บทที่ 89

            “ไหนลองเล่าให้ยายฟังซิว่าเทย่าไปสร้างวีรกรรมอะไรไว้บ้าง”

            นายแพทย์หนุ่มเล่าเรื่องถึงวีรกรรมต่าง ๆ นานาของหญิงสาวให้คุณยายฟังคร่าว ๆ ว่าเธอใช้วิธีไหนบีบบังคับให้เขารับเธอเข้าทำงาน รสสุคนธ์รู้สึกทึ่งกับความพยายามของทรรศิกา ในการหาวิธีที่จะมาปราบพ่อตัวดีจนอยู่หมัด แม้จะเป็นวิธีที่ค่อนข้างแปลกก็ตามที แต่มันก็ใช้ได้ผล เพราะสุดท้ายหลานชายของเธอก็ต้องรับหญิงสาวเข้าทำงาน ทั้งที่ก่อนหน้านั้นยืนยันเสียงแข็งปฏิเสธมาโดยตลอด

            “ร้ายขนาดนั้นเลย”

            “ที่ผมเล่าให้ฟังนั่นเป็นแค่บางส่วนเองนะครับคุณยาย ยังมีมากกว่านี้อีก ต้องบอกว่าเทย่าแสดงละครได้สมบทบาทจนผมอยากจะมอบรางวัลนักแสดงหญิงดีเด่นให้ โดยเฉพาะบทดราม่า น้ำตาเธอสั่งได้จริง ๆ”

            “หรือเทย่าจะรู้ว่ารุจแพ้น้ำตาของผู้หญิง”

            “ไม่หรอกครับคุณยายเขาแค่ทำให้ดูสมบทบาท”

            “รุจบอกยายมาตามตรงนะว่ารุจรู้สึกยังไงกับเทย่า เคยรักเขาบ้างไหม” รสสุคนธ์เลือกใช้คำถามที่ตรงประเด็นที่สุด

            เจอคำถามที่เป็นหมัดเด็ดของคุณยายเข้าไปก็ทำให้อติรุจถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ แววตาของเขาฉายแววขี้เล่น

            “คุณยายกำลังล้วงความลับของผมอยู่นะครับ”

            “ไม่ต้องมาพูดเฉไฉเลยพ่อตัวดี บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเรารักเทย่าหรือเปล่า”

            “ผมก็ยังไม่ค่อยแน่ใจในความรู้สึกของตัวเองนักหรอกครับ รู้แต่ว่าเทย่าทำให้ผมหัวเราะได้ โมโหเป็นทั้งที่ผมเป็นคนใจเย็น อยู่กับเทย่าทีไรเป็นต้องอดใจไม่ไหวทะเลาะกันทุกที แต่ผมก็มีความสุขดีที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ แม้ว่าเขาจะเข้ามาสร้างความวุ่นวายในชีวิตผม แต่ถ้าไม่มีเขาผมคงรู้สึกแปลก ๆ เหมือนขาดอะไรในชีวิตไป ไม่น่าเชื่อนะครับคุณยายว่าภายในระยะเวลาสั้น ๆ เขาจะทำให้ผมรู้สึกแบบนี้ได้ เทย่าเคยบอกผมว่าเธอทำให้ชีวิตของผมมีสีสัน บางทีผมอาจจะเสพติดสีสันจากผู้หญิงคนนี้ไปซะแล้วล่ะครับคุณยาย”

            แม้อติรุจจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ ว่าเขาชอบทรรศิกา แต่คนที่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างรสสุคนธ์ย่อมจับความรู้สึกของหลานชายได้ อาจจะยังไม่ถึงขั้นหลงรักแต่อย่างน้อยก็มีใจเอนเอียงและมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับทรรศิกา ความรู้สึกแบบนี้น่าจะพัฒนาได้ไม่ยากนัก ที่ผ่านเธอไม่เคยเห็นหลานชายสนใจผู้หญิงคนไหนจริงจัง ทรรศิกาเป็นคนแรกที่เรียกความสนใจจากเขาได้ แต่ถึงกระนั้นก็ต้องเอ่ยเตือน

            “รุจต้องสำรวจความรู้สึกของตัวเองว่ารู้สึกยังไงกับเทย่า ถ้าไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรก็ต้องรักษาระยะห่าง ถ้าชอบก็ลุยเลยยายสนับสนุน ดีออกชีวิตของรุจจะได้มีสีสันตลอดเวลา แต่ถ้าคิดจะจีบเทย่าเล่น ๆ แก้เหงาล่ะก็ห้ามเด็ดขาด เพราะมันอาจจะสร้างรอยร้าวระหว่างสองตระกูล”

            “ดูเหมือนว่าคุณยายจะหลงเสน่ห์เทย่าเข้าแล้วจริง ๆ ถึงได้เชียร์กันออกนอกหน้าแบบนี้”

            “แล้วรุจล่ะลูกยังไม่หลงเสน่ห์เทย่าอีกหรือ ถึงไม่ใช่ก็ใกล้เคียงแหละจริงไหม”

            อติรุจไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพราะทรรศิกาเดินถือถาดอาหารเข้ามาในห้องพอดี เขาจึงได้แต่ยิ้มให้ผู้สูงวัยอย่างอบอุ่นอ่อนโยนก่อนจะเดินไปรับถาดอาหารจากมือหญิงสาวมาส่งให้ผู้เป็นยาย ในขณะที่รสสุคนธ์กำลังทานอาหารอยู่นั้นเองรจนีได้เดินเข้ามาในห้องนอนของผู้เป็นมารดา เมื่อมองเห็นหลานชายนั่งอยู่ในห้องนั้นด้วยจึงเอ่ยทัก

            “รุจมาตั้งแต่เมื่อไร จะมาทำไมไม่โทร.มาบอกก่อน ป้าจะได้เตรียมของชอบของเราไว้ให้”

            “ผมมาถึงตั้งแต่หกโมงเย็นแล้วครับ คุณยายบอกว่าป้านีกับแม่ไปฟังสวดศพที่วัด”

            “ใช่ ป้าเพิ่งจะแยกกับแม่ของเราเมื่อกี้นี้เอง แล้วแม่หนูคนนี้เป็นใคร”

            ทรรศิกายกมือไหว้รจนีด้วยความอ่อนช้อย ก่อนจะทำตาเบิกโพลงเมื่อได้ยินคำตอบที่หลุดออกมาจากปากคุณยายของอติรุจ

            “ว่าที่หลานสะใภ้ของแกไงล่ะยัยนี”

            “คุณยาย!” ทรรศิกาเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ และมองหญิงชราด้วยแววตาตัดพ้อ หน้าสวยหวานหงิกงอ

            “จริงหรือแม่” น้ำเสียงของรจนีแสดงถึงความตื่นเต้น เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่หลานชายพาผู้หญิงมาแนะนำให้รู้จักในฐานะแฟน

            “เรานี่ก็ตาแหลมเหมือนกันนะตารุจ”

            “แฟนผมสวยใช่ไหมครับป้านี”

            “บอกเลยว่ามาก”

            “ทุกคนกำลังเข้าใจผิดนะคะ เทย่าไม่ได้เป็นแฟนเขา เราไม่ได้มีอะไรกัน”

            “แต่ผมอยากมี”

            “หุบปากของคุณเดี๋ยวนี้เลยนะ” ทรรศิกาหันไปสั่งพร้อมกับตวัดตาคมค้อนเขา

            “ถ้าคุณยังไม่อธิบายให้คุณยายและป้าของคุณเข้าใจล่ะก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

            “ไม่ต้องกังวลไปหรอกเทย่า เดี๋ยวคุณยายก็อธิบายให้ป้านีเข้าใจเองแหละว่าเราเป็นอะไรกัน ตอนนี้เรากลับกันก่อนดีกว่าไม่อย่างนั้นจะถึงบ้านดึกเกินไป”

            “ทานอะไรรองท้องก่อนดีไหม”

            “ไม่ดีกว่าครับป้านี ไว้ผมจะพาเทย่ามาใหม่วันหลังครับ วันนี้ต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ ถ้าดึกมากจะขับรถลำบาก”

            สองหนุ่มสาวไหว้ลาผู้ใหญ่ทั้งสองก่อนจะเดินกลับไปที่รถ เสียงฟ้าร้องโครมครามดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

            “เหมือนฝนกำลังจะตกนะคะ”

            “นั่นสิเรารีบกลับกันดีกว่า”