดสอบฝีมือและความสามารถของตนเองในด้านนี้

            ทรรศิกาเดินใช้ความคิดอยู่พักใหญ่ก็เริ่มลงมือเขียนแบบร่างตามที่คิดไว้ เธอคร่ำเคร่งอยู่กับมันถึงสองคืนเต็ม ๆ กว่าจะเสร็จสมบูรณ์ตามความคิด ความเพลียทำให้ทรรศิกาเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

            กลางดึกคืนนั้นอติรุจเดินลงมาด้านล่างเพื่อดื่มน้ำ เขาเห็นไฟด้านหน้าเปิดอยู่จึงเดินไปปิดไฟ แต่ยังไม่ทันได้ทำเช่นนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นทรรศิกานั่งฟุบหลับอยู่ที่เคาน์เตอร์จ่ายยาเข้าซะก่อน เขาจึงเดินเข้าไปปลุกหญิงสาวเพื่อให้กลับขึ้นไปนอนที่ห้อง

            “เทย่าคุณมานอนอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ขึ้นไปนอนที่ห้อง” เขาพูดพร้อมเขย่าตัวเธอ

            แต่อีกฝ่ายกลับนอนหลับลึกไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัว สุดท้ายอติรุจจึงตัดสินใจอุ้มทรรศิกาขึ้นไปที่ห้องนอนของเธอ เขาก้มลงไปช้อนตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะเดินกลับขึ้นไปยังห้องนอนด้านบน

            อติรุจวางร่างบางลงบนเตียงกว้างและดูแลห่มผ้าให้เธอ จากนั้นก็เดินกลับลงมาด้านล่างอีกครั้ง เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์จ่ายยาก่อนที่จะเดินไปปิดไฟ เพราะอยากรู้ว่าสองวันที่ผ่านมาหญิงสาวคร่ำเคร่งทำอะไรถึงได้ไม่ยอมหลับยอมนอน

            อติรุจหยิบแบบร่างที่ทรรศิกาทำทิ้งไว้ขึ้นมาพิจารณา เขารู้สึกแปลกใจเพราะไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าทรรศิกาจะมีความสามารถในด้านนี้กับเขาเหมือนกัน และก็ต้องยอมรับว่าหน้ากากเพชรที่อีกฝ่ายออกแบบมานั้นมีความสวยงามโดดเด่นและเป็นที่สะดุดตา

            “ฝีมือไม่เลว” เขาถึงกับต้องเอ่ยชมก่อนจะหยิบแบบร่างเหล่านั้นติดมือไปด้วย

            หลังจากดื่มน้ำแล้วเขาก็เดินกลับเข้าไปในห้องของทรรศิกาอีกครั้ง ตอนแรกตั้งใจว่าจะนำผลงานที่เธอทำไว้มาเก็บในห้องของเธอเท่านั้น แต่สายตาของเขากลับถูกตรึงไว้ด้วยเรือนร่างเพรียวบางที่โผล่พ้นผ้าห่มซึ่งเขาห่มให้เธอก่อนหน้านี้

            อติรุจไล่สายตาเรื่อยไปตั้งแต่ทรวงอกอิ่มของผู้เป็นเจ้าของ ซึ่งกำลังสะท้อนการหายใจอย่างสม่ำเสมอลงไปจนถึงเรียวขาขาวนวล ที่โผล่พ้นกระโปรงชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาว ซึ่งตอนนี้ร่นขึ้นมาเหนือเข่าเนื่องมาจากการที่เธอนอนดิ้น ความงามเย้ายวนตาของหญิงสาวทำให้เขาอดใจไว้ไม่อยู่ เขาก้มลงจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา และก็เริ่มจูบซุกไซ้ไปตามซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาวก่อนจะตัดใจหยุดตัวเองไว้แต่เพียงเท่านั้น และหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มคลุมให้เธออีกครั้งจากนั้นก็เดินกลับไปที่ห้องของตนเอง

            “นี่เราทำอะไรลงไป ถ้าเจ้าตัวรู้เข้าละก็คงได้อาละวาดบ้านพังแน่” เขาพูดพร้อมกับลูบไล้ริมฝีปากของตนเอง